Τι συμβαίνει με τον δρόμο Χαλκηδόνα-Μελίσσι-παράκαμψη Γιαννιτσών;

Τι συμβαίνει με τον δρόμο

Χαλκηδόνα-Μελίσσι-παράκαμψη Γιαννιτσών;

Με όλα όσα συμβαίνουν στις μέρες μας, αυτό που ήρθε ως ένα ακόμη αγκάθι και κάνει τον Νομό να αποτελεί για μία ακόμη φορά «τον Νομό των εξαιρέσεων» (που όσες φορές το γράψαμε μόνο ένας πρώην Υπουργός είχε αντίρρηση), έρχεται το ζήτημα του δρόμου Χαλκηδόνα-Μελίσσι-τμήμα Παράκαμψης Γιαννιτσών να ταράξει τα ήδη θολά νερά της περιφερειακή μας ενότητας.
Βουλευτής του Νομού με επιστολή του «καρφώνει» την περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας ότι «έχει “υφαρπάξει” τα δεσμευμένα για το έργο της Πέλλας χρήματα η Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας, για την αναβάθμιση της Δυτικής Περιφερειακής Οδού Θεσσαλονίκης. Βεβαίως, με απόλυτη ευθύνη των προηγουμένων Κυβερνήσεων και κάποιων υπηρεσιών που επέδειξαν μια ύποπτη αναβλητικότητα στην διεκπεραίωση και ολοκλήρωση των μελετών». Μάλιστα λέει ότι Ακόμη και αν καταστεί αναγκαία η προσφυγή στη Δικαιοσύνη, ο βουλευτής δηλώνει αποφασισμένος, να μην αφήσει να πάνε χαμένοι αγώνες ετών».
Επανερχόμενος ο Αντιπεριφερειάρχης Πέλλας Θ. Θεοδωρίδης δηλώνει άγνοια για το ζήτημα, εκδίδει δική του επιστολή «απορίας» και, όπως καταλαβαίνετε, η υπόθεση αποκτά πολύ μεγάλο ενδιαφέρον. Καλά, με επιστολές επικοινωνούν οι πολιτικοί άνδρες του Νομού; Αυτό πάλι είναι νέα…μόδα; Και ειδικά μεταξύ τους «γαλάζια στελέχη»; Απορίες, που δημιουργούνται εξαιτίας του πολύ σημαντικού ζητήματος περί του έργου, οι οποίες επίσης χρίζουν απάντησης…
Η επιστολή του Αντιπεριφερειάρχη Πέλλας έχει ως εξής:
Αναγκάζομαι να επιστρέψω με την παρούσα επιστολή μου στο, ζωτικής σημασίας για την Περιφερειακή Ενότητα Πέλλας, θέμα της δημοπράτησης του έργου «Χαλκηδόνα-Μελίσσι, τμήμα παράκαμψης Γιαννιτσών» το οποίο, όπως αναφέρονταν στα παραπάνω σχετικά έγγραφά μου, διαθέτει μελετητική ωριμότητα και εξασφαλισμένη χρηματοδότηση. Όπως πληροφορούμαστε από την δημοσιευμένη στον τύπο (Πέμπτη, 30/8/2012) επιστολή του βουλευτή Πέλλας (σ.σ. αναφέρει το όνομα)το κονδύλιο των 120 εκατομμυρίων ευρώ που προορίζονταν για τη χρηματοδότηση του συγκεκριμένου έργου μεταφέρεται (;) για τη χρηματοδότηση άλλου έργου της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας και συγκεκριμένα «για την αναβάθμιση της Δυτικής Περιφερειακής Οδού».
Πρόκειται για μία εξαιρετικά αρνητική εξέλιξη και κατάφορη αδικία η οποία έχει ξεσηκώσει ήδη τους κατοίκους της Πέλλας τη στιγμή που εξακολουθούμε να παραμένουμε η μοναδική Περιφερειακή Ενότητα μ’ ένα οδικό δίκτυο σε κακή κατάσταση, επικίνδυνο και εκτός ευρωπαϊκών προδιαγραφών ασφάλειας σε πολλά σημεία του. Επιπλέον, η Πέλλα παραμένει μέχρι σήμερα χωρίς κάθετη σύνδεση με την Εγνατία Οδό, χωρίς δυνατότητα να συγκρατήσει και να προσελκύσει παραγωγικές επενδύσεις που απαιτούν εύκολη πρόσβαση στα κεντρικά οδικά δίκτυα.
Η αισιοδοξία η οποία υπήρχε το προηγούμενο χρονικό διάστημα, μετά από το έντονο προσωπικό ενδιαφέρον του κ. Παναγιώτη Ψωμιάδη με την ανάληψη της ηγεσίας της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας και της διαβεβαίωσης του Αναπληρωτή Περιφερειάρχη κ. Διονύση Ψωμιάδη για παροχή προτεραιότητας στα τμήματα της Εθνικής Οδού που αφορούν την Περιφερειακή Ενότητα Πέλλας τείνει να εξανεμιστεί. Ένα κλίμα αισιοδοξίας που κορυφώθηκε μάλιστα πριν από λίγες ημέρες, στην τελετή εγκαινίων του Τμήματος Άγρα-Βρυττά με το οποίο βελτιώθηκε θεαματικά μία διαδρομή στην οποία είχαμε θρηνήσει πολλά θύματα κατά το παρελθόν και ενώ ετοιμαζόμαστε να εγκαινιάσουμε το ολοκληρωμένο τμήμα της παράκαμψης Παραλίμνης. Να σημειώσουμε ότι με την ολοκλήρωση του τμήματος της παράκαμψης Γιαννιτσών, εξασφαλίζεται η ικανοποιητική οδική διασύνδεση από την Σκύδρα μέχρι τη Χαλκηδόνα και μπορούμε με μεγαλύτερη άνεση να διεκδικήσουμε τη βελτίωση της βατότητας στο υπόλοιπο τμήμα.
Στο πλαίσιο των αρμοδιοτήτων σας, σας παρακαλώ να με ενημερώσετε άμεσα για το ποιος και με ποια διαδικασία αποφάσισε την μεταφορά του ποσού των 120 εκατομμυρίων σε άλλο έργο από το προαναφερόμενο και την απένταξή του από το Πρόγραμμα. Ελπίζοντας ότι υποστηρίζετε πλήρως τη λειτουργία των δημοκρατικών θεσμών, τη συμμετοχική λήψη αποφάσεων και την ορθολογική κατανομή των κονδυλίων σύμφωνα με προτεραιότητες που προκύπτουν με βάση τεκμηριωμένες και αντικειμενικές ανάγκες, ζητώ να προχωρήσετε άμεσα στην επίσπευση των διαδικασιών για τη δημοπράτηση του υπόψη έργου. Η απαίτηση για συμπλήρωση των μελετών με στοιχεία που αφορούν μικρά τεχνικά έργα που δεν προβλέφθηκαν στις μελέτες μπορεί να καλυφθεί άμεσα με χρηματοδότηση του ΠΕΠ και δεν μπορεί να αποτελεί δικαιολογία για περεταίρω κωλυσιεργία.
Αναμένω την άμεση ανταπόκρισή σας καθώς οι πολίτες της Πέλλας δικαιούνται μία υπεύθυνη και ειλικρινή απάντηση για τα τεκταινόμενα».

