Απάτες για βλάκες!

Προσέξτε την λεζάντα της φωτογραφίας!

Όταν το photoshop γράφει ...Ιστορία!

Η παραπάνω φωτογραφία προέρχεται από την ιστοσελίδα του γνωστού και μη εξαιρετέου «φιλέλληνα» Στοΐδη (ή Στογιάνοφ· ας μην του αρνούμαστε την βουλγαρική καταγωγή του). Απεικονίζει μερικούς άνδρες ενός λόχου πεζικού του ελληνικού στρατού, στον οποίο ήταν επικεφαλής ο αξιωματικός Βασίλειος Γεννηματάς, μπροστά στον σιδηροδρομικό σταθμό Εδέσσης (πρώην Βοδενά) στις 18 Οκτωβρίου 1912. Είναι η ημέρα, που και τυπικά η πόλη απελευθερώνεται από τον ελληνικό στρατό, μετά από 530 χρόνια τουρκικής κυριαρχίας.

Παρατηρείτε όμως κάτι περίεργο στην φωτογραφία;
Λίγο…κακογραμμένη δεν είναι η επιγραφή του σιδηροδρομικού σταθμού;

Νικολό παλικάρι μου, αφού δεν το κατέχεις το «άθλημα», άσ’ το να πάει στον διάολο. Δεν το ξέρεις ότι το ψέμα έχει κοντά ποδάρια; Και το ψέμα δεν είναι ότι η Έδεσσα λεγόταν Βοδενά τότε. Το ξέρουμε αυτό. Αλλά βρε αδελφέ παίζεις με την νοημοσύνη και την ιστορική άγνοια του κόσμου. Κατ’ αρχάς, όπως προαναφέρθηκε, η Έδεσσα βρισκόταν υπό τουρκική κυριαρχία και όχι υπό βουλγαρική, όπως θες να παρουσιάσεις ή να υπονοήσεις με το τσαπατσούλικο «VODENA» που έγραψες μόνος σου (αλήθεια, γιατί δεν το έγραψες με κυριλλικό αλφάβητο; [Воден]). Κατά δεύτερον, όπως είναι λογικό, οι επιγραφές μέχρι και το 1912 αναγράφονταν στα τούρκικα. Δηλαδή με αραβικούς χαρακτήρες (το νεοτουρκικό αλφάβητο δημιουργήθηκε το 1928). Επιπλέον, αναγράφονταν και στα γαλλικά (αν δεν κάνω λάθος, ως «Vodine»), λόγω του ότι, την κατασκευή του σιδηροδρομικού δικτύου Θεσσαλονίκης-Μοναστηρίου, είχε αναλάβει η γαλλική εταιρεία «Societe de Construction de Chemin de Fer Salonique a Monastir», θυγατρική της «Societe de Construction et Exploitation de Chemin de Fer».

Για την ιστορία να αναφέρουμε, πως ουσιαστικά, την Έδεσσα δεν την απελευθέρωσε ο ελληνικός στρατός, καθώς οι Τούρκοι είχαν ήδη λακίσει 2-3 μέρες πριν την είσοδό του στην πόλη, όταν είδαν ότι πλησίαζε το μοιραίο.

Τι λες; Θα βάλεις την κανονική φωτογραφία τώρα, ή θα μας παιδέψεις μέχρι να βρούμε την απείραχτη;

Τετάρτη, 14 Απριλίου 2010

Διαβάστε περισσότερα: Δωρεάν μαθήματα Photoshop από τον Νίκο Στοΐδη (ή όταν το Photoshop γράφει ιστορία) | Πάρε-Δώσε http://www.pare-dose.net/?p=3614#ixzz29dxFgEvp

Σκόπια: Προσπάθεια να προκαταλάβουν έκθεση της Κομισιόν!

Σκόπια: Προσπάθεια να προκαταλάβουν

έκθεση της Κομισιόν!

Τα ίδια άρχισαν πάλι οι Σκοπιανοί προσπαθώντας να προκαταλάβουν έκθεση που αναμένεται αν δώσει στη δημοσιότητα η Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Η ΠΓΔΜ αναμένει ότι η Έκθεση Προόδου που αναμένεται να δημοσιευθεί τον Οκτώβριο, θα είναι θετική, με αποτέλεσμα να λάβουν την πολυπόθητη ημερομηνία έναρξης ενταξιακών διαπραγματεύσεων το Δεκέμβριο!

Αυτό δήλωσε ο πρόεδρος της ΠΓΔΜ Γκιόργκι Ιβάνοφ, ο οποίος πραγματοποιεί διήμερη επίσκεψη στις Βρυξέλλες, όπου θα έχει συναντήσεις με τον πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Χέρμαν Βαν Ρομπάι, τον πρόεδρο του Ευρωκοινοβουλίου Μάρτιν Σουλτς, το Γ.Γ. του ΝΑΤΟ Άντερς Φογκ Ράσμουσεν και τον αρμόδιο για τη διεύρυνση της ΕΕ Επίτροπο Στέφαν Φούλε.

Το βέβαιο είναι ότι οι Σκοπιανοί ποντάρουν στα οικονομικά προβλήματα της Ελλάδας και επιδιώκουν να εξαρτήσουν το ξεμπλοκάρισμα της διαδικασίας με την εκταμίευση της οικονομικής βοήθειας προς τη χώρα μας! Ο πρόεδρος της ΠΓΔΜ στην επίσκεψή του στις Βρυξέλλες θα συνοδεύεται από τον υπουργό Εξωτερικών Νίκολα Πόποσκι.

Παρά τις αισιόδοξες αλλά τόσο πρόωρες εκτιμήσεις τους, οι Σκοπιανοί έχουν αναφέρει ότι δεν θα παραλάβουν τη φετινή Έκθεση Προόδου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, εάν συνεχιστεί η πρακτική των προηγούμενων Εκθέσεων με την απάλειψη του όρου «μακεδονικός-ή- ό» (macedonian) σχετικά με τον ορισμό της γλώσσας, του έθνους και των θεσμικών οργάνων της ΠΓΔΜ. Δηλαδή, είχαμε τους Τούρκους που θέλουν όλοι οι υπόλοιποι να προσαρμοστούν στα δικά τους «θέλω», τώρα μας προέκυψαν και οι Σκοπιανοί…

Ωστόσο, όπως έχει επιβεβαιωθεί από το γραφείο του Στέφαν Φούλε, στη συνάντηση με τον Ιβάνοφ θα συζητηθεί και η κρίση που έχει ξεσπάσει στους κόλπους του κυβερνητικού συνασπισμού της ΠΓΔΜ με τους Αλβανούς, οπότε κι εκεί οι ψευτο-«Μακεδόνες» θα κληθούν να απαντήσουν τι σκοπεύουν να κάνουν με τα δικά τους προβλήματα που θέτουν σε κίνδυνο τη βιωσιμότητα της κρατικής τους οντότητας που τόσο έχει αναστατώσει τα Βαλκάνια με τον ιστορικό αναθεωρητισμό της, αφού επιμένει παρότι οικειοποιείται βάναυσα την Ιστορία χιλιετιών του γείτονά της κατασκευάζοντας μια ψεύτικη «εθνική ταυτότητα».

Και με ψέματα κύριοι Σλάβοι που την είδατε «Μακεδόνες» δεν πας και πολύ μακριά. Θα έπρεπε να ντρέπεστε που… ντρέπεστε για την καταγωγή σας…

http://maccunion.wordpress.com/2012/09/07/%CF%80%CE%B3%CE%B4%CE%BC-%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%83%CF%80%CE%AC%CE%B8%CE%B5%CE%B9%CE%B1-%CE%BD%CE%B1-%CF%80%CF%81%CE%BF%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%B1%CE%BB%CE%AC%CE%B2%CE%BF%CF%85%CE%BD-%CE%AD%CE%BA%CE%B8/

Κατορθώματα σκοπιανολάγνων

Πέσαν οι μάσκες!

Αποκαλύψεις της εφημερίδας Pellanews

ΕΚΤΥΠΩΣΕΙΣ ΚΙ ΕΝΤΥΠΩΣΕΙΣ

ΚΑΙ ΒΟΝΤΕΝ(!!!) 2012 ΣΤΗΝ ΕΔΕΣΣΑ

100 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΟΣΑΡΤΗΣΗ (sic) 

ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Ενώ άπασα η επικράτεια και δη η Μακεδονία και βέβαια και ο Νομός μας ετοιμάζονται για χαρές και πανηγύρια και εκδηλώσεις για τα 10 χρόνια από την απελευθέρωση της Μακεδονίας, κάποιοι άλλοι θεωρούν ότι η Μακεδονία συνεχίζει να είναι «σκλαβωμένη» και «υποδουλωμένη» και πως «προσαρτήθηκε βιαίως στην Ελλάδα»!
Κάποιοι δεν εννοούν ή μάλλον δεν θέλουν να δεχθούν τα ιστορικά γεγονότα και τα αποτελέσματα των Α΄ και Β΄ Βαλκανικών Πολέμων. Δεν είναι επί του παρόντος η στιγμή να αναλύσουμε ιστορικά τα γεγονότα, αλλά αυτοί οι κάποιοι δεν θέλουν να καταλάβουν πως η Μακεδονία, που εκτείνεται γεωγραφικά ακόμη πιο βόρεια, δεν απελευθερώθηκε από Βουλγαρική κατοχή αλλά από την τουρκική. Έτσι, αντί να κάτσουν και να κάτσουμε όλοι μαζί να δούμε το μαύρο μας το χάλι και τα όσα προβλήματα που ενέσκηψαν, οραματίζονται «απελευθέρωση» λες και είναι σκλαβωμένοι και ομιλούν εξ ολοκλήρου του πληθυσμού της Μακεδονίας.

ΜΙΛΟΥΝ ΓΙΑ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟ «ΟΛΟΥ ΤΟΥ ΠΛΗΘΥΣΜΟΥ»…
Μέσα σ’ αυτό κλίμα βρίσκουν πρόσφορο έδαφος σε ελάχιστους μεν θιασώτες και βέβαια οι αρμόδιοι και οι πολιτικοί μας ετοιμάζουν τα κουστούμια τους για τις εκδηλώσεις της απελευθέρωσης, χωρίς να ασχολούνται ουσιαστικά με το πρόβλημα.
Αυτοί που το δημιουργούν είναι ελάχιστοι, αλλά υπάρχουν και πρόσφατα μέσω ενός βιβλίου που κυκλοφόρησαν και φαίνεται να ομιλούν για λογαριασμό όλου του πληθυσμού της Μακεδονίας.
Μιας Μακεδονίας που το 99,9% κατοικείται από Έλληνες και τα σταγονίδια του παρελθόντος εξαλείφθηκαν νόμιμα και βάση της συνθήκη του Νεϊγύ από τη δεκαετία του ’20(1919 για την ακρίβεια).
Έτσι, κυκλοφορεί το 55 σελίδων βιβλίο υπό τον τίτλο: «Το μήνυμα του Ντόπιου» για τα 100 χρόνια «της προσάρτησης της Μακεδονίας». Στο εξώφυλλο ως εκδότης φαίνεται η Μορφωτική και Πολιτιστική Κίνηση Έδεσσας, γράφει «Βόντεν 2012» και η διεύθυνση των εκδοτών είναι Ζαφειράκη 16 στην Έδεσσα.
Δια περισσότερες πληροφορίες η ηλεκτρονική διεύθυνση είναι http://www.edessavoden.gr/ και σαν συντάκτης εμφανίζεται ο Τράϊκο Πάσκοβ.

ΜΟΝΟΠΛΕΥΡΗ ΚΑΙ ΑΝΑΚΡΙΒΗΣ ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ
Άπαντες είναι γνωστοί και κατ’ εμέ κάνουν τη δουλειά τους ή την διατεταγμένη υπηρεσία και καλά κάνουν αφού βρίσκουν και αδιαφορία και πρόσφορο έδαφος. Και η αντίδραση δεν εννοούμε να είναι η συνταγές του παρελθόντος, αλλά η απάντηση με στοιχεία και επιχειρήματα, κάτι που ποτέ δεν είδαμε από κανέναν στην Έδεσσα και επ’ αυτού και σε προηγούμενες παρόμοιες περιπτώσεις. Άπαντες «απελθέτω απ’ εμού το ποτήριον τούτο» και σφύριζαν…αδιάφορα.
Εμείς δεν κρίνουμε και δεν δικάζουμε. Αναφέρουμε ένα γεγονός, που όμως παρουσιάζεται μονόπλευρά με ιστορικές ανακρίβειες και αναληθή πραγματικότητα.
Μιλώντας «εξ ολοκλήρου του πληθυσμού και των ντόπιων της Μακεδονίας» μιλάει για καταπίεση του πληθυσμού, για κυνηγητό και για μεροληπτική μεταχείριση εις βάρος του ντόπιου πληθυσμού. Ντόπιοι είμαστε όλοι και βέβαια όλοι γνωρίζουν πως δεν ζούμε στην δεκαετία του ’30.

