Τελικά αποτελέσματα

Τελικά αποτελέσματα στην Δημοτική Κοινότητα Έδεσσας του Συνδυασμού του Τάκη Γιάννου. Εκλέγονται οι επτά πρώτοι.

Απίστευτη ΝΙΚΗ!

Ο μεγάλος νικητής...

Ιστορική Ημέρα για την Έδεσσα

μετά από 36 (!) ολόκληρα χρόνια

Επί 65 εκλογικών τμημάτων σε σύνολο 65

Εγγεγραμμένοι:

30.340    Ψήφισαν:

18.440 / 60,78 %

Έγκυρα: 17.709 / 96,04 %    Άκυρα: 355 / 1,93 % 
                                                Λευκά: 376 / 2,04 %


Δημήτρης Γιάννου        9.411          53,14%
Ιωάννης Σόντρας          8.298          46,86%

Συμπέρασμα:Μπορεί κάποιος να δουλεύει πολλούς για μικρό χρονικό διάστημα,

Να δουλεύει λίγους για μεγάλο χρονικό διάστημα,

Αλλά να δουλεύει όλους για πάντα είναι αδύνατον.

Καληνύχτα, κύριε Σόντρα…

Μήνυμα Δημήτρη Γιάννου

(Κλικ επάνω στο κείμενο για μεγέθυνση)

Σταυροί προτίμησης

 Αποτελέσματα σταυροδοσίας Δημοτικών Συμβούλων.

Λείπουν ορισμένα εκλογικά τμήματα.

Ευχαριστίες

Φίλες και Φίλοι,

Συνδημότες και συνδημότισσες.

Θέλω να ευχαριστήσω «εκ βάθους καρδίας» όλους εκείνους που με τίμησαν με την ψήφο τους, πιστεύοντας ότι μπορώ να προσφέρω κάτι στην προσπάθεια ανασυγκρότησης της πόλης.

Όπως είναι γνωστό, εδώ και πολλά χρόνια απέρριπτα συνειδητά και συστηματικά την ένταξή μου σε συγκεκριμένο πολιτικό σχηματισμό. Και τούτο διότι απεχθάνομαι τα μικροπολιτικά παιχνίδια, τους κομματικούς φανατισμούς, την διαπιστωμένη τάση να προωθούνται στις κομματικές επιλογές, συνήθως, άτομα με ανύπαρκτες δυνατότητες και μηδενικά προσόντα. τις προσωπικές στρατηγικές, τις μωροφιλοδοξίες και τις συναλλαγές «κάτω από το τραπέζι»

Αποφάσισα παρ’ όλα αυτά να αναμειχθώ ενεργά στον συνδυασμό του κ. Γιάννου πιστεύοντας ότι όλα τα παραπάνω ήσαν δευτερεύοντα μπροστά στην κοινή προσπάθεια για την αλλαγή στον πολύπαθο Δήμο μας. Προσπάθησα να συμβάλλω στην καλή εικόνα του συνδυασμού, να καλύψω κενά, να βοηθήσω στην επίλυση προβλημάτων. Ανέλαβα υποχρεώσεις σε ασφυκτικά χρονικά περιθώρια, χωρίς ουσιαστική βοήθεια και συνεργασία, τις οποίες θεωρώ ότι έφερα εις πέρας κάνοντας ότι ήταν ανθρωπίνως δυνατόν.

Προσωπικά, θέλω να ευχαριστήσω ιδιαίτερα την σύζυγό μου Βίκυ Καρουσιώτη, καθώς και κάποιους στενούς φίλους και φίλες, για την ηθική και ενεργή συμπαράσταση που μου παρείχαν.

Εύχομαι η όποια νέα Δημοτική Αρχή να μπορέσει να αντιστρέψει την πορεία προς την παρακμή, όχι μόνον της Έδεσσας, αλλά και ολόκληρης της περιοχής του νέου Δήμου.

Ευχαριστώ και πάλι τους συμπολίτες μου.

Δημήτρης Ε. Ευαγγελίδης

Πάμε για την β΄ Κυριακή...