http://pellanews.gr/

Λουκέτο ο Δήμος Έδεσσας;

Aν δεν δοθεί πολιτική λύση τότε ο Δήμος Έδεσσας βάζει λουκέτο . . .

Τετάρτη, 16 Μαΐου 2012 

  Έρευνα έχει διατάξει από τους Οικονομικούς επιθεωρητές ο Εισαγγελέας

Σε συνέντευξη τύπου προχώρησε σήμερα ο Δήμαρχος Έδεσσας κ. Γιάννου προκειμένου να ενημερώσει για το οικονομικό αδιέξοδο που έχει έρθει ο Δήμος Έδεσσας. Ο κ. Δημήτρης Γιάννου έκανε γνωστό ότι: « Το ταμειακό έλλειμμα ανέρχεται περίπου σε 4.800.000 ευρώ από τα οποία το 1.153.849 ευρώ φαίνεται να έχει πληρωθεί στην εφορία από τον πρώην δήμο Έδεσσας χωρίς να έχουν πραγματικά πληρωθεί. . .

...Η έκθεση ελέγχου των ορκωτών λογιστών δείχνει ξεκάθαρα την κατάσταση που επικρατούσε στην οικονομική διαχείριση και την έλλειψη στοιχειώδους ελέγχου από την πρώην Δημοτική αρχή. Με λίγα λόγια :

- Ταμειακό έλλειμμα 4.800.000 ευρώ περίπου.

- 434.406,69 ευρω, της τακτικής κατανομής του Ιουλίου 2010 που «ξέχασαν» οι υπεύθυνοι του Ταμείου και η πρώην Δημοτική Αρχή να καταχωρήσουν στο Ταμείο του Δήμου Έδεσσας

- Χρέη 12.000.000 ευρώ περίπου από τους δύο πρώην Δήμους (Έδεσσας και Βεγορίτιδας)

- Μεταχρονολογημένες επιταγές

- Λάθη στην καθημερινή διαχείριση του ταμείου που έχουν δημιουργήσει τεράστια προβλήματα. . .. .»

Επίσης έκανε γνωστό ότι έχουν στείλει στην Εισαγγελία την έκθεση των Ορκωτών Λογιστών και έχει διαταχθεί έρευνα από τους Οικονομικούς Επιθεωρητές, η οποία είναι σε εξέλιξη.

Για το σοβαρό πρόβλημα που έχει προκύψει με τη ΔΟΥ ο Δήμαρχος δήλωσε ότι «αν δεν δοθεί πολιτική λύση από τον υπουργό οικονομικών, ο Δήμος Έδεσσας θα βάλει λουκέτο. Για τον λόγο αυτό, ο Αντιδήμαρχος Οικονομικών Γιάννης Μουράτογλου πήγε εσπευσμένα στην Αθήνα προκειμένου να βρεθεί λύση έστω και την τελευταία στιγμή.»

Όσο αφορά την επιστολή του κ. Σόντρα όπου τον κατηγορεί για ολιγωρία και αδυναμία διαχείρισης ο κ. Γιάννου είπε «ο κ. Σόντρας βιάστηκε να δώσει απαντήσεις. . . εμάς μας ενδιαφέρει η διαχείριση του Δήμου. Όσο αφορά τις ρυθμίσεις για τις οφειλές των ΟΤΑ, τώρα τελείωσε ο έλεγχος. Πώς θα ζητούσαμε  ρύθμιση χωρίς να γνωρίζουμε το ακριβές ποσό;...»

http://www.logospellas.gr/local-news/59-2010-12-21-18-21-24/20649-a-.html

Γ. Κουρής: Αντισυμβατικός, αυτοδημιούργητος και πάντα… Αυριανιστής

Γ. Κουρής: Αντισυμβατικός, αυτοδημιούργητος

και πάντα… Αυριανιστής
Οι εκδοτικές δραστηριότητες, οι φιλίες και οι έχθρες του Κεφαλλονίτη εκδότη

Ο κ. Γιώργος Κουρής αποτέλεσε από μόνος του ένα φαινόμενο, όχι μόνο για τα ΜΜΕ αλλά και για την πολιτική και οικονομική ζωή του τόπου.

Αποτελεί την προσωποποίηση του «καπάτσου» και αυτοδημιούργητου Έλληνα που ξεκίνησε από το μηδέν και κατάφερε να γίνει ένας από τους πιο ισχυρούς παράγοντες των media, συνδαιτυμόνας και συνομιλητής πρωθυπουργών, υπουργών και μεγαλοεπιχειρηματιών.

Στην πραγματικότητα, ο κ. Γ. Κουρής δεν ξεκίνησε από το μηδέν αλλά από την Κεφαλονιά, εκδίδοντας μία τοπική εφημερίδα. Όσοι ασκούν κριτική προς τον κ. Κουρή υποστηρίζουν ότι κατά τη διάρκεια της επταετίας αυτή η τοπική εφημερίδα στήριζε το δικτατορικό καθεστώς.