ΕΙΧΑΝ ΑΝΑΦΕΡΘΕΙ ΟΝΟΜΑΤΑ ΑΛΛΑ…
Στο τέλος και στις σελίδες 54 και 55 το βιβλίο αναφέρει τα εξής: «Εμείς οι ντόπιοι δεν θα γιορτάσουμε τα 100 χρόνια ανελευθερίας(κείμενο 54 και 55). Περισσότερα διαβάστε στο http://www.edessavoden.gr/ και blog iliden makedonia και βγάλετε τα συμπεράσματα σας για το τι γίνεται και ενδεχομένως πού οδηγούμεθα…
Εντός βέβαια τα ρίχνει ενάντια σε όλους και βέβαια στον Μητροπολίτη Άνθιμο και βέβαια αναμένουμε να πάρουν θέση πολλοί. Όσο για τους εκδότες και τους συγγραφείς, όταν ακόμη είχε δημιουργηθεί ο Σύλλογος, που μεταξύ άλλων στις προθέσεις του είναι και η εκμάθηση της «σκοπιανής γλώσσας», που αν δεν υπήρχε η Ελλάδα μήτε γλώσσα θα είχανε, είχαμε γράψει τότε και τα ονόματα, είχαμε παρουσιάσει και το καταστατικό, αλλά ουδείς ενδιαφέρθηκε. Αν παρ’ ελπίδα ενδιαφερθεί τώρα κάποιος, εδώ είμαστε για περισσότερες και γαργαλιστικές λεπτομέρειες…

http://www.pellanews.gr/%CE%B5%CE%B9%CE%B4%CE%B7%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%83/%CE%B5%CE%BA%CF%84%CF%85%CF%80%CF%89%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%83-%CE%BA%CE%B9-%CE%B5%CE%BD%CF%84%CF%85%CF%80%CF%89%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%83-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B2%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%B5%CE%BD-2012-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B5%CE%B4%CE%B5%CF%83%CF%83%CE%B1

Η "αρχαιομακεδονοποίηση" των Σκοπιανών καλά κρατεί...

Η "αρχαιομακεδονοποίηση" των Σκοπιανών καλά κρατεί...

Με την παντελή έλλειψη ελληνικής πολιτιστικής διπλωματίας, οι Σκοπιανοί αποθρασύνονται ανεξέλεγκτα και αναμενόμενο είναι εξάλλου, αφού τους αφήνουμε να κατακρεουργούν ανενόχλητοι το ιστορικό παρελθόν. Κέρινα ομοιώματα του Μεγάλου Αλεξάνδρου και του Φιλίππου, αναμένεται να τοποθετηθούν το αμέσως επόμενο διάστημα στο λεγόμενο «Μουσείο Μακεδονικού Αγώνα» στα Σκόπια, που άνοιξε τις πύλες του τον περασμένο Σεπτέμβριο.

Όπως διαβάζουμε στο protothema.gr, σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας «ΝΤΕBΝΙΚ» η κυβέρνηση Γκρούεφσκι, θα διαθέσει το ποσό των 425 χιλιάδων ευρώ, για την φιλοτέχνηση των κέρινων ομοιωμάτων, όχι μόνο των Μακεδόνων βασιλέων της αρχαιότητας, αλλά και για τον Βούλγαρο τσάρο Σαμουήλ, καθώς και τον αυτοκράτορα του Βυζαντίου Ιουστινιανό, που άπαντες στις μέρες μας θεωρούνται ... «πρόγονοι» των Σκοπιανών.

Και αυτή η… «ιδέα» ανήκει στον Πάσκο Κούζμαν, αρχαιολόγο και στενό συνεργάτη του πρωθυπουργού Νίκολα Γκρούεφσκι, που από την θέση του διευθυντή του γραφείου Προστασίας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της χώρας, εφαρμόζει μεθοδικά το σχέδιο «αρχαιομακεδονοποίησης» που υλοποιεί τα τελευταία χρόνια η σκοπιανή ηγεσία. Ο ίδιος εξάλλου είχε δηλώσει το 2008, πως «Η "Μακεδονία" μπορεί να διεκδικήσει το όνομά της μόνο αν αποδείξει ότι το μακεδονικό έθνος έχει ρίζες του στην κλασσική αρχαιότητα και όχι στη σλάβικη».

Το 2008 εθνικιστικές οργανώσεις είχαν αποστείλει επιστολή στη διεύθυνση του γνωστού μουσείου κέρινων ομοιωμάτων «Μαντάμ Τισό» στο Λονδίνο, με το αίτημα να φιλοτεχνήσει και να φιλοξενήσει στις προθήκες του, τα ομοιώματα του Μεγάλου Αλεξάνδρου και του Φιλίππου, ως προσωπικότητες που διαμόρφωσαν τον δυτικό πολιτισμό. Η διεύθυνση του μουσείου ωστόσο, τους απάντησε αρνητικά.

Πρόσφατα ο Κούζμαν ανακοίνωσε πως 33 γλύπτες εργάζονται στα Σκόπια, προκειμένου να φιλοτεχνήσουν πιστό αντίγραφο της λεγόμενης σαρκοφάγου του Μεγάλου Αλεξάνδρου, που εκτίθεται στο αρχαιολογικό μουσείο της Κωνσταντινούπολης. Δημοσιεύματα κάνουν λόγο για κόστος που θα αγγίξει το 1 εκατομμύριο ευρώ και θα εκτεθεί με άλλα «πιστά αντίγραφα» της λεγόμενης «μακεδονικής ιστορίας» τους, στο πλαίσιο «αρχαιομακεδονοποίησης» της χώρας και πλαστογράφησης της ελληνικής ιστορίας, στο νέο αρχαιολογικό μουσείο των Σκοπίων, που βρίσκεται στη φάση ολοκλήρωσης του και εξωτερικά θυμίζει αρχαίο ελληνικό ναό.

Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

Συνωστισμένες στο Ζάλογγο

Συνωστισμένες στο Ζάλογγο

(Ο επίλογος από το νέο βιβλίο του Γιώργου Καραμπελιά, Συνωστισμένες στο Ζάλογγο, Οι Σουλιώτες, ο Αλή πασάς, και η αποδόμηση της ιστορίας, που θα κυκλοφορήσει στις 16 Δεκεμβρίου 2011)

Απομυθοποίηση ή αποσιώπηση

Στις μέρες μας, λοιπόν, στα πλαίσια της (αποδομητικής;) κριτικής των «εθνικών αφηγήσεων», οι οποίες επέτρεψαν τη συγκρότηση και την εδραίωση του εθνικού κράτους, μαζί με άλλους κομβικούς «εθνικούς μύθους» –κρυφό σχολειό, κήρυξη της επανάστασης την 25η Μαρτίου κ.ά.–, επιχειρείται και η «απομυθοποίηση» του Σουλίου και των Σουλιωτών. Και το επιχείρημα, ή μάλλον η δικαιολογία, που προβάλλεται, είναι πως επιβάλλεται να «ξαναγραφτεί» η ιστορία, χρησιμοποιώντας νέα ερευνητικά και θεωρητικά εργαλεία.

Πράγματι, κάθε γενιά, κάθε εποχή, οφείλει να επανεξετάζει τα ιστορικά γεγονότα και να συμπληρώνει, να διορθώνει, κάποτε και να αναθεωρεί αν χρειαστεί, υπό το φως νέων πηγών και νέων ιδεών. Ωστόσο, θα πρέπει να ξαναγραφτεί για να φωτιστεί και όχι για να αποσιωπηθούν πτυχές της ή ακόμα και να διαστρεβλωθεί. Έτσι, πρέπει να είναι ευπρόσδεκτη μια σύγχρονη ιστορική έρευνα που δεν μένει στα εργαλεία και τις πηγές που υπήρχαν στην εποχή του Παπαρρηγόπουλου. Η ενδελεχής έρευνα των πηγών, η χρήση της οικονομικής ιστορίας, ακόμα και η σχετική αποστασιοποίηση από τα ιστορικά γεγονότα, δεν είναι μόνον θεμιτές αλλά και αναγκαίες.

Οι επικρίσεις μας λοιπόν στους αποδομητές ιστορικούς δεν αφορούν εν τέλει στην απομυθοποιητική τους πρόθεση –που, κάτω από ορισμένες προϋποθέσεις, θα μπορούσε να λειτουργήσει και θετικά, αποκαλύπτοντας κρυμμένες πλευρές της ιστορίας– αλλά μάλλον στην επιχειρούμενη συστηματική διαστρέβλωση και αποσιώπηση της ιστορικής αλήθειας.

Είναι θεμιτό και αναγκαίο να διερευνηθεί η οργάνωση και ο ρόλος των πατριών, ή οι οικονομικές σχέσεις εξάρτησης των παρασουλιώτικων χωριών από τις μεγάλες φάρες του Σουλίου κ.λπ. Ωστόσο, δεν μπορεί να παρασιωπηθεί ή να υποβαθμιστεί το στοιχείο της αγωνιστικότητας, της μαχητικότητας και του ηρωισμού των Σουλιωτών, ή οι μέθοδοι και τα στρατηγήματα που χρησιμοποιούσαν κατά τις αναρίθμητες συγκρούσεις τους. Και αυτό όχι μόνο, ή κυρίως, για λόγους εθνικού φρονηματισμού –για το Σούλι θα μπορούσε να γράψει και κάποιος ξένος ιστορικός– αλλά διότι αυτό το στοιχείο είναι συστατικό της σουλιώτικης κοινότητας. Αυτή δεν θα μπορούσε καν να υπάρξει χωρίς το αγωνιστικό/ηρωικό στοιχείο που σφραγίζει άνδρες, γυναίκες και παιδιά μιας πολεμικής ομοσπονδίας. Θα ήταν ως εάν γράφαμε για τη Σπάρτη παραγνωρίζοντας ή υποβαθμίζοντας το επίσης ηρωικό/αγωνιστικό στοιχείο και μέναμε μόνο στις σχέσεις με τους είλωτες, τους περιοίκους κ.λπ. Όμως, η Σπάρτη και το Σούλι ήταν κατ’ εξοχήν πολεμικές κοινότητες και το ηρωικό/αγωνιστικό στοιχείο ήταν προϋπόθεση της ύπαρξής τους.

Και είναι κρίμα το ότι πιο πρόσφατα έργα για το Σούλι –σε μία εποχή που εκπονούνται ελάχιστες σχετικές μελέτες­– γράφτηκαν με στόχο τους Σουλιώτες, δηλαδή την αποδόμησή τους. Κατ’ αρχάς, διότι, υποβαθμίζοντας το Ζάλογγο και τη Δέσπω, «ξεχνώντας» τη Λένη Μπότσαρη, αμφισβητώντας την αυτοπυρπόληση του Σαμουήλ, μεταβάλλοντας σε κυριολεκτικό θήραμα μιας δήθεν αντικειμενικής ιστοριογραφίας τον Φώτο Τζαβέλα, αποτυγχάνουν στην ίδια την αναπαράσταση της σουλιώτικης κοινότητας, για την οποία ανάλογες πράξεις ηρωισμού αποτελούσαν προϋπόθεση της επιβίωσής της και κομβικό στοιχείο της «ιδιοπροσωπίας» της. Επί πλέον, εξ αιτίας των εθνοαποδομητικών αντιλήψεων και των συναφών ιδεολογικών παρωπίδων, το έργο τους –κατ’ εξοχήν εκείνο της Ψιμούλη, με τις σχετικές αναλήθειες, παρασιωπήσεις και διαστρεβλώσεις– σκιάζεται στο σύνολό του από την υποψία της αναξιοπιστίας. Για να αναγνωστεί από τον οποιονδήποτε επιμελή αναγνώστη, θα πρέπει να συνοδεύεται από έναν όγκο παραπεμπόμενων βιβλίων και εγγράφων, μια και δεν έχουμε να κάνουμε με περιστασιακά λάθη και παρασιωπήσεις, αλλά με ένα συστηματικό εγχείρημα αποδόμησης των Σουλιωτών, και της… ιστορικής αλήθειας, παρεμπιπτόντως.

Εξ άλλου, όσα ήδη προανέφερα για την αιτιολόγηση της αγωνιστικής/ηρωικής φύσης της σουλιώτικης κοινότητας θα μπορούσαν να αποτελέσουν μια μορφή… θεμιτής απομυθοποίησης, διότι το ηρωικό στοιχείο τοποθετείται μέσα σε συγκεκριμένα ιστορικά και κοινωνικά πλαίσια και δεν εμφανίζεται πέραν και υπεράνω της ιστορίας. Αν, λοιπόν, με το επιχείρημα της απομυθοποίησης, μια ιστορία του Σουλίου και των Σουλιωτών, από το ένα άκρο, δηλαδή τη σχεδόν αποκλειστική επικέντρωση στην περιγραφή γεγονότων, κατεξοχήν πολεμικών, οδηγείται στο αντίθετο, δηλαδή σε μια καταγραφή των δημογραφικών, οικονομικών, κοινωνικών, γεωγραφικών δεδομένων, συρρικνώνοντας και διαστρεβλώνοντας τα στρατιωτικά και πολιτικά γεγονότα, τότε βαρύνεται από έναν αντίστροφο και πιο επικίνδυνο στραβισμό. Πόσο μάλλον αν διαστρέφει και τα σχετικά στοιχεία για να προσλάβει το ζητούμενο.

Γι’ αυτό, για την ιστορία του Σουλίου, θα συνεχίσουμε να προσφεύγουμε προνομιακά στον Περραιβό, τον Λαμπρίδη, τον Αραβαντινό, τον Παπακώστα ή ακόμα και τον Μπενέκο. Διότι, παρά τους περιορισμούς της εποχής τους, είχαν εντοπίσει τα κομβικά στοιχεία της σουλιώτικης «ιδιοπροσωπίας».

Μια σύγχρονη ιστορία του Σουλίου εξακολουθεί να αποτελεί ζητούμενο, και ελπίζω αυτή η μικρή μελέτη να βοηθήσει όποιον ή όποια αναλάβει να φέρει σε πέρας μια επί τέλους ολοκληρωμένη και ισορροπημένη ιστορία των Λακεδαιμονίων της Ηπείρου.