Πληθυσμός	29.799					Ώρα 06:37
Ενσωμάτωση	65 από 65 τμήματα
	Εγγεγραμμένοι	Ψηφίσαντες	Έγκυρα	Άκυρα	Λευκά	Συμμετοχή
	30.340	20.433	19.626	578	229	67,35%

Σόντρας Ιωάννης του Αντωνίου                                             9.283           47,30%                                                                                                        Γιάννου Δημήτριος (Τάκης) του Αριστείδη                                9.088           46,31% Φουνταλής Μιχαήλ του Δημητρίου     1.255           6,39%

Αποτελέσματα

Μικρό προβάδισμα του Τάκη Γιάννου στα 29 από τα 65 εκλογικά τμήματα του νέου Δήμου Έδεσσας

Πληθυσμός	29.799					Ώρα 01:11
Ενσωμάτωση	29 από 65 τμήματα
Γύρος	Εγγεγραμμένοι	Ψηφίσαντες	Έγκυρα	Άκυρα	Λευκά	Συμμετοχή
Α	13.600	8.902	8.517	285	100	65,46%

Γιάννου Δημήτριος (Τάκης) του Αριστείδη

4.000 46,96%

Σόντρας Ιωάννης του Αντωνίου

3.905 45,85%

Φουνταλής Μιχαήλ του Δημητρίου

612   7,19%

Ενθύμιον...

Γιατί με τον Δημήτρη Γιάννου;

Ίσως το πιο άμεσο και εύγλωττο ερώτημα που μπορεί να τεθεί σε έναν υποψήφιο είναι ακριβώς αυτό, γιατί επέλεξες το συγκεκριμένο συνδυασμό και όχι έναν άλλον. Ξεχνάμε πολλές φορές, ότι η διαδικασία της εκλογής μέσω ψήφου, δεν είναι μόνο προσωποπαγής, δεν εξαρτάται αποκλειστικά από το άτομο που ζητάει την ψήφο, αλλά κρύβει έναν ευρύτερο φορέα ιδεών, πολιτικής και φυσικά, συλλογικότητας. Τα κίνητρα για επιλογή του σχήματος μέσα από το οποίο επιλέγει κανείς να εκφραστεί μπορεί να είναι είτε θετικά, δηλαδή να καλύπτεται πλήρως από αυτό το σχήμα, είτε αρνητικά, δηλαδή απλώς να είναι σίγουρος ότι το αντίπαλο μέρος είναι χειρότερο. Από σύμπτωση και ίσως ιστορική συγκυρία, στη δική μου περίπτωση ισχύουν και τα δύο, σε βαθμό που και ο ίδιος απορώ. Το αρνητικό κίνητρο είναι τόσο δεδομένο, που θεωρώ σχεδόν περιττό να το αναλύσω. Ωστόσο, για λόγους έκφρασης και πληρότητας, θεωρώ σκόπιμο να πω τα δεδομένα, καθώς οι εκλογές έχουν τείνει τα τελευταία χρόνια να μετατραπούν σε ένα απίστευτο διανοητικό πανηγύρι, όπου πρέπει να πείσουμε και να πειστούμε, για το ότι δεν είμαστε ελέφαντες. Η απερχόμενη δημοτική αρχή απέτυχε σε κάθε τομέα που είτε είχε εξαγγείλει ότι θα ασχοληθεί, κατά συνέπεια η εξαγγελία της ήταν ψευδής, είτε τελικά στους τομείς που όντως ασχολήθηκε, και άρα ήταν απλώς ανίκανη. Προσπαθώ για λόγους αντικειμενικότητας να σκεφτώ κάποια θετικά στοιχεία της προηγούμενης δημοτικής διοίκησης και ειλικρινά η δύναμη της σκέψης μου αποδεικνύεται πολύ ελλιπής. Ίσως, θα αντέτεινε κάποιος, ο χρόνος που της δόθηκε δεν ήταν αρκετός, ίσως θα έπρεπε να υπάρχει ένα ευρύτερο χρονοδιάγραμμα προκειμένου να επιτύχει πλήρως. Δέκα χρόνια, αγαπητέ αναγνώστη, δέκα ολόκληρα χρόνια, νεμόμαστε και απολαμβάνουμε τα «αγαθά» και τα «επιτεύγματα» των ίδιων προσώπων.