Μαζί με τον αδελφό του Μάκη ήρθαν στην Αθήνα το 1978 και ανοίγουν ένα εργοστάσιο παραγωγής γραφικής ύλης. Γύρω από αυτή την πρώτη επιχειρηματική δραστηριότητα του Γ. Κουρή κυκλοφορεί ένας μύθος. Λέγεται ότι στο κεφάλαιο επιχείρησης συμμετείχε ή συνέβαλλε στο να συγκεντρωθεί ο κ. Κωνσταντίνος Μητσοτάκης που τότε διατηρούσε φιλικές σχέσεις μαζί του. Όταν ο κ. Κ. Μητσοτάκης ζήτησε πίσω κάποια από τα κεφάλαια αφού η επιχείρηση δεν πήγαινε καλα, ο Γ. Κουρής πούλησε τον εξοπλισμό και αρνήθηκε να αποζημιώσει τον Επίτιμο πρόεδρο της Νέας Δημοκρατίας.

Η ιστορία αυτή κινείται στη σφαίρα του ανεπιβεβαίωτου αλλά αυτό δεν εμπόδισε τον Γ. Κουρή να περιβληθεί με το μύθο του μοναδικού Έλληνα που «έριξε» τον Μητσοτάκη. Αργότερα θα υπερηφανευόταν ότι τον έριξε και από την εξουσία.

Η «Αυριανή»

Για λίγο καιρό τα ίχνη του κ. Γ. Κουρή χάθηκαν, ώσπου το Φεβρουάριο του 1980 εξέδωσε την «Αυριανή». Επί τέσσερις μήνες η εφημερίδα, παρά το καταγγελτικό, σκανδαλοθηρικό και επιθετικό της ύφος φυτοζωούσε πουλώντας ελάχιστα φύλλα.

Το καλοκαίρι του 1980 ξέσπασε η μεγάλη απεργία των τυπογράφων. Ο παμπόνηρος και πανέξυπνος Κεφαλλονίτης άδραξε την ευκαιρία. Θυμόταν ότι η προηγούμενη μεγάλη απεργία στο χώρο του Τύπου, το 1975, διαμόρφωσε τις συνθήκες για να γεννηθεί και να θριαμβεύσει η «Ελευθεροτυπία».

Πέντε χρόνια μετά, μία νέα απεργία, γιγαντώνει την «Αυριανή» που ως τότε είχε πολύ χαμηλή κυκλοφορία. Ο κ. Γ. Κουρής ενώ όλοι οι άλλοι εκδότες είχαν καθορίσει την τιμή των εφημερίδων του στις 15 δραχμές, κατέβασε την τιμή πώλησης της Αυριανής στις 5 δραχμές και ήταν η μοναδική εφημερίδα που κυκλοφορεί κατά τη διάρκεια της απεργίας.

Τα πρακτορεία και οι διανομείς αρνούνται να την πουλήσουν ο Γ. Κουρής όμως δημιουργεί το δικό του υποτυπώδες δίκτυο διανομής και πώλησης της εφημερίδας του. Όταν η απεργία λήγει είναι πλέον αργά, η Αυριανή έχει επιβληθεί και έχει καθημερινή κυκλοφορία που φτάνει τα 100.000 φύλλα.

Δικαστική μάχη με Ράλλη

Κάποιες άστοχες κινήσεις της κυβέρνησης Ράλλη να προκαλέσουν εμπόδιο στην έκδοση της εφημερίδας επιβάλλοντας ενιαία τιμή για όλες τις εφημερίδες, έφεραν το αντίθετο αποτέλεσμα και ενίσχυσαν την «Αυριανή» και το κ. Γ. Κουρή.

Η εφημερίδα των αδελφών Κουρή επιτίθεται με σφοδρότητα στον τόυε πρωθυπουργό Γεώργιο Ράλλη και παρουσιάζει ως σκάνδαλο τις επιχειρηματικές δραστηριότητες της συζύγου του. Υπήρχαν δημοσιεύματα με πρωτοφανείς χαρακτηρισμούς που δεν ήταν δυνατό να αποδεχθεί ο ευπρεπής και αστός πολιτικός Ράλλης, ο οποίος προσέφυγε στη Δικαιοσύνη.

Για να αποφύγει τη σύλληψη και την καταδίκη, ο κ. Κουρής διέφυγε στο εξωτερικό και τελικώς καταδικάσθηκε ερήμην. Μαζί με εκείνον καταδικάστηκε και ο αδελφός του κ. Μάκης Κουρής για συκοφαντική δυσφήμιση και οδηγήθκε στις φυλακές.

Ταύτιση με το ΠΑΣΟΚ

Λίγους μήνες μετά η «Αυριανή» έγινε η εφημερίδα της Αλλαγής και αυτή «που γκρέμισε τον καραμανλισμό» όπως ισχυριζόταν. Το ΠΑΣΟΚ κέρδισε τις εκλογές του 1981 και ο κ. Γ. Κουρής επέστρεψε στην Ελλάδα. Τα δύο αδέλφια, ο Γιώργος και ο Μάκης, εξακολούθησαν να στηρίζουν σφόδρα το ΠΑΣΟΚ. .

Η Αυριανή έφθασε να πωλεί 250.000 φύλλα καθημερινώς. Ο… «αυριανισμός», ως ύφος και συμπεριφορά, άρχισε να κυριαρχεί.

Ο Γ. Κουρής προσεταιρίστηκε τον Μένιο Κουτσόγιωργα έχοντας διαβλέψει ποιος είναι ο ισχυρός άντρας της νέας κυβέρνησης. Ο μακαρίτης Μένιος Κουτσόγιωργας χρησιμοποίησε την «Αυριανή» περισσότερο όμως τον χρησιμοποίησε το συγκρότημα του Γ. Κουρή. Το 1985 ο Γ. Κουρής ήταν πλέον σημείο αναφοράς και αποτελούσε πανίσχυρο παράγοντα για το ΠΑΣΟΚ εκείνης της εποχής.