Οι Σουλιώτες και η εθνική συνείδηση

Για όσους εξακολουθούν να πιστεύουν πως οι Σουλιώτες δεν διέθεταν αναπτυγμένη «εθνική συνείδηση», θα πρέπει να υπενθυμίσουμε πως η εθνική συνείδηση, πριν την επανάσταση του ’21 και τη δημιουργία εθνικού κράτους, αποτελεί για τους Έλληνες και τους Σουλιώτες πολεμιστές μια συνείδηση γένους, μια συνείδηση σχεδόν ταυτισμένη με τη θρησκευτική ταυτότητα και τις παραδόσεις, μια συνείδηση της ρωμιοσύνης. Ωστόσο, οι Έλληνες αρματολοί, ακόμα και οι Σουλιώτες, παραμένουν, τουλάχιστον τυπικά, υποτελείς στην οθωμανική εξουσία – οι Σουλιώτες πληρώνουν και έναν ελάχιστο, υπαρκτό όμως, φόρο στους Οθωμανούς, αναγνωρίζοντας έτσι μια ψιλή οθωμανική κυριότητα.

Για να επιβιώσουν, όλοι οι Έλληνες, από τον Ρήγα Βελεστινλή, στην Κωνσταντινούπολη ή το Βουκουρέστι, έως τον Κολοκοτρώνη, ήταν υποχρεωμένοι να διατηρούν κάποιες σχέσεις με την οθωμανική εξουσία και να έρχονται σε συνδιαλλαγή μαζί της. Εξ ου και τα αναρίθμητα «καπάκια» των κλεφταρματολών, η παρουσία του Αθανάσιου Ψαλίδα, του Ιωάννη Κωλέττη ή του Οδυσσέα Ανδρούτσου και του Αθανάσιου Διάκου στην υπηρεσία του Αλή πασά, οι ανακωχές, οι συμφωνίες, οι προσχωρήσεις ενίοτε ορισμένων Σουλιωτών σε μια ισχυρότερη δύναμη. Και παρ’ όλο που η αντιπαράθεση των Σουλιωτών με τον Αλή, περισσότερο από κάθε άλλη, προσλαμβάνει τον χαρακτήρα της σύγκρουσης δύο στρατοπέδων, ωστόσο δεν παύουν αυτά τα στρατόπεδα να είναι διαπερατά και σχετικά ρευστά. Εξ άλλου, μεγαλύτερη ρευστότητα χαρακτηρίζει ακόμα και τις σχέσεις του Αλή πασά με τον σουλτάνο ή τους αγάδες της Παραμυθιάς. Μέσα σε αυτά τα πλαίσια, λοιπόν, η εθνική συνοχή και συνείδηση των Σουλιωτών είναι ήδη εξαιρετικά υψηλή και ξεπερνάει κατά πολύ τον μέσο όρο της εποχής και της περιοχής. Και αυτό διότι η κύρια πλευρά της σχέσης τους με την οθωμανική εξουσία παρέμενε η αντιπαράθεση, πράγμα που δεν παρατηρείται στην καθημερινότητα των εμπόρων, των λογίων ή ακόμα και τη συντριπτική πλειοψηφία των αρματολών, που θα πρωτοστατήσουν αργότερα στην Επανάσταση.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι οι Έλληνες ζουν υπό ξένη κυριαρχία και σταδιακώς διαμορφώνουν πυρήνες μικροεξουσίας σε πολλαπλά επίπεδα, από την κοινοτική οργάνωση των ορεινών περιοχών και των νησιών μέχρι τις παραδουνάβιες Ηγεμονίες από τα Ζαγοροχώρια και τα Μαντεμοχώρια έως τα Αμπελάκια. Μέσα σε αυτούς τους πυρήνες της μικροεξουσίας, ιδιαίτερη σημασία είχαν οι στρατιωτικές δυνάμεις, οι κλέφτες, τα αρματολίκια, τα στρατιωτικά σώματα της Επτανήσου, των Ηγεμονιών, καθώς και όσα βρίσκονταν στην υπηρεσία του Αλή, διότι θα συγκροτήσουν τις απαραίτητες και εμπειροπόλεμες στρατιωτικές δυνάμεις που θα επιτρέψουν τη διεξαγωγή της Επανάστασης. Ανάμεσα σε αυτές τις στρατιωτικές μικροεξουσίες, ιδιαίτερης σημασίας ήταν εκείνες που συγκροτούσαν οι Μανιάτες, οι Σουλιώτες και οι Χειμαριώτες, οι οποίοι διέθεταν μια χωρικά προσδιορισμένη και οριοθετημένη ένοπλη εξουσία, κάτω πάντα από την οθωμανική επικυριαρχία, αλλά ουσιαστικά αυτόνομη στην πράξη.

Ανάμεσα στις τρεις αυτές συσσωματώσεις, οι Σουλιώτες συνιστούν μια επιπλέον ιδιαιτερότητα, διότι σχεδόν αποκλειστικό στοιχείο της συγκρότησής τους είναι το πολεμικό. Οι Μανιάτες και οι Χειμαριώτες αποτελούν κοινότητες αγροτο-πολεμικές. Οι αγροτο-ποιμενικές δραστηριότητες αποτελούσαν τη βάση της οικονομικής τους ζωής και η πειρατεία ή η ληστεία συνιστούσαν ένα συμπλήρωμα για τον βιοπορισμό τους.

Οι Σουλιώτες, αντίθετα, αποτελούσαν μια κοινότητα κατ’ εξοχήν πολεμική και οι αγροτο-κτηνοτροφικές δραστηριότητες ήταν η δευτερεύουσα ή τριτεύουσα απασχόλησή τους. Έτσι προσομοιάζουν με τις ομάδες των κλεφτών, μόνο που, σε αντίθεση με αυτούς, συγκροτούν ταυτόχρονα και μια εδραία κοινότητα, με μόνιμο τόπο κατοικίας, σταθερή οικογενειακή εστία και κοινωνικές σχέσεις. Παράλληλα, οι Σουλιώτες είναι υποχρεωμένοι να επεκτείνουν την ακτίνα της δραστηριότητάς τους, στον βαθμό που μεγαλώνει ο αριθμός τους, τόσο από τη δημογραφική τους επέκταση όσο και από τη συρροή νέων πληθυσμών – από το Σούλι θα σχηματιστεί το Τετραχώρι, το οποίο θα επεκταθεί στο Επταχώρι κ.λπ., και τελικά θα επεκτείνουν την «επικράτειά» τους στα υπερεξήκοντα χωριά, τα οποία προστατεύουν από τους Οθωμανούς έναντι χρηματικού και άλλων τιμημάτων. Κατά συνέπεια, οι Σουλιώτες έρχονται σε ευθεία αντιπαράθεση με την οθωμανική εξουσία.

Η Βάσω Ψιμούλη πραγματοποιεί μια διαφορετική ανάγνωση των σχέσεων ανάμεσα στους Σουλιώτες και την οθωμανική εξουσία:

…η κοινότητα των τεσσάρων σουλιωτικών χωριών έχει πάρει[ ] τη μορφή της χριστιανικής ποιμενικής-πολεμικής κοινότητας, η οποία δρα ελεύθερα, μη επηρεαζόμενη από την περιστασιακή παρουσία του Οθωμανού σπαχή. [ ] Θα είναι νομότυπη απέναντι στην κεντρική οθωμανική εξουσία και παράνομη απέναντι στην περιφερειακή.[ ] Θα είναι ενταγμένη μέσα από την καταβολή του κεφαλικού και άλλων φόρων, στην ισχύουσα οθωμανική νομιμότητα, αλλά μη αφομοιωμένη στο ισχύον, για την υποτελή κοινωνία, κοινωνικο-οικονομικό σύστημα[1].

Ωστόσο, ιδιαίτερα σε αυτήν όψιμη περίοδο της οθωμανικής κυριαρχίας, η κύρια μορφή με την οποία εκφράζεται η «οθωμανική νομιμότητα» δεν είναι παρά η «περιφερειακή εξουσία». Προπαντός σε μια εποχή κατακερματισμού της κεντρικής εξουσίας. Το γεγονός ότι καταβάλλουν έναν ελάχιστο φόρο δεν τους καθιστά νομότυπους υπηκόους της οθωμανικής εξουσίας, με την οποία συγκρούονται σχεδόν αδιαλείπτως. Εξ άλλου, αρκετές φορές είχαν αναγνωρίσει και την τυπική εξουσία του ορκισμένου εχθρού τους, Αλή. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο τελευταίος, μάλιστα, είναι πασάς των Ιωαννίνων, «βεζίρης» με τρείς «ιππουρίδες»…

Επιπλέον, είναι παγκοίνως γνωστό, και το επαναλαμβάνει επανειλημμένα η ίδια η Ψιμούλη, πως ο Αλής, σε όλες τις μείζονες εξορμήσεις του εναντίον του Σουλίου, ήταν πάντοτε εφοδιασμένος και με το ανάλογο σουλτανικό φιρμάνι. Έτσι θα συμβεί το 1789[2], το 1792[3] και το 1800, ενώ, όπως είδαμε, για την τελική νίκη του εναντίον των Σουλιωτών, θα αποσπάσει τις υψηλότερες διακρίσεις από την Πύλη. Ο Πουκεβίλ, αναλύοντας τις αιτίες της τελικής πτώσης του Σουλίου, μας δίνει μία σημαντική πληροφορία για την ανάμειξή της :

Η υπερβολική τους αλαζονεία [των Σουλιωτών], την τελευταία περίοδο, προκάλεσε την εχθρότητα της Πύλης και ο κιουτσούκ εμπροχόρ, ή ο Μικρός Σταυλάρχης του Σουλτάνου, που είχε σταλεί από την Υψηλότητά του, στα 1802, στις σατραπείες της Πελοποννήσου και της Αλβανίας, είχε επιμείνει στην ανάγκη να καταβληθούν οι μεγαλύτερες προσπάθειες για να τους εκδιώξουν[4].

Συνεπώς, ο Τεπελενλής δεν είχε απλώς τη συναίνεση της Υψηλής Πόρτας για την τελική επίθεση εναντίον των Σουλιωτών, αλλά εκτελούσε τις εντολές της. Γι’ αυτό, μετά τη νίκη του, θα ανταμειφθεί με τον τίτλο του Ρούμελη βαλεσή, δηλαδή του ανώτατου διοικητή του μεγαλύτερου μέρους της ευρωπαϊκής Τουρκίας, ενώ η εξουσία του θα επεκταθεί μέχρι τη Μακεδονία και την Πελοπόννησο – ο δε γιος του, Βελής, αρχηγός της εκστρατείας κατά των Σουλιωτών, θα χριστεί Μορά Βαλεσής.

Η ίδια η Ψ., εξάλλου, σε αντίθεση με την προηγούμενη απόφανσή της, σε άλλο σημείο του βιβλίου, υπογραμμίζει τον ανταγωνιστικό χαρακτήρα της σουλιώτικης έναντι της οθωμανικής εξουσίας.

Εξάλλου, η δυναμική και δια των όπλων επιτυχής εμπλοκή των Σουλιωτών σε μηχανισμούς παράνομης φοροείσπραξης, καθώς εκ των πραγμάτων στερούσε από το άρχον συγκρότημα της κατακτητικής κοινωνίας μέρος ή το σύνολο των προσόδων του, εμπεριείχε και τα στοιχεία της ανυπακοής ή της ανταρσίας. [ ] Η αυτονομία την οποία απολαμβάνει καθώς και η εξουσιαστική δύναμη την οποία ή ένοπλη δράση της έχει επιβάλει στην περιοχή αποτελούν [ ]πρόκληση για την επίσημη εξουσία[5].

Είδαμε στην Εισαγωγή της μελέτης μας τις σχετικές με τους Σουλιώτες απόψεις του Κορδάτου. Γι’ αυτόν, οι επιθέσεις των Τούρκων δεν συνδέονται καθόλου με τις επαναστατικές απόπειρες του 1788-1792, αλλά ήταν αποτέλεσμα αποκλειστικά των διαμαρτυριών που έκαναν οι «χριστιανοί και Τούρκοι αγρότες», όχι μόνο στον πασά των Ιωαννίνων αλλά και στον ίδιο τον σουλτάνο. Εξ άλλου, όταν οι Σουλιώτες «ξεπαστρεύτηκαν» από τον Αλή, «ξανάσαναν οι αγρότες και άρχισαν να καλλιεργούν τα χωράφια και τ’ αμπέλια τους»[6]:

Οι Σουλιώτες λοιπόν τους «πολέμους» τους με τον Αλή δεν τους έκαναν εμπνευσμένοι από τον «πόθον της ελευθερίας». Το αίσθημα της εθνικής συνείδησης στα χρόνια εκείνα ήταν ολότελα άγνωστο σ’ αυτούς[7].

Ο Κορδάτος, μέσα σε δέκα σελίδες μιας απίστευτης υμνολογίας για τον Αλή, φρονίμως ποιών, ελάχιστα αναφέρεται στο Σούλι και δεν μνημονεύει καθόλου τον Φώτο Τζαβέλα, το Ζάλογγο, το Κούγκι ή τη Δέσπω. Προτιμά την αποσιώπηση. Η προσέγγιση αυτή αναδεικνύει ήδη τον τόνο και το πλαίσιο μέσα στο οποίο θα ανατραφεί μια ολόκληρη γενιά που θεωρούσε τον Κορδάτο μέντορά της: προβολή των αρετών του Αλή πασά και αποσιώπηση των ηρωικών επεισοδίων της σουλιώτικης εποποιίας. Είδαμε πως, για τον Κορδάτο, «ο δημοκρατισμός τους [ ] αντανακλούσε την πρωτόγονη οργάνωση του γένους και όχι νεώτερες δημοκρατικές αντιλήψεις»[8].