Από μόνο του το χρονικό διάστημα θα ήταν αρκετό ίσως, σε μία δημοκρατική κοινωνία, για να τεθεί το ζήτημα της ανάγκης της αλλαγής. Πιστεύω όμως ότι είναι ένα ψευδεπίγραφο επιχείρημα από μόνο του. Αν αυτά τα δέκα χρόνια, ένιωθα ότι η ζωή μου, καλυτέρευσε, ότι υπάρχει μία σαφής και αποδοτική δραστηριότητα της απερχόμενης δημοτικής αρχής, ότι ως κοινωνία προοδεύουμε, θα ψήφιζα την συνέχισή της με όχι πολύ σκέψη και με ελάχιστες ενοχές. Αλλά περπατώντας π.χ. στο Βαρόσι, όπου πλέον υπάρχουν σαφή δείγματα εγκατάλειψης και παραμέλησης, μένοντας προσκολλημένος μέσα στο αυτοκίνητό μου μαζί με δεκάδες άλλα επίσης ακινητοποιημένα (πραγματικό επίτευγμα να δημιουργείται κυκλοφορική συμφόρηση σε μία πόλη σαν την Έδεσσα), δεν νομίζω ότι είναι ένδειξη τρομερής ικανότητας της δημοτικής αρχής, όπως και όταν αναζητώ αγανακτισμένος κάποιον χώρο στάθμευσης ή βλέποντας σωρούς σκουπιδιών σε κάθε γωνιά (επιδιώκοντας ίσως η δημοτική αρχή να μιμηθεί κάτι από Αθήνα), βεβαιώνομαι ότι κάτι πολύ λάθος έχει γίνει τα τελευταία χρόνια.

Υπάρχει και ακόμα ένας σημαντικός παράγοντας, αν όχι ο κυριότερος. Αν τα τελευταία δέκα χρόνια, κατά τα οποία οι στρόφιγγες του ρευστού χρήματος ήταν διάπλατα ανοικτές, όπου οι συνθήκες ήταν όσο ποτέ άλλοτε ευνοϊκές, όπου άλλες περιοχές, ακόμα και γειτονικές, παρουσίασαν τεράστια ανάπτυξη, η μόνιμα, σχεδόν διορισμένη, δημοτική αρχή κατάφερε να αποτύχει τόσο παταγωδώς, τώρα που οι συνθήκες έχουν αντιστραφεί άρδην, που τα πράγματα χειροτερεύουν από μέρα σε μέρα με εκθετικό ρυθμό, που θα χρειαστούμε ως τοπική κοινωνία μία υπεύθυνη, ικανή ηγεσία για να εξασφαλίσουμε την συνοχή μας στους δύσκολους καιρούς που έρχονται, μένω με μία τρομερή αγωνία για το μέγεθος της πιθανής αποτυχίας. Κατά συνέπεια το αρνητικό κίνητρο, που προανέφερα, είναι τόσο σαφές και δυνατό, που θεωρώ περιττή την περαιτέρω ανάπτυξη. Η απερχόμενη Δημοτική Αρχή απέτυχε πλήρως, αυτή είναι η μόνη, ουσιαστική και απλή αλήθεια. Το αρνητικό κίνητρο είναι μεν ισχυρό, αλλά από μόνο του καταχρηστικό και αδύναμο. Η αντικατάσταση του ανίκανου με τον περισσότερο ανίκανο, δεν είναι λύση. Η αλλαγή από μόνη της, όπως αποδείχθηκε περίτρανα τα τελευταία χρόνια, όταν δεν έχει ένα σαφή ιδεολογικό φορέα, προσωπικότητα και όραμα, μπορεί απλώς να χειροτερεύσει την κατάσταση. Οπότε, αποτελεί ουσιαστικό παράγοντα επιλογής και το θετικό κίνητρο, για να μην πω, ότι είναι ο κυριότερος.