Πήγαινε στον Ανδρέα Παπανδρέου για να του αλλάξει γνώμη και να μην στηρίξει την επανεκλογή του Κωνσταντίνου Καραμανλή στην Προεδρία της Δημοκρατίας που όλοι τότε προεξοφλούσαν. Ο κ. Γ. Κουρής έδειχνε στον τότε Πρωθυπουργό γράμματα και μηνύματα αναγνωστών της «Αυριανής» που δήλωναν ότι δεν θα ψήφιζαν ΠΑΣΟΚ αν ο Α. Παπανδρέου θα πρότεινε τον Κ. Καραμανλή για Πρόεδρο. Πάνω στην ένταση της συζήτησης, λέγεται ότι ο εκδότης της «Αυριανής» έβαλε τα κλάματα! Τελικά έφυγε ικανοποιημένος.

Τον Μάρτιο του 1985, όλοι στο ΠΑΣΟΚ ήταν σίγουροι ότι ο Α. Παπανδρέου θα πρότεινε την επανεκλογή του Κ. Καραμανλή στην Προεδρία της Δημοκρατίας και επιχειρηματολογούσαν μάλιστα για την ορθότητα αυτής της επιλογής. Όλοι εκτός από δύο, τον κ. Γ. Κουρή και τον Μένιο Κουτσόγιωργα. Ο Μένιος είχε προτείνει μάλιστα και τον κ. Χρήστο Σαρτζετάκη ως την αδιαμφισβήτητη υποψηφιότητα για την Προεδρία της Δημοκρατίας.

Η ανατροπή και ουσιαστική αποπομπή του Κωνσταντίνου Καραμανλή, παρά τον άκομψο τρόπο με τον οποίο έγινε, βοήθησε το ΠΑΣΟΚ να κερδίσει τις εκλογές που έγιναν στις 2 Ιουνίου 1985 υφαρπάζοντας και ψήφους από την Αριστερά. Ο Γ. Κουρής βρισκόταν πλέον στο απόγειο της δόξας του.

Το σκάνδαλο Κοσκωτά

Όταν ξέσπασε το σκάνδαλο Κοσκωτά ο κ. Γ. Κουρής και η εφημερίδα του ήταν οι μοναδικοί που στήριζαν τον Α. Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ. Τότε δημιούργησε το ραδιοσταθμό «Ράδιο Αθήνα» τον οποίο εγκαινίασε προσωπικώς ο τότε πρωθυπουργός. Ο Ανδρέας Παπανδρέου είχε αποκαλέσει και την Αυριανή «αγλάϊσμα της δημοσιογραφίας».

Το ΠΑΣΟΚ έκανε τις επόμενες εκλογές και ο Α. Παπανδρέου παραπέμφθηκε στο Ειδικό Δικαστήριο. Κάπως έτσι άρχισε μία νέα «ηρωική περίοδος» για τον κ. Γιώργο Κουρή και τον τηλεοπτικό σταθμό «Κανάλι 29» που στήριζε φανατικά το ΠΑΣΟΚ και τον Α. Παπανδρέου.

Ο αδελφός του, ο κ. Μάκης Κουρής, με τη δύναμη και την επιρροή του συγκροτήματος του Ταύρου, εξελέγη βουλευτής ΠΑΣΟΚ στη Β΄ Αθηνών. Ο κ. Γ. Κουρής στήριζε ανοικτά τους Ευάγγελο Γιαννόπουλο, Δημήτρη Τσοβόλα, Νίκο Αθανασόπουλο (κατηγορούμενο στο Ειδικό Δικαστήριο) και πολλά άλλα στελέχη του ΠΑΣΟΚ.

Όλα τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ φρόντιζαν να έχουν τη στήριξη του Γ. Κουρή. Ακόμα και ο κ. Κώστας Σημίτης, όταν το 1989 κατέβηκε για πρώτη φορά με σταυρό προτίμησης στην Α΄ Πειραιά πέρασε για ένα καφέ από το συγκρότημα του Ταύρου.

Κατά τη διακυβέρνηση Μητσοτάκη, η «Αυριανή» εξέφρασε κάθε αντικυβερνητική αντίδραση, όπως οι ιδιωτικοποιήσεις, τα γεγονότα στην ΕΑΣ, η αυστηρή δημοσιονομική πολιτική και τα εθνικά θέματα..

Μετά την πτώση Μητσοτάκη

Η επάνοδος του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία, τον Οκτώβριο του 1993, συνέπεσε με το άνοιγμα των επιχειρηματικών δραστηριοτήτων του κ. Γιώργου Κουρή στην τηλεοπτική αγορά την οποία απαιτούνται πολλά χρήματα.

Οι ανάγκες δανειοδότησης προκάλεσαν τις πρώτες σοβαρές τριβές στις σχέσεις του κ. Γ. Κουρή με το ΠΑΣΟΚ. Ο εκδότης επιτέθηκε με σφοδρότητα στον τότε διοικητή της Εθνικής Τράπεζας κ. Γ. Μίρκο. Με αυτά τα γεγονότα, ο Ανδρέας Παπανδρέου αντελήφθη το πολιτικό κόστος που του απέδιδε ο εναγκαλισμός του με τον κ. Γ. Κουρή και το συγκρότημα του Ταύρου. Σ’ αυτή τη φάση δεν υπέκυψε στις πιέσεις. Τότε ο κ. Κουρής απάντησε δημοσιεύοντας γυμνές φωτογραφίες της κ. Δήμητρας Λιάνη – Παπανδρέου, απ’ αυτές που δεν είχε δημοσιεύσει παλιότερα ο «Ελεύθερος». Έτσι κόπηκαν οι γέφυρες με τον Παπανδρέου.

Στη μάχη της διαδοχής στήριξε ανοικτά τον κ. Κώστα Σημίτη και χαρακτήρισε «μιμίκους» όσους υποστήριζαν τον κ. Άκη Τσοχατζόπουλο.