Ωστόσο, εποποιίες πολύ μικρότερου εύρους, όπως εκείνη των Ινδιάνων Τσεγιέν, που απαθανάτισε ο Χάουαρντ Φαστ στο Τελευταίο Μέτωπο, το οποίο πραγματευόταν τη φυγή μιας ομάδας Ινδιάνων Σιού, το 1870, αποσπούσε τον θαυμασμό των νεαρών Ελλήνων στη δεκαετία του 1960 – ανάμεσά τους και του υποφαινομένου. Τότε, δεν πέρασε από το μυαλό μας πως οι Τσεγιέν ήταν αλογοκλέφτες και ο αμερικάνικος στρατός εκπρόσωπος της ιστορικής προόδου έναντι της καθυστερημένης φυλετικής δομής και του «πρωτόγονου δημοκρατισμού» των Ινδιάνων! Οι Σουλιώτες, όμως, αποκαλούνται χωρίς περιστροφές «κλέφτες» και ο Αλής εκφραστής της προόδου[9], παρότι ο Ένγκελς, στην Καταγωγή της Ατομικής Οικογένειας…, εκθειάζει την «πρωτόγονη κοινοκτημοσύνη» των ινδιάνων Ιροκέζων ως πρόπλασμα της μελλοντικής ολοκληρωμένης κοινοκτημοσύνης!

Προφανώς, σαράντα χρόνια μετά τον Κορδάτο, και αφού έχουν μεσολαβήσει οι μελέτες του Χομπσμπάουμ[10] και τόσων άλλων για τους ληστές και την «κοινωνική ληστεία», η επανάληψη ανάλογων αποφάνσεων έχει καταστεί δυσχερέστερη. Αν όμως θεωρήσουμε τους Σουλιώτες «ληστές» και όχι «κοινωνικούς ληστές», τότε εύκολα μπορούμε να επιστρέψουμε στα ίδια!

Ο Σουλιώτης[ ]δεν αποκαθιστά κανόνα δικαίου, απλώς συμπαρατίθεται και συνάρχει με τον σούμπαση ή τον μουσουλμάνο αγά, μέσω του διαμερισμού των αγροτικών προσόδων. Υπ’ αυτή την έννοια, η οπλική δύναμη και η μαχητική δράση των Σουλιωτών στην ευρύτερη περιοχή δεν εμπεριέχει χαρακτήρα κοινωνικής ληστείας, τουλάχιστον υπό την πολύ αυστηρή σημασία του όρου[11].

Οι Σουλιώτες, που για διακόσια χρόνια διεξάγουν έναν διαρκή πόλεμο εναντίον των Οθωμανών, δεν δικαιούνται ούτε καν τον «τίτλο» του κοινωνικού ληστή «με την αυστηρή έννοια του όρου», τίτλος που εύκολα απονέμεται στους νοτιαμερικανούς κανγκασέιρος. Γι’ αυτό, αναλογιζόμενη ίσως την ιστορική ύβρη ανάλογων αποφάνσεων, και των σχετικών συμπαραδηλώσεων, δύο σελίδες πιο κάτω, αναιρεί πανηγυρικά τα λεγόμενά της:

Ταυτόχρονα η σουλιώτικη κοινωνία προβάλλεται στη συνείδηση του υποταγμένου χριστιανικού πληθυσμού ως πρότυπο εξέγερσης και ανταρσίας απέναντι στην ισχύουσα τάξη πραγμάτων. [ ]Υπ’ αυτή την έννοια, η δράση της σουλιώτικης κοινωνίας διαθέτει τα γνωρίσματα μιας πρωτόγονης επανάστασης. Μάλιστα η εντοπισμένη γεωγραφικά εξουσιαστική της δύναμη, ως τύπος χριστιανικής αντι-εξουσίας [ ] στην απώτατη συνέπειά της ενέκλειε, για τους περίοικους χριστιανικούς πληθυσμούς, και τον πυρήνα εγγραφής του μελλοντικού απελευθερωτικού τους αιτήματος. Συνεπώς η ληστεία θα μπορούσε να θεωρηθεί και ως μορφή κοινωνικού κινήματος, το οποίο μέσα στο πλαίσιο της κατακτητικής κοινωνίας και δια παρανόμων μεθοδεύσεων διεκδικεί [ ] μερίδιο στην κατανομή των υπαρχόντων, διαθέσιμων πόρων[12].

Πολύ λίγα θα είχα να προσθέσω ή να αλλάξω από αυτή τη διαπίστωση. «Πρότυπο εξέγερσης και ανταρσίας», «ληστεία ως μορφή κοινωνικού κινήματος», «πρωτόγονη επανάσταση», «αντι-εξουσία» «πυρήνας εγγραφής ενός μελλοντικού απελευθερωτικού αιτήματος». Προφανώς, λοιπόν, ένα τέτοιο κίνημα δεν μπορεί να περιοριστεί στα πλαίσια της κοινωνικής ληστείας, αλλά εγγράφεται σε εκείνο ενός επαναστατικού κινήματος, μιας «πρωτόγονης επανάστασης», η οποία μετασχηματίζεται προς την κατεύθυνση μιας συνολικής επανάστασης. Και οι Σουλιώτες θα διατρέξουν ολόκληρη τη σχετική διαδρομή.

Από το γένος στο έθνος

Το ελληνικό έθνος, στη πολύχρονη διαδρομή του, θα διέλθει τρεις μεγάλες ιστορικές περιόδους. Η πρώτη είναι η αρχαία, φυλετική και πολεοκρατική περίοδος, κατά την οποία η εθνική συνείδηση είναι κατ’ εξοχήν πολιτισμικής και φυλετικής υφής και αναδεικνύεται ανάγλυφα στις αμφικτυονίες και τους Ολυμπιακούς αγώνες και κατ’ εξοχήν στις συγκρούσεις με τους ξένους αντιπάλους, οπότε οι Έλληνες συνασπίζονται και στρατιωτικά.

Η δεύτερη συνιστά την οικουμενική φάση του ελληνισμού, που διήρκεσε τουλάχιστον 15 αιώνες –από τον Μέγα Αλέξανδρο έως τους Κομνηνούς– και διακρίνεται σε τρεις μεγάλες υποπεριόδους, την ελληνιστική, τη ρωμαϊκή και τη βυζαντινή. Σε αυτήν, η ελληνική εθνική συνείδηση συνιστά μια συνείδηση οικουμενική και αφορά κατ’ εξοχήν τη γλώσσα, τον πολιτισμό και την κοινή θρησκεία.

Η τρίτη περίοδος, του νεώτερου ελληνισμού, αρθρώνεται σε τρεις ιστορικές υποπεριόδους.

Κατά την πρώτη φάση, από τον 11^ο και τον 12^ο αι., έως το 1453, διαμορφώνεται το πρωτοελληνικό οιονεί έθνος-κράτος. Τωόντι, οι πληθυσμοί που συγκροτούν το ύστερο βυζαντινό ελληνικό κράτος διαχωρίζονται από τους γειτονικούς πληθυσμούς, τους Αρμένιους, τους Βουλγάρους, τους Σέρβους, και ταυτόχρονα έρχονται σε βίαιη αντιπαράθεση με τους Φράγκους και τους Τούρκους. Ήδη από την εποχή της Αυτοκρατορίας της Νικαίας, μπορούμε να μιλάμε για το νεώτερο ελληνικό έθνος. Τότε διαμορφώνεται στις βασικές της συνιστώσες η νεώτερη ελληνική συνείδηση και ιδιοπροσωπία, ως μια εθνική συνείδηση αντιστασιακού χαρακτήρα. Γι’ αυτό και όλες οι μεταγενέστερες απόπειρες για την ελληνική «παλιγγενεσία» θα αναφέρονται παραδειγματικά στην Κωνσταντινούπολη και τους Παλαιολόγους.

Σε μια δεύτερη φάση, εκείνη της Φραγκοκρατίας και της Τουρκοκρατίας, οι Έλληνες όχι μόνο παύουν να διαθέτουν οποιαδήποτε αυτόνομη κρατική υπόσταση, αλλά και διαχέονται εκ νέου στο εσωτερικό μιας πολυεθνικής Αυτοκρατορίας, σε έναν ευρύτερο γεωγραφικό και πολιτισμικό χώρο.

Σε αυτή τη νέα περίοδο, αποφασιστικό συνεκτικό ρόλο διαδραματίζουν η ορθοδοξία και η γλώσσα. Έτσι, παλαιοί ελληνικοί πληθυσμοί θα υποστούν μια ρευστοποίηση της συνείδησής τους, ενώ άλλοι, όπως οι αρβανίτικοι πληθυσμοί της Ηπείρου και της Πελοποννήσου, μέσω της θρησκείας, της γλώσσας και της αντιπαράθεσης με τους Οθωμανούς, θα τείνουν να ταυτιστούν με παλαιότερους ελληνικούς πληθυσμούς. Η ελληνική εθνική συνείδηση εκφράζεται στη φάση αυτή ως συνείδηση του «γένους», χωρίς ωστόσο να πάψει ποτέ να είναι ελληνική και εθνική. Γι’ αυτό και η ανάμνηση των αρχαίων –από την πλευρά των λογίων– και του Βυζαντίου από εκείνη της Εκκλησίας, των λογίων αλλά και των ευρύτερων λαϊκών στρωμάτων, θα παραμένει καθοριστική. Οι Χρησμοί[13] και η Φυλλάδα του Μεγαλέξανδρου[14] αποτελούν τα πιο διαδεδομένα λαϊκά αναγνώσματα. Και κάθε τόσο, εξεγέρσεις, επαναστάσεις, η κλεφτουριά.

Καθώς οι υπόδουλοι Έλληνες νιώθουν να ενδυναμώνονται οικονομικά, πνευματικά και στρατιωτικά, στη στεριά και τη θάλασσα, ενώ παράλληλα εξασθενεί η οθωμανική Αυτοκρατορία, θα πολλαπλασιάζονται οι κινήσεις και οι απόπειρες για την «παλιγγενεσία», δηλαδή για την πολιτική χειραφέτηση ενός γένους που θα τείνει να μετασχηματιστεί και πάλι σε κράτος.

Όμως, η μετάβαση από την περίοδο του γένους, με τον πολυκερματισμό των συνειδήσεων και των ταυτοτήτων, που έχουν επιφέρει οι μακροί αιώνες της ξένης κυριαρχίας, σε μια νέα εθνική πολιτειακή υπόσταση δεν συνιστά μια απλή και γραμμική μεταβολή: στην Κρήτη και στα Επτάνησα, η ξενοκρατία θα διαρκέσει σχεδόν επτά αιώνες, στην Πελοπόννησο και στα ναυτικά ξερονήσια του Αιγαίου, θα είναι πολύ μικρότερη στη Θράκη, τη Μακεδονία την Ήπειρο, τα μικρασιατικά παράλια, τις Ηγεμονίες, τη διασπορά, οι συνθήκες διαφοροποιούνται στο έπακρο μεταξύ τους. Κατά συνέπεια, απαιτείται μια ολόκληρη επανάσταση συνειδήσεων, συμπεριφορών, πολιτισμικών προτύπων. Απαιτείται μία μετάβαση σε μια νέα ποιότητα που ουσιαστικά θα διαρκέσει μέχρι το 1922. Η νέα αυτή συνείδηση, η οποία αρχίζει να διαμορφώνεται ως καθολική συνείδηση των Ελλήνων από το 1770 –με τα Ορλωφικά– και στοχεύει στη συγκρότηση μιας συμπαγούς εθνικής ταυτότητας κρατικού χαρακτήρα, αναχωνεύει σε ένα ενιαίο σύνολο τα διάσπαρτα στοιχεία της «γενεακής» ταυτότητας: Αρχαία Ελλάδα, Βυζάντιο, νεωτερικότητα, σύγχρονη Ελλάδα.

Σε αυτή τη νέα ταυτότητα θα μετασχηματιστούν, το καθένα μέσα από τη δική του διαδρομή, τα disjecta membra του ελληνισμού:

Η κλεφτουριά, μέσα από την εμπειρία της σύγκρουσης, των Ορλωφικών, της συμμετοχής στα κινήματα της περιόδου 1789-1792 και του 1806-1807, της στρατολόγησης στις στρατιωτικές δυνάμεις των Επτανήσων και της Ρωσίας, θα μεταβεί από την τοπική ιδιαίτερη συνείδηση στη διεύρυνση της αντίληψης, που θα εκφραστεί στη Λευκάδα, στα 1807, και θα την οδηγήσει στη μετοχή στη Φιλική Εταιρεία και την Επανάσταση.

Οι λόγιοι, από την προσκόλληση στη Ρωσία του Ευγένιου Βούλγαρι και του Αθανάσιου Ψαλίδα της Βιέννης[15], θα αποπειραθούν να συγκροτήσουν μια επαναστατική οργάνωση με τον Ρήγα Βελεστινλή και το συνθετικό του εγχείρημα. Τα σχολειά, στα Γιάννενα, το Βουκουρέστι, τη Χίο, τις Κυδωνίες, τη Σμύρνη, θα ενοποιήσουν τον ελληνισμό και την ιδεολογία του. Οι έμποροι με τα δίκτυά τους θα φέρουν σε επαφή τόπους και ανθρώπους, οι ναυτικοί θα ενοποιήσουν και πάλι τον ελληνικό κόσμο. Και η Φιλική Εταιρεία θα εκφράσει τη συνθετικότητα ενός δυνάμει νέου πολιτειακού κρατικού μορφώματος. Έτσι θα συντελεστεί η μετάβαση από το γένος στο έθνος. Σε αυτή θα συμμετάσχουν, με όλες τις οδύνες που φέρνει η γέννηση, και οι Σουλιώτες.

Από τη φυγή στα βουνά, για να αποφύγουν τη φορολογία και τους εξισλαμισμούς, από την καθημερινή σύγκρουση με τους μουσουλμάνους αγάδες, για τη διεύρυνση της «χριστιανικής εξουσίας», θα περάσουν σταδιακά στη συμμαχία με τους Ρώσους, στα Ορλωφικά, και αργότερα, στην άσκηση μιας στοιχειώδους «εξωτερικής πολιτικής», στις σχέσεις τους με τα Επτάνησα, την Πάργα και την Πρέβεζα, στη συνειδητοποίηση της μετοχής σε μια ευρύτερη ταυτότητα ρωμαίικη/ελληνική, στη μεταβολή τους σε ένοπλη πρωτοπορία της Επανάστασης, στη διάρκεια του ’21.