Για την κίνηση του κ. Γιάννου είχα αρχίσει να ενημερώνομαι ήδη από την αρχή του καλοκαιριού. Δεν θα αναλωθώ σε ευχολόγια ή σε επαίνους για το άτομό του. Είναι γνωστός στην τοπική κοινωνία και φαντάζομαι ότι οι αναγνώστες έχουν προσωπική άποψη για την προσφορά, το ήθος και την προσωπικότητα του. Αλλά δεν είναι και ο σημαντικός παράγοντας. Η έννοια του δημοτικού Άρχοντα, που τόσο έντεχνα περνάει και προπαγανδίζεται από τα αθηναιοκεντρικά Μ.Μ.Ε. πέρα από το ότι είναι παρωχημένη και θυμίζει εποχές κοτζαμπασισμού, είναι και επικίνδυνη. Χτυπάει απευθείας την έννοια της τοπικής δημοκρατίας και συνοχής. Ο Δήμαρχος δεν είναι ο άρχοντας του τόπου, μία υπενθύμιση που δεν νομίζω ότι κάποιος έκανε στον απερχόμενο Δήμαρχο, αλλά είναι ο πρώτος μεταξύ ίσων. Είναι ο φορέας της τοπικής συλλογικότητας, μέσω της οποίας όλοι μαζί παλεύουμε για τον τόπο μας, όχι για εξασφάλιση προσωπικών συμφερόντων, αλλά για την ατομική και συλλογική εξέλιξη και πρόοδο.

Από την πρώτη στιγμή, θετική εντύπωση στην κίνηση του κ. Γιάννου, μου έκανε μία πραγματιστική ανάπτυξη απόψεων από το σύνολο της ομάδας του. Δεν μιλάμε για πρόσωπα, αλλά για ομάδα, η οποία είναι αποφασισμένη μέσω ενός σαφούς σχεδίου και προθέσεων να παλέψει για την περιοχή και να κινηθεί με βάση την κοινή λογική και όχι την ατομική παράνοια. Η βάση της συνοχής της κίνησης βρίσκεται σε αυτά που μας ενώνουν και όχι σε αυτά που μας χωρίζουν. Πέρα από τα οράματα και τα σχέδια, το καλύτερο πρόγραμμα γίνεται ένα νεκροταφείο καλών προθέσεων, όταν δεν υπάρχει δύο κινητήριες δυνάμεις: Η αποφασιστικότητα και η ικανότητα. Δεν υπάρχουν εγγυήσεις γι' αυτά, υπάρχουν όμως συναισθήματα. Μία πρόθεση της σιωπηλής πλειοψηφίας του πληθυσμού, να αλλάξει κάτι επιτέλους. Τα οικονομικά και πολιτικά γρανάζια της τοπικής κοινωνίας μας να τεθούν και πάλι σε κίνηση μετά από μία παρατεταμένη σκουριά της ακινησίας. Θα εμπιστευόμουν τον κ. Γιάννου ως ηγέτη σε μία επερχόμενη κρίση; Δεν μπορώ να το πω με απόλυτη βεβαιότητα, αυτό όμως που προσυπογράφω και εγγυώμαι είναι ότι θα εμπιστευόμουν απόλυτα την ομάδα που έχει καταρτίσει για να μας οδηγήσει σε τόσο δύσκολους καιρούς.

Τέλος, δεν θέλω να θεωρηθεί ότι υπεκφεύγω. Σε κάθε δημοτική εκλογή, όλοι προσπαθούν να αποφύγουν έντεχνα το θέμα της πολιτικής τοποθέτησης, παρόλο που ο κομματικός φανατισμός είναι κύριος παράγοντας της εκλογής και χρησιμοποιείται πολλές φορές ως άξονας εκβιασμού. Ο ιδεολογικός φορέας της κίνησης του κ. Γιάννου είναι απόλυτα σαφής και κατά την δική μου γνώμη είναι και ο μόνος που μπορεί να προστατεύσει και την τοπική και την ευρύτερη κοινωνία μας, από την εθνομηδενιστική και απόλυτα φιλελευθεροποιημένη πολιτική της Αθήνας και του μνημονίου. Το θέμα δεν είναι απλώς να ψηφίζεις, αλλά και να γνωρίζεις το τι ψηφίζεις και γιατί.