Η εποχή του Alter

Πίστευε και έλπιζε ότι θα γινόταν απαραίτητος στον κ. Σημίτη και θα αποκόμιζε οφέλη. Ο κ. Κ. Σημίτης τον κράτησε σε απόσταση με αποτέλεσμα να στραφεί εναντίον του και να φτάσει να στηρίζει ακόμα και τον κ. Κώστα Καραμανλή μέσα από την «Αυριανή», η οποία όμως έχει κατρακυλήσει κυκλοφοριακά. Σε εκείνη τη φάση πωλούσε μόλις 3.000 φύλλα.

Η παρεμβατική δύναμη του κ. Κουρή ασκήθηκε μέσα από το “Alter Channel”. Τοποθέτησε Διευθυντή Ειδήσεων τον κ. Κοσμά Σφαέλο, στέλεχος της «Αυριανής» και άνθρωπο της απόλυτης εμπιστοσύνης του. Η κρίση και η κατάρρευση της διαφημιστικής αγοράς αποκάλυψαν το μέγεθος των χρεών και των προβλημάτων του καναλιού. Ο Γ. Κουρής έχει διανύσει μία θυελλώδη κυριολεκτικά πορεία 34 χρόνων.

Αντισυμβατικός στη συμπεριφορά και στον τρόπο ζωής του κυκλοφορεί με μία βέσπα που οδηγεί ο ίδιος. Δεν υπάρχει καμία φωτογραφία του με κοστούμι και γραβάτα ενώ χαρακτηρίζεται ως εργασιομανής. Χαρακτηρίζεται αθυρόστομος και συγκρουσιακός, επιθετικός και αιχμηρός. Δεν διστάζει να ανοίξει πόλεμο.

Σε πολιτικό επίπεδο ιστορικές και παροιμοιώδεις έχουν μείνει οι συγκρούσεις του με την κ. Δ. Λιάνη, τον κ. Κ. Λαλιώτη και τον κ. Στέφανο Τζουμάκα. Σε επιχειρηματικό επίπεδο συγκρούστηκε ανελέητα με τους κ. Γ. Κοντομηνά και Γ. Αλαφούζο.

Στα πρώτα χρόνια της αυτοδυναμίας του είχε βάλει στο στόχαστρο του τον Χρ. Λαμπράκη, όταν όμως ήρθε κοντά και ανέπτυξε φιλικές σχέσεις με τον κ. Στ. Ψυχάρη οι επιθέσεις αυτές σταμάτησαν.

Οι πολέμιοί τους υποστηρίζουν ότι πολλές από τις επιθέσεις που έχει πραγματοποιήσει ο Γ. Κουρής εναντίον των πολιτών και επιχειρηματιών γίνονται κατ’ εντολή του Στ. Ψυχάρη

Αν έχει μία αδυναμία ο Γ. Κουρής αυτή είναι ο γιός του, ο Ανδρέας, που ακολουθεί το δικό του διακριτό δρόμο στα ΜΜΕ με το “MAD”.

Ο Γ. Κουρής είναι και αισθάνεται ακόμα ενεργός, δημιούργησε το “Kontra Channel” μετατρέποντάς το σε Αντιμνημονιακό κανάλι. Οι σχέσεις του με τον αδελφό του κ. Μ. Κουρή διαταράχθηκαν μία εποχή σήμερα όμως έχουν αποκατασταθεί πλήρως.

Ο Γ. Κουρής συνεχίζει με την ίδια συνταγή ...αντισυμβατικός και αυριανιστής.

http://www.newsbomb.gr/politikh/story/111647/g-koyris-antisymvatikos--aytodimioyrgitos-kai-panta-ayrianistis

Το καρκίνωμα του κρατικοδίαιτου συνδικαλισμού

κλίκ επάνω στην εικόνα για μεγέθυνση

Το καρκίνωμα του κρατικοδίαιτου συνδικαλισμού

Αυτές τις μέρες παρακολουθούμε όλοι την φαρσοκωμωδία που διαδραματίζεται μπρος στα μάτια μας με το ζήτημα των κατώτερων μισθών στον ιδιωτικό τομέα. Τελικά δεν γνωρίζω ποιος "δουλεύει ποιον. Μαθαίνουμε από τις συνηθισμένες πηγές (παρα)πληροφόρησης -εφημερίδες, τηλεοπτικούς σταθμούς κλπ- ότι το θέμα αυτό τα θέτει η "τρόϊκα" και απαιτεί να ληφθούν άμεσα μέτρα, με την δικαιολογία της βελτίωσης της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας.

Ερώτημα πρώτον: Δεδομένου ότι η "τρόϊκα" εκπροσωπεί συγκεκριμένη οικονομική φιλοσοφία (ελεύθερη οικονομία, αγορές, εμπόριο και τα σχετικά) και όχι οικονομικές αρχές σοβιετικού τύπου (όπου τα πάντα ελέγχονται από το κράτος), ποιος θα μας δώσει μια πειστική απάντηση για αυτές τις εξωφρενικές απαιτήσεις τους με τις οποίες απαιτούν την κρατική παρέμβαση σε έναν κατ' εξοχήν μη-κρατικό τομέα, τις ιδιωτικές επιχειρήσεις;

Ερώτημα δεύτερον: Με αυτήν την κουτοπονηριά των διαπραγματεύσεων μεταξύ των κοινωνικών εταίρων (εκπρόσωποι ιδιωτικού τομέα με τους "εκπροσώπους" των εργαζομένων), ποιόν πάνε να κοροϊδέψουν; Όταν μάλιστα αφήνουν οι αρμόδιοι υπουργοί να εννοηθεί ότι σε περίπτωση μη συμφωνίας, η κυβέρνηση θα "αναγκαστεί" να επιβάλει κατώτατους μισθούς με πράξη νομοθετικού περιεχομένου (δηλ. με το ζόρι!).