Μέσα σε εκατό χρόνια, οι αδάμαστοι ορεσίβιοι θα διανύσουν μια τεράστια απόσταση. Εκείνη την απόσταση που, από διαφορετικές αφετηρίες και σε διαφορετικούς ρόλους, θα διατρέξουν όλοι οι Έλληνες, από τον Ιωάννη Πρίγκο έως τον Αδαμάντιο Κοραή: τη μεταβολή της συνείδησης μετοχής σε ένα ιδιαίτερο γένος, δίχως όμως δική του κρατική υπόσταση, σε ενεργό διεκδίκηση της πολιτικής χειραφέτησης. Σίγουρα, ο δρόμος που χρειάστηκε να διανύσουν οι Σουλιώτες, πάνω στα βουνά της Ηπείρου, προς την κατάκτηση αυτής της νέας συνείδησης ήταν πολύ μακρύτερος από άλλους. Τους έλειπε η παιδεία, οι παραστάσεις, κάποτε η ίδια η ελληνική γλώσσα. Όμως, με το αίμα, τους αγώνες και τις απροσμέτρητες θυσίες τους, θα καλύψουν αυτή τη μεγάλη απόσταση.

---

[1] Β. Ψιμούλη, 308.

[2] Β. Ψιμούλη, 357.

[3] Β. Ψιμούλη, 368.

[4] Pouqueville, Voyage en Morée…, ό.π., τ. 3, σ. 126.

[5] Β. Ψιμούλη 310.

[6] Γ. Κορδάτου, Ιστορία …, ό.π., τ. Α΄, σσ. 408-409.

[7] Γ. Κορδάτου, Ιστορία …, ό.π., τ. Α΄, σ. 409.

[8] Γ. Κορδάτου, Ιστορία …, ό.π., τ. Α΄,  σ. 407.

[9] Γεγονός βέβαια που δεν αναιρεί το ότι, την ίδια εποχή, υπήρχαν και άλλοι αριστεροί  ιστορικοί, όπως ο Δημήτρης Φωτιάδης, που έγραφαν εγκωμιαστικά κείμενα για τους κλέφτες. Ωστόσο, ο πάπας της μαρξιστικής ιστοριογραφίας στην Ελλάδα ήταν τότε ο Κορδάτος.

[10] Βλ. τη νεώτερη συμπληρωμένη έκδοση του αρχικού βιβλίου του 1969, Έρικ Χομπσμπάουμ, Ληστές, Θεμέλιο, Αθήνα 2010.

[11] Β. Ψιμούλη, σ. 309.

[12] Β. Ψιμούλη, 310-311.

[13] Βλ. Asterios Argyriou, Les exégèses grecques de l’Apocalypse à l’époque turque, 1453-1821: esquisse d’une histoire des courants idéologiques au sein du peuple grec asservi, ΕΜΣ, Θεσσαλονίκη 1982 Γ. Καραμπελιάς, Η ανολοκλήρωτη…, ό.π., σσ. 50-55.

[14] Βελουδής, Γεώργιος (επιμ.), Διήγησις Αλεξάνδρου του Μακεδόνος, Ερμής, Αθήνα 1977.

[15]  Βλ. Αθανάσιος Ψαλίδας  Αἰ­κα­τε­ρί­να ἡ Β΄, ἤ­τοι ἱ­στο­ρί­α σύν­το­μος τῆς ἐν τῇ ὁ­δοι­πο­ρί­ᾳ αὐ­τῆς πρὸς τοὺς ἐν Νίζ­νη καὶ Ταυ­ρί­α Γραι­κοὺς ὑ­π’ αὐ­τῆς δει­χθεί­σης εὐ­νοί­ας. Βιέννη 1792 Ευγένιος Βούλγαρις, Στοχασμοί εις τους παρόντας κρισίμους καιρούς του Οθωμανικού Κράτους, Πετρούπολη 1771-1772.

Τα Σκόπια κλέβουν και την ιστορία της Βουλγαρίας!

Τα Σκόπια κλέβουν και την ιστορία της Βουλγαρίας!

Τι λένε τα βουλγαρικά ΜΜΕ

Ένα επιβλητικό μνημείο του διάσημου κατά το μεσαίωνα Τσάρου Σαμουήλ στήθηκε στα Σκόπια χθες την Τρίτη. Το 5 μέτρων μαρμάρινο άγαλμα τοποθετήθηκε στην κεντρική πλατεία των Σκοπίων κοντά στο πρόσφατα ανεγερθέν άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου.

Το βουλγαρικό Novinite αναφέρει χαρακτηριστικά:

"Το επίσημο δόγμα της πΓΔΜ, εμπνευσμένο από την προπαγάνδα της κομμουνιστικής Γιουγκοσλαβίας του Τίτο, θεωρεί τον Σαμουήλ τσάρο της μεγάλης μεσαιωνικής «Μακεδονικής» αυτοκρατορίας, ένας ισχυρισμός που βασίζεται αποκλειστικά στη γεωγραφική εμβέλεια του Πρώτου βουλγαρικού κράτους στα Βαλκάνια (681 μ.Χ.- 1018 μ.Χ.), το οποίο περιελάμβανε εδάφη από τη Μαύρη Θάλασσα έως την Αδριατική, όπου νοτιοδυτικές πόλεις όπως η Aχρίδα ήταν αποφασιστικής σημασίας. Ένα από τα βαρύτερα πλήγματα του δόγματος του λεγόμενου «μακεδονισμού» το οποίο κάνει λόγο για ξεχωριστή ιστορική ταυτότητα του σύγχρονου «Μακεδονικού» έθνος είναι η Επιγραφή στην Μπίτολα (Μοναστήρι) του τσάρου Ιβάν Βλαντισλάβ, ανιψιού του Σαμουήλ, στην οποία λέει ότι το φρούριο της Μπίτολα κοντά στην Aχρίδα ξαναχτίστηκε το 1015-1016 "από τον Ιβάν, τον τσάρο της Βουλγαρίας", ο οποίος ήταν "Βούλγαρος από τη γέννηση", "ως καταφύγιο και για τη σωτηρία της ζωής των Βουλγάρων."

Ο Τσάρος Σαμουήλ και ο Βασίλειος Β' ο Βουλγαροκτόνος

Ο Τσάρος Σαμουήλ γεννήθηκε το 976. Ηταν ο νεότερος γιος του Διοικητή της Δυτικής Μακεδονίας «κόμη Νικολάου» και αναδείχθηκε μία από τις πιο αξιόλογες προσωπικότητες της μεσαιωνικής βουλγαρικής ιστορίας. Αγωνίστηκε αρχικά μαζί με τους τρεις αδερφούς του, Δαβίδ, Μωυσή και Ααρών, και μετά τον θάνατό τους (ή κατά ορισμένες πηγές τη δολοφονία τους) έμεινε μόνος ηγέτης των Βουλγάρων στον αγώνα αποτίναξης της βυζαντινής κυριαρχίας που είχε καταλύσει το βουλγαρικό κράτος και είχε εδραιωθεί με τις νικηφόρες εκστρατείες του βυζαντινού αυτοκράτορα Ιωάννη Τσιμισκή (969-976). Ο Τσιμισκής, συνεπικουρούμενος αρχικά από τον ρώσο πρίγκιπα Σβιατοσλάβ, κατέλαβε και προσάρτησε τελικά όλη την Ανατολική Βουλγαρία στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Μετά τον θάνατο του Τσιμισκή ο Σαμουήλ, εκμεταλλευόμενος τις εσωτερικές διαμάχες για τη διαδοχή στον βυζαντινό θρόνο, δραστηριοποιήθηκε με σκοπό την ανασύνταξη των βουλγαρικών δυνάμεων και την εξέγερση κατά του Βυζαντίου επιτυγχάνοντας σημαντικές νίκες και διευρύνοντας τα όρια του κράτους του με πρωτεύουσα την Τριαδίτσα.

Την άνοιξη του 981 ο Τσάρος Σαμουήλ με τον στρατό του άρχισαν την κάθοδό τους προς την Ελλάδα με αφετηρία την τότε πρωτεύουσά τους Τριαδίτσα. Ανενόχλητοι πέρασαν τα βόρεια σύνορα της Αυτοκρατορίας και άρχισαν να δηώνουν όλες τις πόλεις και τα χωριά που συναντούσαν στην πορεία τους και να αιχμαλωτίζουν τους πληθυσμούς, με αποτέλεσμα να καταλάβουν τη Μακεδονία, την Ηπειρο, τη Θεσσαλία, ώσπου έφθασαν στη Λάρισα, που δεν παραδόθηκε αμαχητί. Η πολιορκία της όμως δεν κράτησε πολύ και το 985 η πόλη καταλήφθηκε και η λεηλασία της δεν είχε προηγούμενο. Ο Σαμουήλ πήρε την άγουσα προς τον Νότο - με άμεσο στόχο την Πελοπόννησο και απώτερο την ίδια τη Βασιλεύουσα - συνεχίζοντας τις καταστροφές και τις λεηλασίες.

Η πρώτη αποφασιστική ήττα που υπέστη ο Σαμουήλ από τον βυζαντινό στρατό ήταν αναπάντεχη όσο και ολοσχερής. Ο βουλγαρικός στρατός είχε ολοκληρώσει έναν ακόμη κύκλο λεηλασιών, καταστροφών, βανδαλισμών, έχοντας αλώσει εκ νέου τη Βέροια, τα Σάλωνα (Αμφισσα), έχοντας απειλήσει τη Θεσσαλονίκη, έχοντας καταλάβει την Αττική και την Πελοπόννησο, όταν ο Σαμουήλ αποφάσισε ότι τα λάφυρα και οι αιχμάλωτοι ήταν τόσο πολλά που ο στόχος είχε επιτευχθεί και διέταξε επιστροφή στις Πρέσπες. Η κρίσιμη μάχη δόθηκε το φθινόπωρο του 996 στις όχθες του Σπερχειού ποταμού. Ο Δομέστικος των Σχολών της Ανατολής Νικηφόρος Ουρανός, που ηγείτο του βυζαντινού στρατού, κατατρόπωσε το βουλγαρικό στράτευμα, τραυμάτισε και έτρεψε σε φυγή τον Σαμουήλ και τους γιους του και τους ανάγκασε να παρατήσουν όλα τα λάφυρα και τους αιχμαλώτους τους. Ο στρατηγός Νικηφόρος Ουρανός συνέχισε την προέλασή του στη Βουλγαρία, κατέλαβε το Δυρράχιο και έφτασε ως την Τριαδίτσα.

Το 997 μ.Χ. ο Σαμουήλ ανακηρύχθηκε Τσάρος των Βουλγάρων. Η τελευταία μεγάλη νίκη του Σαμουήλ ήταν η κατάληψη της Αδριανούπολης, ωστόσο οι σποραδικές επιτυχίες του δεν είχαν συνέχεια ούτε μπορούσαν να θεμελιώσουν ισχυρές βάσεις για την εδραίωση της βουλγαρικής κυριαρχίας λόγω της ανομοιογένειας και της έλλειψης συνοχής του έθνους. Από το 1000 και μετά άρχισε ένας νέος κύκλος αλλεπάλληλων επιθέσεων του Βασιλείου Β', που στηριζόταν στην τακτική του διαρκούς πολέμου καθ' όλη τη διάρκεια του έτους, χωρίς διακοπή τον χειμώνα, και παράλληλα στη στρατηγική της περιστροφικής γύρω από το κέντρο του βουλγαρικού κράτους συνεχούς πολεμικής κίνησης του βυζαντινού στρατού, που οδήγησε μοιραία στην εξάντληση του βουλγαρικού στρατού, μη δυναμένου να ανασυγκροτηθεί με κανέναν τρόπο.

Μικρογραφία από το διάσημο έργο του Βυζαντινού

ιστορικού Ιωάννου Σκυλίτζη "Σύνοψις Ιστοριών"

Αποφασιστική ήταν η μεγάλη αναμέτρηση το 1009 στα Σκόπια, στις όχθες του Αξιού, όπου επαναλήφθηκε το σκηνικό της μάχης του Σπερχειού και κατατροπώθηκε το βουλγαρικό στράτευμα. Ο Σαμουήλ υποχρεώθηκε σε άτακτη φυγή εγκαταλείποντας όλα τα υπάρχοντά του. Η άνευ προηγουμένου συνέχεια και συνέπεια στις εκστρατείες του Βασιλείου εναντίον του Σαμουήλ δεν άφηνε κανένα περιθώριο αντίδρασης στον βούλγαρο ηγεμόνα, με αποκορύφωμα τη μάχη στο Κλειδί, όπου ο βουλγαρικός στρατός συνετρίβη με κατά μέτωπον επίθεση και ταπεινώθηκε ουσιαστικά με την τύφλωση των χιλιάδων αιχμαλώτων, γεγονός που έδωσε το επίθετο Βουλγαροκτόνος στον Βασίλειο. Ο Σαμουήλ, αν και σώθηκε στη μάχη του Κλειδίου, πέθανε σύντομα συντετριμμένος από τον ψυχικό κλονισμό του οδυνηρού θεάματος των χιλιάδων τυφλωμένων στρατιωτών του, ενώ η Βουλγαρία ύστερα από τέσσερα χρόνια κατέστη βυζαντινή επαρχία (1018).

http://ethnologic.blogspot.com/2011/07/blog-post_05.html

Πηγή: http://www.macedoniahellenicland.eu/content/view/1911/1/lang,el/

Ο Λιούπτσο Γκεοργκίεφσκι αποκαλύπτει...