Οι εποχές είναι δύσκολες. Οι εξελίξεις έρχονται ραγδαία. Πλέον δεν διακυβεύουμε την καλοπέραση μας, αλλά την ίδια μας την ύπαρξη. Χρειαζόμαστε νέα, ικανά πρόσωπα, όπου με μία αίσθηση απόλυτης συλλογικότητας, θα μας δείξουν ένα καινούριο, πιο φωτισμένο δρόμο. Τον δρόμο της Ελπίδας. Δεν είναι απλώς ένα πείραμα. Είναι η ιστορική αναγκαιότητα της στιγμής.

Δ. Ε. Ευαγγελίδης

Γιατί υποψήφιος;

Όταν ένας υποψήφιος ερωτάται γιατί βάζει υποψηφιότητα, η απάντηση ποικίλει από την παράθεση ενός εκτεταμένου βιογραφικού, λες και οι εκπαιδευτικές ή επαγγελματικές επιτυχίες θα πρέπει να θαμπώσουν τον πιθανό ψηφοφόρο και να αποστομώσουν την αμφιβολία, έως ένα πονηρό χαμόγελο, που απλώς σημαίνει ότι κατεβαίνει κάποιος υποψήφιος γιατί μπορεί, γιατί θα εκλεγεί είτε λόγω κοινωνικών επαφών είτε λόγω πολυάριθμου οικογενειακού περιβάλλοντος. Κάποιες φορές η απάντηση βρίσκεται και στις πολιτικές απόψεις του υποψηφίου, που συνοδεύονται από ένα αόριστο κομματικό φανατισμό. Νομίζω όμως ότι οι εποχές άλλαξαν.

Το ερώτημα, όσο προσβλητικό και αν μπορεί να θεωρηθεί, είναι πλέον και ένα ερώτημα ουσίας: Γιατί υποψήφιος; Γιατί τώρα; Γιατί εσύ; Τι καινούριο έχεις να προσφέρεις;

Δυστυχώς, με την τωρινή κατάσταση και τις προκαταλήψεις που συνοδεύουν κάθε εκλογή, πρώτα από όλα, θεωρώ ότι πρέπει να αναλωθώ σε ένα ξεκαθάρισμα προθέσεων. Η σταδιοδρομία μου λοιπόν ως δημόσιος λειτουργός στην Διοίκηση τείνει να τελειώσει και αποδεσμεύομαι πλέον. Αναπολώντας τα χρόνια που πέρασαν, πολλές φορές αναρωτιέμαι αν τελικά πρόσφερα ή ανήκω στην κατηγορία των δημοσίων υπαλλήλων που έζησαν παρασιτικά, από ένα κράτος που ανταμείβει συνήθως  μόνον την μετριότητα και την τεμπελιά. Υποθέτω, ότι όποια και να είναι η δική μου απάντηση δεν μετράει, άλλοι θα πρέπει να απαντήσουν για μένα. Η συνείδησή μου είναι πάντως ήσυχη. Ως τεχνοκράτης του κλάδου των ιχθυοκαλλιεργειών, πάλεψα σε όλη μου την σταδιοδρομία απέναντι σε αδιαφορία ή επιφύλαξη είτε στην Αθήνα είτε στη Χίο είτε εδώ στην Έδεσσα, με μία δημόσια αρχή, που πολλές φορές έπρεπε να την πείσω για το αυτονόητο: Την ανάγκη για ανάπτυξη. Έκανα ό,τι μπορούσα; Μπορεί και ναι, μπορεί και όχι. Πάντως, γνωρίζω ότι πολλές οικογένειες σε μια περιοχή της χώρας βρήκαν δουλειά και εξασφαλίστηκαν γιατί πάλεψα ενάντια σε κάθε προσωπικό συμφέρον και προσπάθησα να αναπτυχθεί ένας κλάδος, που στην Ελλάδα ήταν παντελώς άγνωστος: Οι ιχθυοκαλλιέργειες θαλασσινών ψαριών. Αν κρίνω από την ανταπόκριση και τα επαινετικά σχόλια, μάλλον κάτι πέτυχα. Και τώρα, που η σταδιοδρομία σου τελειώνει, θα ρωτήσει ο δύσπιστος, ψάχνεις καινούριες διεξόδους; Πάντοτε υπάρχει αυτός ο δύσπιστος, είτε λέγεται Θωμάς είτε απλώς απογοητευμένος πολίτης.