Ερώτημα τρίτον και σπουδαιότερο: Στις εν λόγω διαπραγματεύσεις τους εργαζομένους εκπροσωπεί ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ Γιάννης Παναγόπουλος, γνωστό "πράσινο κομματόσκυλο" με ετήσιες αποδοχές (βλ. παραπάνω εικόνα από δημοσίευμα εφημερίδας και το παρακάτω δημοσίευμα) που φτάνουν τα 200.000 Ευρώ τον χρόνο! Είναι δυνατόν αυτό το "αρχιλαμόγιο" να υπερασπιστεί τα συμφέροντα των εργαζομένων; Αστεία πράγματα!  

Τελικά κάποτε ο ελληνικός λαός πρέπει να ξυπνήσει και να εξαναγκάσει τους πολιτικούς να εξυγιάνουν την χώρα από τα καρκινώματα που αναπτύχθηκαν από τα κομματικά επιτελεία στην διάρκεια της μεταπολιτευτικής ψευτο-δημοκρατίας, που τις στρεβλώσεις της, την διαφθορά της, τις απάτες της και τα αδιέξοδά της θα τα πληρώνουν μέχρι και τα δισέγγονά μας...

Δημήτρης Ε. Ευαγγελίδης

Πώς φτάσαμε εδώ...

Αναζητώντας τι έφταιξε και η χώρα μας κατρακύλησε στην απελπιστική σημερινή κατάσταση, ανακαλύπτουμε συνεχώς Πασοκικές λαμογιές. Διαβάστε παρακάτω την είδηση που είχε δημοσιευθεί στις 20/10/1996 στην εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ και θα πάρετε μια γεύση της λεηλασίας του τόπου μας από τις πράσινες ακρίδες. Και όπως σχολιάζει ο φίλος Π.Β. που μας υπενθύμισε το δημοσίευμα: ΝΑ ΠΟΥ ΠΗΓΑΝ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΟΤΑΝ ΥΠΗΡΧΑΝ ...ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΚΥΝΗΓΟΥΝ ΚΑΙ ΑΠΕΙΛΟΥΝ ΤΟΝ ΑΠΛΟ ΕΡΓΑΤΗ
ΔΕΕ

Άφεση αμαρτιών ύψους 500 δισ. δρχ.

Τα ιδιωτικά και τα κρατικά διυλιστήρια απαλλάσσονται, - και στο μέλλον - από οφειλές

ΑΠΟ ΦΟΡΟΥΣ και πρόστιμα ύψους πάνω από 500 δισ. δρχ. απαλλάσσονται τα δύο ιδιωτικά (Βαρδινογιάννη και Λάτση) και τα κρατικά διυλιστήρια υγρών καυσίμων με την αποδοχή από το υπουργείο Οικονομικών γνωμοδότησης του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους. Για τις οφειλές αυτές υπήρχαν δύο τουλάχιστον εκθέσεις των αρμόδιων τελωνειακών αρχών, που υποστήριζαν ότι έπρεπε τόσο τα ιδιωτικά όσο και τα κρατικά διυλιστήρια να πληρώνουν υπερημερίες για την αποθήκευση υγρών καυσίμων.

Ωστόσο το Νομικό Συμβούλιο του Κράτους ομόφωνα γνωμοδότησε αρνητικά και κατόπιν τούτου το υπουργείο Οικονομικών ρύθμισε το θέμα ώστε να απαλλαγούν και στο μέλλον τα διυλιστήρια από την επιβολή φόρων και προστίμων όταν αποθηκεύουν καύσιμα για περισσότερες από οκτώ ημέρες στις αποθήκες τους.

Με αυτή τη ρύθμιση τα διυλιστήρια θα απαλλαγούν από τις αμαρτίες του παρελθόντος ύψους πάνω από 500 δισ. δρχ. αλλά και από τυχόν πιέσεις των τελωνειακών αρχών στο μέλλον. Εν τω μεταξύ με τον νέο τελωνειακό κώδικα ο ειδικός φόρος κατανάλωσης καυσίμων θα επιβάλλεται από την ημέρα όπου πράγματι τα υγρά καύσιμα φεύγουν από τους τελωνειακούς χώρους προς διάθεση στην εσωτερική αγορά και δεν θα υπολογίζεται ο χρόνος αποθήκευσης.

http://www.tovima.gr/relatedarticles/article/?aid=83009

Πασοκική φαυλότητα

Πασοκική φαυλότητα

Τα κυβερνητικά αεροσκάφη, που μεταφέρουν υπουργούς στο εσωτερικό και εξωτερικό σε ένα χρόνο μόλις, κόστισαν στον Ελληνικό λαό 5.803.398 ευρώ.
Αυτό προκύπτει από απάντηση σε ερώτηση του υπευθύνου του τομέα Πολιτικής Ευθύνης Εθνικής Άμυνας της Νέας Δημοκρατίας, βουλευτή Δράμας, κ. Μαργαρίτη Τζίμα και αφορά το χρονικό διάστημα από Μάρτιο του 2010 μέχρι Απρίλιο του 2011.
Χιλιάδες ευρώ πληρώνει ο λαός και μάλιστα για μετακινήσεις σε πόλεις που γίνονται 3 και 4 πτήσεις κάθε μέρα από αεροπορικές εταιρείες. Ιδού μερικά χαρακτηριστικά παραδείγματα:

Α/Α	ΑΝΑΧΩΡ	ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ	VIP	ΠΡΟΟΡΙΣΜΟΣ	ΚΟΣΤΟΣ
1	7/4/2010	8/4/2010	ΜΠΕΓΛΙΤΗΣ ΑΝΥΕΘΑ	ΚΩΝ/ΠΟΛΗ ΑΓΚΥΡΑ	28.088 ΕΥΡΩ
2	25/4/2010	26/4/2010	ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ ΥΕΘΑ	ΛΟΥΞΕΜΒΟΥ	47.749
3	3/6/2010	3/6/2010	ΥΠ.ΠΡΟΣΤ.ΠΟΛΙΤΗ	ΛΟΥΞΕΜΒ	47.047
4	22/6/2010	23/6/2010	ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ ΥΕΘΑ	ΔΑΜΑΣΚΟΣ ΑΜΠΟΥ ΝΤΑΜΠΙ	82.859
5	10/9/10	11/9/10	ΥΠΕΞ	ΒΡΥΞΕΛΛΕΣ	62.495
6	13/9/10	13/9/10	ΥΠΕΞ	ΒΡΥΞΕΛΛΕΣ	49.154
7	22/9/10	23/9/10	ΥΠ.ΟΙΚΟΝ	ΒΕΡΟΛ-ΦΡΑΝΚ	54.771
8	5/11/10	5/11/10	ΥΠ.ΠΡ.ΠΟΛΙΤΗ	ΑΛΕΞΑΝΔΡ	12.639
9	22/2/11	23/2/11	ΥΠ.ΕΠΙΚΡ	ΔΑΜΑΣΚΟΣ- DOXA	84.966
10	10/3/11	11/3/11	ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ ΥΕΘΑ	ΒΡΥΞΕΛ	59.687
11	23/2/11	24/2/11	ΥΠ.ΠΡΟΣΤ.ΠΟΛΙ	ΡΩΜΗ-ΒΡΥΞ	51.962
12	23/4/10	25/4/10	ΥΠ.ΟΙΚ	ΟΥΑΣΙΓΚΤΟΝ	145.738
13	1/4/10	1/4/10	ΥΠ.ΠΡΟΣΤ.ΠΟΛΙ	ΒΕΡΟΛΙΝΟ	43.536
14	1/6/10	2/6/10	ΜΠΕΓΛΙΤΗΣ ΑΝΥΕΘΑ	ΣΕΡΑΓΕΒΟ	47.700
15	23/9/10	23/9/10	ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ ΥΕΘΑ	ΒΡΥΞΕΛ	56.176
16	17/11/10	17/11/10	ΥΠ.ΑΝΑΠΤΥΞ	ΠΑΡΙΣΙ	47.047
17	13/12/10	14/12/10	ΥΠΕΞ	ΒΡΥΞΕΛ	49.174

Αν είναι δυνατόν για μονοήμερη μετακίνηση υπουργού στο ΠΑΡΙΣΙ να πληρώνουμε περίπου 50.000 ευρώ, όταν το ακριβότερο εισιτήριο κοστίζει 500 ευρώ. Ή για το ταξιδάκι του άχρηστου και ανίκανου (όπως αποδείχθηκε) υπουργού Οικονομικών του διαβόητου Παπακωνσταντίνου στην Ουάσιγκτον να πληρώνουν οι αγρίως φορολογούμενοι πολίτες 145.738 Ευρώ!

Αυτό είναι πρόκληση για ένα λαό που δοκιμάζεται τόσο σκληρά.
Όταν μια κυβέρνηση καλεί το λαό σε αβάσταχτες θυσίες και την ίδια στιγμή επιδίδεται σε προκλητική σπατάλη, τότε κάτι δεν πάει καλά.

Αναδρομικά βουλευτών

Ιορδάνης Τζαμτζής                       Παρθένα Φουντουκίδου 

Χρήστος Βοσνάκης

Αναμένουμε διαψεύσεις από τους τέως βουλευτές του Νομού μας, που εικονίζονται παραπάνω, τα ονόματα των οποίων συμπεριλαμβάνονται σε κατάλογο με τους τέως βουλευτές που δόθηκε στην δημοσιότητα και οι οποίοι ζητούν αναδρομικά από το ελληνικό Δημόσιο συνολικού ύψους δεκάδων εκατομμυρίων Ευρώ! Παραθέτουμε την σχετική είδηση που "παίζει" σήμερα σε πρωτοσέλιδα εφημερίδων και τηλεοπτικούς σταθμούς και έχει εξαγριώσει τους πολίτες.

ΔΕΕ

Θύελλα αντιδράσεων για τα αναδρομικά

που ζητούν 117 πρώην βουλευτές

Αναδρομικά (και με το νόμιμο τόκο) διαφορές αποδοχών εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ, αλλά και αποζημιώσεις για ηθική βλάβη διεκδικούν 117 πρώην βουλευτές. Οι πρώτες αγωγές που έχουν κατατεθεί και αναμένεται να συζητηθούν στο Διοικητικό Πρωτοδικείο Αθηνών. Οι πρώην/ συνταξιούχοι βουλευτές έχουν δικαίωμα βάσει του νόμου να διεκδικήσουν αυτά τα χρήματα, όμως όταν πριν από λίγο καιρό αποκαλύφθηκε στη Βουλή η αξίωσή τους, πολλοί είχαν σπεύσει να δηλώσουν την αντίθεσή τους. Σημειώνεται ότι μέχρι στιγμής από τους συγκεκριμένους βουλευτές μόλις τρεις έχουν παραιτηθεί των δικαιωμάτων τους.

Μεταξύ αυτών που έχουν προσφύγει στην Δικαιοσύνη (Διοικητικά Δικαστήρια) διεκδικώντας διαφορές αποδοχών είναι ηχηρά ονόματα πρώην βουλευτών που κυριάρχησαν για μεγάλα χρονικά διαστήματα στην πολιτική σκηνή της χώρας και διαδραμάτισαν πρωταγωνιστικό και καθοριστικό ρόλο στις πολιτικές εξελίξεις του τόπου, όπως είναι οι 'Ακης Τσοχατζόπουλος, Τάσος Μαντέλης, Γ. Ανωμερίτης, Γ. Δρυς, Ελισάβετ Παπαζώη, Πέτρ. Δούκας, Ελ. Ζαγορίτης, Αν. Καραμάριος, Θ. Κασίμης, Ν. Κατσαρός, Πέτρ. Τατούλης, Αντ. Φούσας κ.ά. Από τους 117, οι 62 είναι πρώην βουλευτές της ΝΔ και 52 πρώην βουλευτές του ΠΑΣΟΚ .