Ο πρώην Πρωθυπουργός των Σκοπίων

ξεσκεπάζει τους απατεώνες

Συνέντευξη του πρώην Πρωθυπουργού των Σκοπίων Λιούπτσο Γκεοργκίεφσκι (Ljubčo Georgievski - Σκοπιανά: Љупчо Георгиевски Βουλγαρικά: Любчо Георгиевски)  στον Μιλένκο Νεντελκόφσκι του Σκοπιανού Kanal 5, στην οποία συζητείται η Ελληνικότητα της Αρχ. Μακεδονίας.
Ο Γκεοργκίεφσκι διαλύει τις ανιστόρητες ανοησίες των Σκοπιανών. Παρατηρείστε προσεκτικά την στάση του Σκοπιανού Δημοσιογράφου και τα εντελώς ανόητα επιχειρήματα που αυτός προβάλλει, εδώ: http://www.youtube.com/watch?v=bnz6n1h795U&feature=player_embedded

Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ (Μετάφραση στα Ελληνικά και σχόλια, History-of-Macedonia.com)

ΓΚΕΟΡΓΚΕΦΣΚΙ: ..εάν αποδείξουμε ότι οι αρχαίοι Μακεδόνες δεν ήταν Έλληνες, τότε αυτόματα ισχυριζόμαστε ότι εμείς είμαστε αυτοί οι αρχαίοι Μακεδόνες.
Πρώτα από όλα, ακόμα και αν ίσχυε ότι οι αρχαίοι Μακεδόνες δεν ήταν Έλληνες, δεν σημαίνει ότι είναι οι σημερινοί Σκοπιανοί (απόγονοι τους), γιατί η ιστορία της περιόδου γνωρίζει μόνο 3 πολιτισμούς σε αυτήν την περιοχή των Βαλκανίων…τους Έλληνες, τους Ιλλυριούς και τους Θράκες. Οι Μακεδόνες δεν υπήρξαν ως άλλος πολιτισμός.
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ:  Όποιον και αν συμβουλεύτηκα λέει το ακριβώς αντίθετο από εσάς…
ΓΚΕΟΡΓΚΕΦΣΚΙ: Δεν ισχύει κάτι τέτοιο, σας διαβεβαιώ!
Τώρα το δεύτερο σημείο είναι ότι εάν υπάρχει κάποια βάση για εμάς να αποδείξουμε ότι οι αρχαίοι Μακεδόνες είναι διαφορετικοί από τους αρχαίους Έλληνες, το συμπέρασμα μας θα είναι ότι είναι, ήταν κάτι διαφορετικό από τους σημερινούς Σκοπιανούς.
Στο μεταξύ είναι και κάτι άλλο. Δεν ξέρω αν είναι γενετικά οι ίδιοι, αλλά ξέρω ότι 120-130 χρόνια πριν τον Μέγα Αλέξανδρο, ο προ-προ-προ...παππούς του Αλέξανδρος Α΄ [σ.σ. ο επονομαζόμενος Φιλέλλην] λαμβάνει μέρος στους Ολυμπιακούς αγώνες στην Ελλάδα  και αποδεικνύει την Ελληνική του καταγωγή από την Πελοπόννησο.
Από τότε και μέχρι την γέννηση του Μεγάλου Αλεξάνδρου, η Μακεδονία είναι μέρος του Ελληνικού Κόσμου και  παίρνει μέρος σε όλους τους αγώνες, σε όλα τα συμβούλια, σε όλες τις μάχες και σε όλα τα πολιτιστικά και πνευματικά γεγονότα.
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ:  Πριν λίγο σας διάβασα ότι δεν μιλούσαν την ίδια γλώσσα…πριν λίγο σας διάβασα ότι δεν τα πήγαιναν καλά μεταξύ τους. [σ.σ. Σκοπιανή λογική: Αν δεν τα πας καλά με άλλους, πάει να πει ότι έχετε διαφορετική εθνικότητα!]
ΓΚΕΟΡΓΚΕΦΣΚΙ: Kοιτάχτε, μπορούμε να επικαλεστούμε πολλές παραθέσεις από γνώστες, αλλά σας λέω πώς η Μακεδονία λειτουργούσε τότε. Όλες οι ημερομηνίες είναι γνωστές…
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Μα υπήρξαν μεγάλοι πόλεμοι. Ο Φίλιππος τους κατέλαβε, τους σκότωνε…εάν ήταν τόσο στενά δεμένοι γιατί σκότωνε ο ένας τον άλλο; [σ.σ. Σκοπιανή λογική: Οι Σπαρτιάτες που κατέλαβαν την Αθήνα και σκότωσαν Αθηναίους, πάει να πει ότι έχουν διαφορετική εθνικότητα!]
ΓKEOΡΓΚΕΦΣΚΙ: Το πιο σημαντικό πράγμα είναι το ακόλουθο… ο Φίλιππος και ο Αλέξανδρος είχαν  σκοπό να ενώσουν τον Ελληνικό κόσμο… Είχαν σκοπό να νικήσουν τον μεγάλο εχθρό του Ελληνικού κόσμου, την Περσία…και τελικά ο Φίλιππος και ο Αλέξανδρος, ή καλύτερα ο Αλέξανδρος σε αυτήν την περίπτωση…όπου και αν κέρδισε, κέρδισε με το Ελληνικό όνομα…οπουδήποτε άφησε ένα ίχνος της παρουσίας του. είναι ίχνος της Ελληνικής του καταγωγής. και έχουμε εκατοντάδες μνημεία όπου αρχίζει με τις λέξεις Εγώ ο Έλλην/του Έλληνος Αλεξάνδρου.
Έτσι μετά τον θάνατο του Μ. Αλεξάνδρου, ο κόσμος που αφήνει πίσω, είναι ένας Ελληνικός κόσμος και ονομάζεται «Ελληνοποίηση της Μεσογείου». Ο Αλέξανδρος κάνει το μεγάλο μπαμ του Ελληνικού ονόματος…και  δεν ανακήρυξαν πρόσφατα [σ.σ. οι  Έλληνες] τον Μ. Αλέξανδρο ως τον Μεγαλύτερο Έλληνα όλων των εποχών για το τίποτα, αλλά γιατί προώθησε τον Ελληνικό πολιτισμό να φτάσει το ύψιστο σημείο…
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ. (αγριεμένος): εάν ο Ελληνικός πολιτισμός είναι τόσο μεγάλος, εάν ο Αλέξανδρος ήταν τόσο μεγάλος και τον εξέλεξαν ως τον μεγαλύτερο Έλληνα, γιατί ως το 1990 δεν ήθελαν να ακούνε για αυτόν; Γιατί μέχρι το 1990 δεν ήθελαν να ακούσουν για τους Μακεδόνες; γιατί το όνομα Μακεδονία ήταν απαγορευμένο στην Ελλάδα;
ΓΚΕΟΡΓΚΕΦΣΚΙ :  Δεν είναι έτσι…
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ : Πως δεν είναι έτσι Λιούπτσο; Έτσι είναι! …Μιλούσε στους στρατιώτες του σε 2-3 γλώσσες [σ.σ. φοβερό επιχείρημα!]
ΓΚΕΟΡΓΚΕΦΣΚΙ : Πάντα νοιαζόντουσαν για το Ελληνικό πνεύμα. Μην έχουμε παραισθήσεις…έτσι…
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ : Τότε γιατί ο Φίλιππος τους πολέμησε;.. γιατί τους νίκησε; έστησε ένα άγαλμα… [σ.σ. - Αν πολεμήσεις και... νικήσεις άλλους, πάει να πει ότι έχετε διαφορετική εθνικότητα]
ΓΚΕΟΡΓΚΕΦΣΚΙ : Περίμενε Μιλένκο…Γιατί η Αθήνα και η Σπάρτη πολέμησαν μεταξύ τους; γιατί η Θήβα και η Σπάρτη πολεμούσαν μεταξύ τους; Όλες οι πόλεις πολεμούσαν μεταξύ τους…
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ : Από την μεριά σου να ισχυρίζεσαι κάτι τέτοιο είναι…Δεν ξέρω  εάν καταλαβαίνεις πως αυτό ακούγεται στους ανθρώπους που μας παρακολουθούν… [σ.σ. Σαν να μάθανε για πρώτη φορά ό,τι η γη είναι στρογγυλή ίσως;]
ΓΚΕΟΡΓΚΕΦΣΚΙ Kοίτα…δεν θέλω εμείς να έχουμε ψεύτικες παραισθήσεις…ο κόσμος που ο Μέγας Αλέξανδρος έχτισε είναι ένας Ελληνικός κόσμος…ο κόσμος που ο Μέγας Αλέξανδρος αφήνει πίσω του είναι ένας Ελληνικός κόσμος. Αυτοί είναι ξεκάθαροι δείκτες που ο παγκόσμιος επιστημονικός κόσμος έχει αναγνωρίσει… και μέχρι σήμερα, βλέπουμε όλα τα μνημεία που έχουν μείνει από αυτήν την περίοδο, να έχουν αυτό το όνομα και επώνυμο… Γιατί δεν θέλουμε να το καταλάβουμε;
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: περίμενε ένα λεπτό… γιατί δεν θες να μου εξηγήσεις εάν αυτό ήταν αλήθεια, γιατί οι Έλληνες δεν το εκτιμούσαν ως το 1990;
ΓΚΕΟΡΓΚΕΦΣΚΙ : πως μπορείς να λες ότι δεν το εκτίμησαν;
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Αφού δεν το έκαναν…δεν υπήρχε περιοχή με το όνομα Μακεδονία στην Ελλάδα…δεν υπήρχε αεροδρόμιο να λέγεται Μακεδονία…δεν υπήρχε Μέγας Αλέξανδρος…δεν υπήρχαν τίποτα από αυτά…
ΓΚΕΟΡΓΚΕΦΣΚΙ: περίμενε…υπήρχε άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου στην Θεσσαλονίκη από τουλάχιστον όταν ήμουν 5 χρονών και επισκέφτηκα πρώτη φορά  την Θεσσαλονίκη.. θυμάμαι αυτό το άγαλμα. Έχεις δίκιο για το αεροδρόμιο…
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: δεν υπήρχε περιοχή με αυτό το όνομα…
ΓΚΕΟΡΓΚΕΦΣΚΙ : Ναι, άλλαξαν το όνομα της περιοχής αρκετές φορές (σ.σ. Πότε;) … αλλά να ισχυρίζεσαι ότι δεν εκτιμούσαν το πνεύμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου δεν είναι καθόλου αληθινό…
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ. : Πρώτον δεν μιλούσαν την ίδια γλώσσα….δεν έμοιαζαν καθόλου….τρίτον πολεμούσαν μεταξύ τους [σ.σ. κατευθείαν για τα γκίνες...οι αρχαίοι Μακεδόνες διέδωσαν μια γλώσσα που δεν μιλούσαν!!!]
ΓΚΕΟΡΓΚΕΦΣΚΙ : Μα όλες οι Ελληνικές πόλεις πολεμούσαν μεταξύ τους…
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Μιλούσαν διαφορετική γλώσσα…λες ότι ένωσε τον Ελληνικό κόσμο…ας πούμε ο Γκορμπατσώφ ήταν υπέρ της  της ένωσης της Γερμανίας, αλλά δεν ήταν Γερμανός [σ.σ. το επιχείρημα της Χρονιάς!]...καταλαβαίνεις τι θέλω να πω;
ΓΚΕΟΡΓΚΕΦΣΚΙ : Mιλένκο, κοίτα…ολόκληρη η κληρονομιά του Μεγάλου Αλεξάνδρου ήταν Ελληνική..και ως σήμερα η λέξη είναι Ελληνική..μπορούμε να λέμε μεταξύ μας ιστορίες για παρηγοριά, αλλά αυτά είναι τα ιστορικά γεγονότα! Μέχρι να αποδείξουμε επιστημονικά ότι αυτά τα γεγονότα δεν είναι αληθινά…εντάξει..
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ. : Νομίζω πως αρκετοί σπουδαίοι επιστήμονες δεν συμφωνούν με τις απόψεις σου και το ξέρεις…αληθινά δεν συμφωνούν [σ.σ. σπουδαίοι "επιστήμονες" = Pazko Kuzman, Aleksandar Donski, Risto Stefov, κτλπ]

Η απάντηση στους Σκοπιανούς έρχεται από την Οξφόρδη…

Η απάντηση στα Σκόπια έρχεται από την Οξφόρδη…

Με μια σεμνή τελετή εγκαινίων άνοιξε στο Μουσείο Ασμόλιαν της Οξφόρδης η μεγάλη έκθεση για το βασίλειο των αρχαίων Μακεδόνων, του οίκου των Τημενιδών, με τίτλο: «Από τον Ηρακλή στο Μέγα Αλέξανδρο: Θησαυροί από τη βασιλική πρωτεύουσα των Μακεδόνων, ένα ελληνικό βασίλειο στην εποχή της δημοκρατίας».

Θεωρείται ίσως η σημαντικότερη αρχαιολογική έκθεση για την Ελλάδα στη Βρετανία. Περιλαμβάνει πρόσφατα ευρήματα από τις συνεχιζόμενες ανασκαφές στις Αιγές, την πρωτεύουσα του βασιλείου του Φιλίππου Β’, πατέρα του Μεγάλου Αλεξάνδρου.

Τα περισσότερα από τα εκθέματα, περίπου το 80%, προβάλλονται για πρώτη φορά στο κοινό, με την Οξφόρδη να επιλέγεται λόγω της στενής σχέσης με την ελληνική αρχαιολογία και ιδίως το Μανόλη Ανδρόνικο, που ανακηρύχθηκε επίτιμος καθηγητής από το πανεπιστήμιο της Οξφόρδης. Παράλληλα, το Μουσείο Ασμόλιαν αποτελεί πόλο έλξης για ακαδημαϊκούς και φοιτητές από όλο τον κόσμο. Το 2010, μετά τη μεγάλη ανακαίνιση του μουσείου, 1,2 εκατομμύρια επισκέπτες πέρασαν τις πύλες του.