Οι εποχές όμως αλλάζουν. Μέσα από τις κατακλυσμιαίες συνθήκες που αντιμετωπίζουμε ως κοινωνία, ο εφησυχασμός δεν αρκεί για ένα πολίτη. Η απομόνωση του διανοούμενου μέσα στην γυάλα της συγγραφής και της σκέψης καταντάει εγκληματική. “Αν όχι εμείς, ποιοι; Αν όχι τώρα, πότε;” φώναζαν οι φοιτητές στη Σορβόνη, καθώς πάλευαν ενάντια σε ένα γραφειοκρατικό και στενοκέφαλο καθεστώς στα δρομάκια του Καρτιέ Λατέν, το Μάη του ' 68. Νομίζω, το ίδιο σύνθημα πρέπει κατ' αρχάς να το φωνάξουμε μέσα μας και κατά δεύτερον όλοι μαζί μέσα από μία νέα μορφή συλλογικότητας.

Συμπολίτες της Έδεσσας και της Βεγορίτιδας, μέσα σε ένα προβληματισμό και άγχος για το μέλλον, οι φθηνές δικαιολογίες που για πολλά χρόνια πιθανόν εκφράζαμε προκειμένου να αποφύγουμε την ενεργό συμμετοχή και την ευθύνη που αυτή συνεπάγεται, έχουν τελειώσει. Είμαστε πια μόνοι μας, απέναντι σε μία νέα εποχή, που έρχεται γοργά και απειλεί ότι μέχρι τώρα θεωρούσαμε ως δεδομένο. Την ασφάλεια, τη δουλειά, το καθημερινό μας ψωμί. Το άγχος για το αύριο μας παραλύει. Αλλά από την άλλη μπορεί να είναι και μία νέα αρχή.

Οι ψευδαισθήσεις αποκαλύφθηκαν. Τα λάθη που κάναμε για χρόνια, ήρθαν να μας συναντήσουν σαν παλιοί εχθροί που είχαμε από καιρό ξεχάσει την ύπαρξή τους. Οι δρόμοι που είχαμε πάρει αποδείχθηκαν αδιέξοδα. Η πυξίδα που χρησιμοποιούσαμε ως ασφάλεια, τελικά ήταν ελαττωματική. Αν ο κίνδυνος της κατάρρευσης δεν ήταν τόσο υπαρκτός και δεδομένος, θα είχα κάτσει σπίτι μου, να γράφω τα βιβλία μου και να ασχολούμαι με τα προσωπικά μου ενδιαφέροντα. Αλλά έχω παιδιά, που μεγαλώνουν και θα με ρωτήσουν, τι έκανα, πέρα από την κριτική. Γιατί η Έδεσσα που τόσο αγάπησα, δεν έγινε ο τόπος που οραματιζόμουν ότι θα ζήσουν τα παιδιά μου;

 Αν την κατάσταση την οποία βρεις, την παραδόσεις στους επόμενους χειρότερη, η ευθύνη είναι τεράστια. Για την απερχόμενη δημοτική αρχή, δεν έχω να πω πολλά. Οι ευθύνες της είναι τόσο μεγάλες, που με μία μικρή αίσθηση της τιμής, αν υπήρχε, δεν θα είχε το θράσος να ζητήσει και πάλι ψήφο για την συνέχιση του κατήφορου και της οπισθοδρόμησης που οδήγησαν την πόλη. Ο καπετάνιος που ρίχνει το βαπόρι στο βράχο είναι δύσκολο να προσληφθεί σε άλλο καράβι, πόσο μάλλον να του επιτρέψουν να συνεχίσει τα καθήκοντά του στο ίδιο.