Τα εκθέματα παρουσιάζουν μία πιο καθημερινή και ολοκληρωμένη εικόνα της περιόδου της ακμής του βασιλείου των Μακεδόνων, αλλά και των περιόδων πριν από το Φίλιππο. Η έκθεση χωρίζεται σε τρία τμήματα: αντικείμενα που σχετίζονται με το βασιλιά και τις δραστηριότητές του, αντικείμενα που δείχνουν την ξεχωριστή θέση των γυναικών των Μακεδόνων και εκθέματα από την καθημερινή ζωή στο Παλάτι των Αιγών. Μεταξύ άλλων μπορεί να δει κανείς προσωπικά αντικείμενα του Φιλίππου, όπως το σπαθί του, λόγχες του και τις επικαλαμίδες του, την πρώτη ιστορικά προτομή του Αλέξανδρου, ένα εντυπωσιακό και σχεδόν ανέπαφο στεφάνι από σκαλιστά χρυσά φύλλα βελανιδιάς, μία τοιχογραφία ιδιαίτερης σημασίας που απεικονίζει τον Αλέξανδρο και τον πατέρα του σε σκηνή από κυνήγι, καθώς και δεκάδες εντυπωσιακά και ζηλευτά ακόμα και σήμερα γυναικεία κοσμήματα.

Οι υπεύθυνοι της έκθεσης χαρακτήρισαν το Παλάτι των Αιγών ως το πιο σημαντικό κτίριο της αρχαίας Ελλάδας μετά τον Παρθενώνα. Η ψυχή της έκθεσης, η διευθύντρια της 17ης Εφορίας Αρχαιοτήτων και μαθήτρια του Ανδρόνικου, Αγγελική Κοτταρίδη τόνισε ότι αποδεικνύεται από τα ευρήματα πως ό, τι ήταν ο Περικλής και η Αθήνα τον 5ο π.Χ. αιώνα, δηλαδή κέντρο διανόησης και τεχνών, ήταν ο Φίλιππος και η αυλή του τον επόμενο αιώνα.

Ο διακεκριμένος ιστορικός της Οξφόρδης, Ρόμπιν Λέιν Φοξ, στη σύντομη εισαγωγική παρουσίαση της έκθεσης δάκρυσε ενώπιον συναδέλφων του και δημοσιογράφων, λέγοντας ότι πρόκειται για την κορυφαία αρχαιολογική έκθεση που έχει γνωρίσει. Κατά τον κ. Λέιν Φοξ, το ιστορικό μήνυμα της έκθεσης είναι ταυτόχρονα και πολιτικό: «Οι Μακεδόνες ήταν ένα ελληνόφωνο βασίλειο στη βόρεια Ελλάδα και όσοι Σκοπιανοί υποστηρίζουν ότι εκεί βρίσκεται η Μακεδονία επιδεικνύουν άγνοια και η θέση τους είναι εξωφρενική. Είναι σαν να λένε ότι η Οξφόρδη βρίσκεται στη Λευκορωσία», δήλωσε χαρακτηριστικά ο Ρόμπιν Λέιν Φοξ.

Η έκθεση θα συνεχιστεί έως τις 29 Αυγούστου. Στη συνέχεια, κάποια από τα εκθέματα, ένας περιορισμένος αριθμός, θα ταξιδέψουν έως το Λούβρο για μια γενικότερη έκθεση για τους αρχαίους Μακεδόνες.

http://www.theinsider.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=11573:from-hercules-to-alexander-the-history-of-the-ancient-macedonians-in-oxford&catid=58:art&Itemid=100

Λονδίνο, Θανάσης Γκαβός

Σκοπιανή ιλαροτραγωδία

Αρχαίοι Σκοπιανοί με γαλότσες και ρολόγια, 

κάτω από κεραίες τηλεόρασης, 

ετοιμάζονται να εκστρατεύσουν, με επικεφαλής την Σίϊκα, μια απ' ευθείας απόγονο της Ολυμπιάδος, της μητέρας του Μ. Αλεξάνδρου!

Τι θα σκεφτόσασταν άραγε αν διαβάζατε κάπου ότι ο Μ. Ναπολέων ήταν γνήσιος Κινέζος; Ότι η γερμανική γλώσσα προέρχεται από την κεντρική Αφρική; Ότι οι πυραμίδες της Αιγύπτου κατασκευάστηκαν από Εσκιμώους; Ότι τα Ευαγγέλια γράφτηκαν στην μεσαιωνική γιαπωνέζικη γλώσσα που ήταν μια διάλεκτος της ελληνικής; Ότι ο Τσέχωφ και ο Τολστόϊ δεν ήσαν Ρώσσοι, αλλά Βραζιλιάνοι; Πιθανότατα θα πέφτατε κάτω από τα γέλια ή θα απαντούσατε: "Το άλλο με τον Τοτό το ξέρεις;". Προσωπικά, αν διαπίστωνα ότι κάποιος δεν αστειευόταν αναφέροντας παρόμοιες παλαβομάρες, αλλά τα υποστήριζε σοβαρά, θα του συνιστούσα ευγενικά να σπεύσει στον πλησιέστερο ψυχίατρο για άμεση θεραπεία. Δυστυχώς, διαβάζοντας το εξωφρενικό ένθετο ενός λαθρόβιου περιοδικού που εκδίδουν κάποιοι "εθνικά" Μακεδόνες (!), διαπίστωσα ότι έχουμε να κάνουμε με την δεύτερη περίπτωση, δηλ. μιας βαρειάς παράκρουσης με εκδήλωση απίστευτων φαντασιώσεων, που μόνον θλίψη προκαλούν. Υπάρχει βέβαια και η εκδοχή ο άνθρωπος που έγραψε αυτές τις παλαβομάρες να είναι ένας ψυχρός προπαγανδιστής και να κάνει απλώς την δουλειά του, μέσα στα πλαίσια της σκοπιανής καθοδήγησης στην γραμμή της "αντικβιτζάτσια" δηλ. του "εξαρχαϊσμού" των πάντων. Διαβάστε και θαυμάστε!

ΔΕΕ

Το εξώφυλλο του περιοδικού "Ζάντρουγκα" που διαφημίζει το ένθετο που περιέχει, όπου υποστηρίζεται ότι δεν υπήρξε ποτέ μετανάστευση των Σλάβων στα Βαλκάνια!

Πολύ "χουβαρδάς" ο συγγραφέας! Δίνει 2000 Ευρώ! Θα του πρότεινα να τα διαθέσει στην αγορά κάποιων σοβαρών ιστορικών συγγραμμάτων, μήπως και συνέλθη ή έστω πειστεί για την σλαβική μετανάστευση.

Μήπως είναι παρόμοια με την Βουλγαρική η σημερινή σκοπιανή γλώσσα και όχι με την Ρωσσική, που ανήκει σε εντελώς διαφορετικό κλάδο της σλαβικής ομάδας γλωσσών; Μήπως χρειάζεται και κάποιο βιβλίο Γλωσσολογίας να αγοραστεί; Ποιά είναι αυτή η "Σκανδιναβική" θεωρία των Γερμανών φιλοσόφων; Μήπως εδώ γελάμε όλοι μαζί; 

Μα δεν γνωρίζεις αγαπητέ το όνομα του ηγέτη της καθόδου των Σλάβων; Εδώ τον ξέρουν και τα μικρά παιδιά! Σε πληροφορώ ότι ήταν ο κους-Νάτσιος Μαγκαρόβσκι.

Ποιά είναι ρε παιδιά αυτή η διάσημη αρχαιολόγος Λούϊζα Λουκαλούλη; Ποιός είναι ο Χατσόπουλος; Δεν πιστεύω ότι αναφέρεται ο συγγραφέας του ένθετου στον σπουδαίο Έλληνα αρχαιολόγο Καθηγητή Μιλτιάδη Χατζόπουλο, γιατί θα αρχίσουν να πέφτουν οι λεμονόκουπες βροχή! Ο καθηγητής Μ. Χατζόπουλος απέδειξε πέρα πάσης αμφιβολίας σε διεθνή συνέδρια (παγκοσμίου κύρους και όχι σκοπιανά μεταξύ συγγενών και φίλων) ότι η αρχαία Μακεδονική ήταν μια ακόμα ελληνική διάλεκτος, θέση που σήμερα αποδέχεται η συντριπτική πλειονότητα της διεθνούς επιστημονικής κοινότητας, εκτός από κάποιους ξεφωνημένους.

Ποιός είναι άραγε ο Κωνσταντίνος Πορφηρογένης; Μήπως εννοεί τον πειρατή Πορφυρογένη; Μάλλον όχι. Προφανώς αναφέρεται στον Βυζαντινό αυτοκράτορα Κωνσταντίνο Ζ΄ τον λεγόμενο Πορφυρογέννητο (944-959), ο οποίος, στην λογία γλώσσα της εποχής, διαπιστώνει ότι "εσθλαβώθη" (=σκλαβώθηκε) ολόκληρη η Ελλάδα από τους Ρωμαίους. Όταν όμως κάποιος είναι άσχετος αυτό μπορεί να το ερμηνεύσει όπως φαντάζεται και αν μάλιστα έχει αχαλίνωτη φαντασία μπορεί να ανακαλύπτει Σλάβους τον β΄ αιώνα π.Χ. (!!!). Όσο για την "καταγραφή" αυτού του απίθανου Τσρνορίζετς Χράμπαρ (Ο πισμενέχ) ευχαριστούμε τον συγγραφέα εγώ και οι φίλοι μου γιατί γελούσαμε για μια ολόκληρη ώρα! Μάλλον η καταγραφή έπρεπε να ονομαστεί "Ο πιανίτσας" όπως λέμε εδώ τον μεθύστακα. Ώστε ο Φίλιππος Β΄ δημιούργησε την "Κοινή" ως γλώσσα Εσπεράντο (!!!) από πολλές γλώσσες την τοπική (ποιά ήταν αυτή;), την σκοπιανή, την σημιτική (ποιά από όλες; Την αραβική, την εβραϊκή, την βαβυλωνιακή, την ασσυριακή, ποιά τελοσπάντων;), την περσική (!) κτλ (δηλαδή μπορεί και την ινδική, την μαλαισιανή και γιατί όχι και την κορεατική!). Αυτή γλώσσα ονομάζεται λανθασμένα ελληνική! Φίλε μου, τι να σου πω! Είσαι άπαιχτος! Ο Βαρώνος Μυγχάουζεν έχει σβύσει μπροστά σου!

Ώστε ο Φίλιππος Β΄ επέβαλε αυτό το κατασκεύασμα στους κατοίκους των πόλεων, ενώ οι σιλιάνηδες στα χωριά μιλούσαν την "λαϊκή" μακεδονική γλώσσα "πάνω στην οποία χτίστηκε η σημερινή επίσημη γλώσσα της Μακεδονίας" δηλ. τα σκοπιανά! Βρε μεγάλε, μήπως κάπου τα έχεις μπερδέψει; Μήπως συγχέεις τον Φίλιππο Β΄ με τον Τίτο, εκείνον τον αλήστου μνήμης δικτάτορα, που κατασκεύασε μέσα σε μια νύχτα την σκοπιανή γλώσσα; Για ψάξτο λίγο.

Ποιά είναι αυτή η "πελασγική-βινδική"; Κάτι μου λέει ότι έχεις διαβάσει πολύ Λιακόπουλο. δεν εξηγείται αλλιώς! Παρακάτω διαπιστώνω ότι έγινες και γενετιστής, αλλά προφανώς δεν κατάλαβες αυτά που διάβασες. Προφανώς οι κάτοικοι των Βαλκανίων έχουν γενετικό υλικό (όχι γονίδια άσχετε!) που μπορεί να αναχθεί στα 9-10.000 χρόνια πριν από  σήμερα. Αλλά αυτό ισχύει για όλους τους ανατολικοευρωπαίους (Σλάβους και μη). Και λοιπόν; Αυτό σημαίνει ότι οι Σλάβοι είναι αυτόχθονες στα Βαλκάνια; Μηδέν και με τον κηδεμόνα σου!

Όσο για εκείνο περί "ιστορικής πλαστογραφίας" τι τόθελες ρε φίλε! Στο σπίτι του κρεμασμένου δεν μιλάνε για σχοινί! Για τις γραφές θέλεις ειδικό φροντιστήριο και έτσι αναγκαστικά θα επανέλθω σε επόμενη ανάρτηση, καθώς και για τις γελοιότητες με την στήλη της Ροζέτας. 

Για γλώσσες και γραφές είπαμε! Στο επόμενο!

Ο Κωνσταντίνος Β΄ το 656 (!). Εδώ ακόμα και οι απλοί γνώστες της βυζαντινής Ιστορίας κόβουν ομαδικά τις φλέβες τους! Για την Ιλιάδα του Ομήρου, αναμένεται νέο κύμα αυτοκτονιών! Ποια είναι αυτή η νέα γλώσσα, η δαναϊκή; Νέα εφεύρεση; Τέλος πάντων, αυτή η σελίδα έχει μεγάλη πλάκα και αξίζει ειδικό σχολιασμό.

Ώστε οι Πτολεμαίοι της Αιγύπτου μιλούσαν σκοπιανά! Δεν παίζεσαι ρε φίλε! Και αν μεν κάνεις την δουλειά σου, κανένα πρόβλημα! Το πρόβλημα θα το έχουν όσοι χάψουν τα τρελλά και παλαβά που γράφεις. Αν μάλιστα τα ισχυριστούν δημοσίως, φαντάζομαι και την αντίδραση όσων τα ακούσουν: "Ζα βαρτζάϊνα", κοινώς "για δέσιμο"! 

Παραχαράκτες της Ιστορίας

Εμπορικές φιλοδοξίες και ιστορική παραχάραξη

γράφει ο Κώστας Χατζηαντωνίου

Δεν είναι νέα η προσπάθεια αναθεώρησης της Ιστορίας που εκτυλίσσεται στους καιρούς μας. Πάντα οι κοινωνικές και οι επιστημονικές εξελίξεις άλλαζαν την εικόνα και τις εκτιμήσεις επί των γεγονότων που αναπόφευκτα θα υπόκεινται εσαεί στην υποκειμενικότητα της ανθρώπινης παρατήρησης και αξιολόγησης. Στην Ελλάδα όμως, τα τελευταία χρόνια, δεν συμβαίνει αυτό. Αφού είδαμε και πάθαμε να απαλλαγούμε από την παραχάραξη που επεχείρησε τον εικοστό αιώνα η γνωστή (ταξική) σχολή ιστορικού υλισμού, βλέπουμε επ’ εσχάτοις να αναπτύσσεται στα (τρόπος του λέγειν) πανεπιστήμιά μας μια «νέα» τάση ιστορικού υλισμού. Η τάση αυτή, υβρίδιο όπου συναντώνται τα απωθημένα των παλαιών μαρξιστών και φιλοδοξίες των νέων καπιταλιστικών οργανισμών, χάριν της ελευθερίας του εμπορίου και των ιδιοτελών συμφερόντων μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων, μάχεται να διαστρεβλώσει με απίστευτα και συνειδητά ψεύδη την ιστορική αλήθεια. Και επειδή κάθε ευφυής εμπορική φιλοδοξία πρέπει να επενδύεται με ανιδιοτέλεια και επιστημονικό μανδύα, η προσπάθεια αυτή εκτελείται στο όνομα της απομυθοποίησης και της συμφιλίωσης των λαών...Έσχατο σύμπτωμα αυτού του φαινομένου, επιστημονικά μεν φαιδρό στην ουσία του, αλλά εξοργιστικό λόγω της μετ’ επιτάσεως προβολής του από μεγάλο μέσο μαζικής ενημέρωσης, συνιστά η πρόσφατη απόπειρα να επανερμηνευθεί το κορυφαίο γεγονός της επαναστάσεως του 1821 αλλά και γενικότερα, η περίοδος της τουρκοκρατίας που προηγήθηκε. Οι στρατηγικές στοχεύσεις αυτής της απόπειρας είναι πολλαπλές και διόλου τυχαίες. Κατ’ αρχήν η αμφισβήτηση της μακραίωνης εθνικής μας πορείας με εισαγωγή μιας θεωρίας περί γεννήσεως του ελληνικού έθνους τον 18ο ή και τον 19ο αιώνα! Παρουσιάζονται «καθηγητές», αγράμματοι κοινωνιολογικά αφού αγνοούν τη διαφορά των εννοιών φυλή, έθνος, εθνικό κράτος αλλά και αστοιχείωτοι ιστορικά αφού αγνοούν (;) πληθώρα ιστορικών πηγών και μαρτυρίες που ομιλούν για ελληνική εθνική συνείδηση αιώνες νωρίτερα. Η αμφισβήτηση αυτή έχει τεράστια εθνική σημασία και τρομερές συνέπειες. Διότι αν η επανάσταση και οι πόλεμοι που ακολούθησαν τον 19ο και 20ο αιώνα δεν είναι ο απελευθερωτικός αγώνας ενός αρχαίου έθνους για να ανακτήσει την πολιτική του ελευθερία στις ιστορικές του κοιτίδες, είναι απλώς μια επεκτατική εξόρμηση, όπως ακριβώς υποστηρίζουν οι Τούρκοι ιστορικοί και διπλωμάτες.

Δεύτερη ιδέα αυτής της απόπειρας είναι η αμφισβήτηση της εθνικής μας συνέχειας, με επιλεκτική χρήση και διαστρέβλωση ακόμη και απόψεων του μέγιστου ιστορικού του έθνους Κων. Παπαρρηγόπουλου που ετόνιζε: «Η εθνότης αύτη διετηρήθη τοσούτον αναλλοίωτος καθ’ όλον το διάστημα της οσμανικής κυριαρχίας, ώστε δυνάμεθα να είπωμεν ότι το έθνος το διενεργήσαν την τελευταίαν επανάστασιν ουδαμώς, κατά τα συστατικά αυτού διέφερε του έθνους το οποίον ηναγκάσθη να υποκύψη εις τον ζυγόν». Μπορεί κατά την ύστερη βυζαντινή περίοδο το ελληνικό έθνος να αναμείχθηκε και να αφομοίωσε μια σειρά από φυλετικές ομάδες που κατήλθαν τότε ή και νωρίτερα, στον ελληνικό χώρο, «αλλά επί τουρκοκρατίας νέα ετερογενή στοιχεία δεν παρεισέφρησαν εντός της μεγάλης του ελληνικού έθνους ομάδος. Πολλοί χριστιανοί εξισλαμίσθησαν και συνετέλεσαν εις την αύξησιν του οσμανικού στρατού και πληθυσμού. Αλλ’ επί εκείνων όσοι διέσωσαν την ιδίαν θρησκείαν και γλώσσαν, ο οσμανικός όμιλος ουδόλως εθνολογικώς επενήργησε. Τα δύο στοιχεία έμειναν άμεικτα προς άλληλα, όπως το ύδωρ και το έλαιον. Το έθνος λοιπόν του 1821 υπήρξεν αυτό το έθνος του 1453. Ηθικώς, διανοητικώς και αριθμητικώς υπέστη αλλοιώσεις. Εθνολογικώς ουδεμίαν».

Τρίτη αρχή της διαβόητης πλέον αναθεωρητικής απόπειρας είναι η αναιδής αποκατάσταση της οθωμανικής κατοχής. Εδώ οι οργανωτές της επιχείρησης έκαναν το μοιραίο λάθος. Διότι απεκάλυψαν τις προθέσεις τους. Την πάση θυσία γεφύρωση ενός ιστορικού χάσματος χάριν προδήλων εμπορικών φιλοδοξιών των εμπνευστών και σπονσόρων τους. Οι συμφορές τις οποίες υπέστη το ελληνικό έθνος τα 400 χρόνια της δουλείας, που για ορισμένες περιοχές, ήταν σχεδόν διπλάσια, οι βίαιοι εξισλαμισμοί και οι εξωμοσίες για την απαλλαγή από τις αφόρητες καταπιέσεις, η διά πυρός και σιδήρου τουρκοποίηση της Μικράς Ασίας (που γνωρίζει από τον 11ο αιώνα την τουρκική βαρβαρότητα), οι ταπεινώσεις, οι αναρίθμητοι νεομάρτυρες, τα συνεχή επαναστατικά κινήματα, οι εκπατρισμοί, η ηθική αλλοίωση και η δημογραφική αποψίλωση, η κατάκτηση που «εμάρανεν επί πολύν χρόνον πάσαν αφορμήν πολιτισμού εν ταις αρχικαίς ταύταις αυτού εστίαις» στερώντας τον παγκόσμιο πολιτισμό από θησαυρούς ανεκτίμητους (μόνο στην Άλωση του 1453, μαρτυρεί ο καρδινάλιος Ισίδωρος, καταστράφηκαν στις βιβλιοθήκες της Πόλης πάνω από 120.000 τόμοι χειρογράφων), η διάλυση του εν γένει πολιτικού βίου, δεν φαίνεται να συγκινούν τους εμπνευστές της τηλεοπτικής παραχάραξης.

Κι όμως. Έστω «μειούμενον ολεθρίως κατά τον πληθυσμόν, την ευπορίαν, και την διανοητικήν και ηθικήν διάπλασιν», το ελληνικό έθνος, όπως έγραψε ο Κ. Παπαρρηγόπουλος, επέζησε διότι «οι πατέρες ημών δεν έστερξαν την νέαν αυτών τύχην. Ουκ ολίγοι απεδήμησαν, οι δε πλείστοι υπέκυψαν μεν εξ ανάγκης, αλλά πάντοτε καθ’ εαυτούς διαμαρτυρόμενοι και επαναστατούντες εκ διαλειμμάτων οσάκις εύρισκον προς τούτο επιτηδείαν περίστασιν… Οι μόνοι δε οριστικώς διαλλαγέντες προς την νέαν των πραγμάτων κατάστασιν υπήρξαν οι διά του εξισλαμισμού εις τας τάξεις αυτής αυτομολήσαντες». Όπως, καλή ώρα, οι ιστορικοί αναθεωρητές μας που έφθασαν να ομιλούν για εντυπωσιακή οικονομική ανάπτυξη τους πρώτους αιώνες της τουρκοκρατίας. Δεν είπαν βέβαια ότι το οθωμανικό κράτος στην μέγιστη εσωτερική ακμή του, αρχές του 17ου αιώνα, είχε το ένα δέκατο των δημοσίων προσόδων που είχε το Βυζάντιο την εποχή της Μακεδονικής δυναστείας, σε έκταση πολύ μικρότερη της οθωμανικής αυτοκρατορίας. Εκτός και αν ως πράξη ανάπτυξης θεωρούν το παιδομάζωμα, τον διαρκή φόρο αίματος των χριστιανικών πληθυσμών (ο Παπαρρηγόπουλος κάνει λόγο για 1.000.000 παιδιά τα οποία αρπάχθηκαν και εντάχθηκαν στους γενιτσάρους) και τις όλο και βαρύτερες καταχρήσεις των οργάνων της κατοχής και των ντόπιων συνεργατών τους που έκαμναν έναν αυτόπτη μάρτυρα, τον Γερμανό Γκέρλαχ να γράφει πώς «πολλάκις αι δυστυχείς μητέρες ανατείνουσαι τας χείρας προς τον ουρανόν ικέτευον τον Ύψιστον ν’ ανακαλέση παρ’ εαυτώ τους παίδας αυτών, ίνα μη περιπέσωσιν εις την εξουσίαν των απίστων». Ιδού πώς απαλείφθηκαν τα τουρανικά χαρακτηριστικά από το νεώτερο τουρκικό έθνος: Με τον διαρκή φόρο αίματος.

Και ασφαλώς δεν ήταν πράξη μεγαλοψυχίας ή ανεκτικότητας ότι δεν επιχειρήθηκε γενικός εξισλαμισμός. Απλώς, μια τέτοια εξέλιξη θα στερούσε τη φορολογική βάση των ραγιάδων που ήταν απαραίτητη για τον παρασιτικό βίο της κυρίαρχης οθωμανικής τάξης. Όχι πως έλειψαν περιπτώσεις ενδοτισμού και εκούσιου εξισλαμισμού ή το φαινόμενο γονείς να παραδίδουν πρόθυμα τα παιδιά τους για να ζήσουν με άνεση και να σταδιοδρομήσουν μέσα από τις τάξεις των κατακτητών. Μήπως όμως σε κάθε δουλεία δεν βλέπουμε το φαινόμενο αυτό; Μήπως στην περίπτωση μιας (μη γένοιτο) νέας κατάκτησης δεν θα βλέπαμε και πάλι την ίδια χαμέρπεια ή έστω την ίδια δειλία; Ήδη οι ελληνόφωνοι προπαγανδιστές του νεο- οθωμανισμού δεν συγκρατούνται από τον πόθο αυτής της προοπτικής. Άλλωστε και εδώ ο Παπαρρηγόπουλος είναι σαφής: «Τα μεγάλα αξιώματα αποδίδονταν εις τους εξωμότας».

Στην Ιστορία όμως δεν υπάρχουν μόνον αυτοί. Υπάρχουν ευτυχώς και εκείνοι που κρατούν τα έθνη ζωντανά. Και αυτοί υπήρξαν αναρίθμητοι στα σκοτεινά χρόνια της τουρκοκρατίας. Και δεν ήταν «ελληνόφωνοι» όπως τους ονομάζουν οι «ιστορικοί» αναθεωρητές αλλά Έλληνες. Έλληνες συνειδητοί. Ελληνόφωνοι είναι οι σύγχρονοι εθελόδουλοι, οι βερέμηδες οπαδοί του οράματος Νταβούτογλου. «Ουδέποτε ο χριστιανισμός της Ανατολής και ιδίως ο ελληνισμός, καθ’ όλον τον μακρόν και πολυώδυνον αυτού βίον, υπέστη φλεβοτομίαν οίαν επί της τουρκικής κυριαρχίας». Αυτή είναι η αλήθεια. Αν οι εξωμοσίες αξίζουν τη συμπόνια μας, γιατί δεν μπορούν όλοι οι άνθρωποι να αντέξουν τις δυσκολίες της σκλαβιάς και υποκύπτουν έτσι για να απαλλαγούν από τις αφόρητες καταπιέσεις, ποιο αίσθημα ταιριάζει για όσους εξωμοτούν απλώς για να κερδοσκοπήσουν;

Αν το εμπόριο οδήγησε κάποιους συμπατριώτες μας σ’ αυτό το κατάντημα, η απάντησή μας πρέπει να’ ναι διπλή. Απάντηση επιστημονική για να καταδειχθούν τα απίστευτα ψεύδη που διακινούν αυτά τα συμφέροντα. Και απάντηση αγωνιστική, με διακοπή κάθε οικονομικής συναλλαγής με αυτά τα συγκροτήματα. Να είστε σίγουροι πως επειδή η ψυχή τους είναι η τσέπη τους αυτό θα τους ενοχλήσει περισσότερο από κάθε άλλο επιχείρημα. Αν δεν αντιδράσουμε σήμερα, αύριο ίσως να είναι αργά. Διότι «η βοή των πλησιαζόντων γεγονότων» ολοένα πλησιάζει, ολοένα δυναμώνει.

Πρωτοδημοσιεύθηκε στο περιοδικό Ευθύνη, τ. 4, Μάρτιος 2011, το οποίο φιλοξενεί ένα ενδιαφέρον αφιέρωμα στην σύγχρονη λογοτεχνία της Κύπρου.