Το θέμα πια είναι το τι κάνουμε εμείς. Εγώ, εσύ που διαβάζεις το άρθρο. Όλοι μας.

Η εποχή των φτηνών και εύκολων δικαιολογιών έχει παρέλθει. Ήρθε η ώρα της ευθύνης. Της προσωπικής ευθύνης και η μάχη για το μέλλον διεξάγεται τώρα. Αυτή τη στιγμή. Εσύ θα συμμετάσχεις;

 Δ. Ε. Ευαγγελίδης

Γιατί ένα Ιστολόγιο;

Εύκολος εντυπωσιασμός; Ένα πυροτέχνημα λίγο πριν από τις εκλογές; Μία προσπάθεια απέλπιδα με μικρές πιθανότητες επιτυχίας, με λίγες πιθανότητες να τραβήξει την προσοχή των πολιτών; Μπορεί, δεν είμαι σίγουρος. Μπορεί κάποιος να θεωρήσει ότι είναι όλα τα παραπάνω ή ίσως να σκεφτεί ακόμα πιο απεχθείς πιθανότητες. Περπατάμε εδώ και πολύ καιρό ως κοινωνία, και τοπική και ευρύτερη, σε ένα μονοπάτι αμφιβολίας, δυσπιστίας και απαξίωσης. Οτιδήποτε και οποιαδήποτε θετική σκέψη ή προσπάθεια χάνεται σε μία άβυσσο ατελών προσδοκιών. Ένας βαρύς μανδύας προκατάληψης καλύπτει κάθε ενέργεια. Αδιαφορώ. Από χρόνια έχω αποφασίσει να προσπαθώ και να καταβάλω κάθε μου δύναμη ενάντια σε κάθε δυσπιστία. Κάποιοι με έχουν αποκαλέσει αγωνιστή, άλλοι αιθεροβάμονα. Η αλήθεια είναι ότι είμαι απλώς ένας πολίτης.

Πολίτης. Η μαγική ιδιότητα κάθε κοινωνίας. Τη χρησιμοποιούμε τη λέξη, κάποιες φορές τοποθετούμε μπροστά της και τον καταχρηστικό όρο ενεργός. Είναι δυνατόν κάποιος πολίτης να μην είναι ενεργός; Ο πολίτης είναι η συνεκτική και κινητήρια δύναμη της πολιτείας. Είναι η βάση πάνω στην οποία χτίζεται και κυρίως στηρίζεται κάθε κοινωνία. Επί αιώνες ο χαιρετισμός στον άλλον ως πολίτη, αποτελούσε τίτλο τιμής. Σήμαινε κατευθείαν, πίστη στα δημοκρατικά ιδεώδη, υπερασπιστή της κοινωνίας και μαχητικότητα απέναντι στο δίκαιο. Τείνουμε να το ξεχάσουμε, αλλά τα κοινωνικά μας ένστικτα δεν νομίζω ότι έχουν αλλοιωθεί σε τέτοιο βαθμό. Είμαστε ή θέλουμε να είμαστε πολίτες κατ' αρχάς τις μικρής μας κοινωνίας της Έδεσσας και κατά δεύτερο, με μεγάλη μας τιμή, να είμαστε πολίτες της Ελλάδας. Κάθε άνθρωπος επιδιώκει το μεγαλείο, κάθε άνθρωπος ψάχνει να βρει τις Θερμοπύλες του, όπου θα σταθεί να πολεμήσει σε ένα αγώνα τίμιο, που θα μείνει στην ιστορία και θα εξασφαλίσει την υστεροφημία του. Αλλά όχι μόνος. Μαζί με άλλους πολίτες μέσα στην αποθέωση της συλλογικότητας και όχι του ατομικισμού.

Επανέρχομαι στο θέμα του άρθρου. Γιατί ένα ιστολόγιο; Ως πολίτης που αποφάσισε να τεθεί υπό την κρίση των συμπολιτών μου, θεωρώ καθήκον μου να κοινοποιώ τις σκέψεις μου. Όχι όμως στεγνά και στείρα. Όχι μέσα από μία διαδικασία χειραψιών και φιλικών χτυπημάτων στην πλάτη. Όχι μέσα από το κέρασμα καφέδων στον πεζόδρομο της Έδεσσας και απλώς έκφραση αόριστων απόψεων. Όχι με τον γνωστό ξύλινο λόγο των επαγγελματιών της πολιτικής. Οι σκέψεις μου θα βρίσκονται εδώ, όχι μόνο κατά τη διαδικασία της εκλογής, αλλά και αργότερα. Και τα γραπτά μένουν, scripta manent έλεγαν οι ορθολογιστές Ρωμαίοι.

Επιπλέον, το ιστολόγιο δίνει και τη δυνατότητα σε όλους τους πολίτες να παρέμβουν. Εδώ θα εκθέτονται οι απόψεις μου, εδώ θα βρίσκεται η δυνατότητα σχολιασμό τους, αλλά και γιατί όχι, έκφρασης προτάσεων. Όλοι είμαστε πολίτες, όχι μόνο αυτοί που εκτίθενται. Όλοι μαζί θέλουμε να ζήσουμε σε ένα τόπο καλύτερο που συνεχώς βελτιώνεται. Η ουσία της δημοκρατίας είναι ότι μαζί αποφασίζουμε σε καθημερινή βάση το καλύτερο για όλους μας. Ένας αρχαίος πολιτικός, που η μνήμη του θα ζήσει στους αιώνες, το είχε θέσει σωστά στο μνημόσυνο των πρώτων νεκρών του Πελοποννησιακού Πολέμου. Αν το άτομο προοδεύει και η κοινωνία στην οποία ζει καταρρέει, είναι καταστροφή και για το άτομο, παρ' όλη την επιτυχία του. Αν το άτομο δυσκολεύεται, αλλά η κοινωνία στην οποία ζει προοδεύει, τότε και το άτομο ανακάμπτει μαζί της.

Τέλος ας μη ξεχνάμε και κάτι βασικό. Τους νέους, που όλοι τους επικαλούμαστε και όταν έρθει η ώρα τους στέλνουμε να ψηφίσουν με κλειστά τα μάτια, θεωρώντας τους  άτομα που ούτε ξέρουν ούτε πιστεύουν ούτε καταλαβαίνουν. Λίγο ακόμα και θα τους δίνουμε κλειστούς φακέλους με σταυρωμένα ψηφοδέλτια. Οι νέοι προσλαμβάνουν πλέον την Δημοκρατία, μέσα από την ιντερνετική ελευθερία. Τα ιστολόγια είναι ο φυσικός χώρος έκφρασής τους. Το facebook το καφενείο τους. Ελπίζω να τους δώσω την δυνατότητα με αυτό το ιστολόγιο να γράψουν, να σχολιάσουν, να εκφραστούν.

Μα οι νέοι απαξιώνουν να ασχοληθούν με την πολιτική, θα ισχυριστεί κάποιος. Θα απαντήσω, ότι η πλέον μορφωμένη και ταυτόχρονα απογοητευμένη νεολαία που διαθέτουμε σήμερα, απαξιώνει απλώς τις πολιτικές επιλογές που της προσφέρουμε αναγκαστικά, με το ζόρι. Πιστεύω όμως ότι οι νέοι πολίτες είναι αυτοί που θα φέρουν την ανανέωση σε μία ηθικά παρηκμασμένη κοινωνία.

Σας καλωσορίζω λοιπόν στο ιστολόγιο μου/μας και σας προσκαλώ, ίσως και προκαλώ, να σχολιάζετε. Είσαστε πολίτες, όχι υπήκοοι. Το μόνο που μένει είναι να το πιστέψουμε όλοι μαζί. Ξανά...

Δ. Ε. Ευαγγελίδης