Το ακριβές ποσό που ζητούν οι 117 πρώην βουλευτές μέσω των Διοικητικών Δικαστηρίων δεν μπορεί να προσδιοριστεί, καθώς οι διεκδικήσεις κυμαίνονται ανάλογα με τα χρόνια που διετέλεσε ο κάθε βουλευτής. 

http://www.skai.gr/news/politics/article/188820/anadromika-ekatommurion-zitoun-proin-vouleutes-/

Αναδρομικά εκατομμυρίων ζητούν πρώην βουλευτές

Για απαράδεκτη ενέργεια έκανε λόγο, στον ΣΚΑΪ, ο πρόεδρος της Δημοκρατικής Αριστεράς Φώτης Κουβέλης, σχολιάζοντας το αίτημα πρώην βουλευτών να ζητήσουν αναδρομικά. "Το συγκεκριμένο αίτημα είναι σε απόλυτη αναντιστοιχία με τη σημερινή κατάσταση του τόπου", τόνισε και κάλεσε όσους έχουν προσφύγει στη δικαιοσύνη, να παραιτηθούν από το δικαίωμα.

Ο αντιπρόεδρος της ένωσης συνταξιούχων βουλευτών Αριστείδης Τσιπλάκος, στην τηλεόραση του ΑΝΤ1, είπε ότι ο νόμος και το σύνταγμα λειτουργούν ενιαία για δικαστές και βουλευτές, και εκτίμησε ότι οι δικαστές βρίσκονται σε δύσκολη θέση, αφού, όπως είπε, πιέζονται να βγάλουν απόφαση για τους βουλευτές, η οποία είναι αντίθετη με αυτή που είχαν βγάλει για τους ίδιους. Ο κ. Τσιπλάκος εκτίμησε ότι ακόμα και εάν δικαιωθούν οι βουλευτές, δεν πρόκειται να λάβουν τα χρήματα, λόγω της κρίσης.

"Σε αυτή τη συγκυρία που ζούμε, δε νοούνται αλλαγές", σχολίασε, στον ΣΚΑΪ, η αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου.

Ο πρώην βουλευτής της ΝΔ, Πέτρος Μαντούβαλος, μιλώντας στο ραδιοσταθμό ΒΗΜΑ, σημείωσε πως "από την πρώτη στιγμή, διότι έγιναν μαζικές αγωγές - "φασόν", ήταν ένα νόμιμο δικαίωμα να το κάνουν οι συνάδελφοι αυτό, όπως και εγώ. Από την αρχή, όμως, από το πρώτο δευτερόλεπτο, όταν είδα τι γίνεται, αρνήθηκα να συμμετάσχω. Δεν ήθελα και δεν θέλω ούτε τις αξιώσεις από αυτή τη νόμιμη, βρε παιδιά, προσφυγή! Όμως, δεν το θυμήθηκα τώρα".

«Δεν θα υποδείξω σε κανέναν τι πρέπει να κάνει. Είμαι υποχρεωμένος όμως να πω -διότι αυτό αφορά την προσωπική μου στάση σε διάφορα ζητήματα- ότι τη στιγμή που ο κόσμος υποφέρει, που πραγματικά υπάρχει μεγάλη δυσκολία στην κοινωνία, κανένας δεν έχει δικαίωμα να προκαλεί με τέτοιου είδους διεκδικήσεις», δήλωσε στο ραδιοσταθμό ΒΗΜΑ ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της ΝΔ Κώστας Τζαβάρας αναφορικά με τις διεκδικήσεις αναδρομικών από πρώην βουλευτές της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ.

Ο κ. Τζαβάρας είπε, επίσης, ότι είναι έκπληκτος από την παρέμβαση του πρώην Προέδρου της Δημοκρατίας Κωστή Στεφανόπουλου για το βίο της κυβέρνησης Παπαδήμου, επέμεινε ότι οι εκλογές πρέπει να γίνουν με την ολοκλήρωση των διαπραγματεύσεων για το PSI, εκτιμώντας ότι μπορεί να υπάρξει παράταση μιας-δυο εβδομάδων από την αρχική ημερομηνία της 19ης Φεβρουαρίου.

«Μένω κατάπληκτος με την παρέμβαση ενός ανθρώπου που δεν μας είχε συνηθίσει σε παρεμβάσεις. Η περίπτωση του πρώην Προέδρου της Δημοκρατίας, που πρόκειται για έναν άνθρωπο μετρημένο, που -όσο ήταν Πρόεδρος αλλά και μετά την αποχώρησή του από το ύπατο αξίωμα- μάς είχε δώσει την αίσθηση του μέτρου, της μετρημένης πολιτικής του στάσης».

http://www.imerisia.gr/article.asp?catid=15459&subid=2&pubid=112783584

Ο Πίνακας με τα ονόματα

Σε 117 ανέρχονται συνολικά οι πρώην βουλευτές που διεκδικούν στην καρδιά της κρίσης αναδρομικά εκατομμυρίων ευρώ. Μεταξύ αυτών οι κ.κ. Ακης Τσοχατζόπουλος και Τάσος Μαντέλης.

Αναλυτικά από τη ΝΔ πρώην βουλευτές που κατέθεσαν αγωγές είναι: Νικ. Αγγελόπουλος, Παν. Αδρακτάς, Θεοδ. Αναγνωστόπουλος, Απ. Ανδρεουλάκος, Ιωαν. Βαληνάκης, Δημ. Γαλαμάτης, Σταυρ. Δαϊλάκης, Γεωργ. Δεικτάκης, Θεοφ. Δημοσχάκης, Πέτρ. Δούκας, Ελεύθ. Ζαγορίτης, Σοφία Καλαντζάκου, Ηλ. Καλλιώρας, Γεώργ. Καλός, Κρινιώ Κανελλοπούλου, Αναστ. Καραμάριος, Αντ. Καρπούζας, Θεόδ. Κασίμης, Νικ. Κατσαρός, Θεόδ. Κατσίκης, Σταυρ. Κελέτσης, Κεφαλογιάννης, Αθηνά Κόρκα - Κώνστα, Βασ. Κορκολόπουλος, Ιωάν. Κοσμίδης, (ευρωβουλευτής), Ανδρ. Κουτσούμπας, Γεώργ. Κωνσταντόπουλος, Μιχ. Λιάπης, Αναστ. Λιάσκος, Λεων. Λυμπερακίδης, Άρια Μανούσου-Μπινοπούλου, Πέτρ. Μαντούβαλος, Παν. Μελάς, Αντων. Μπέζας, Μιχ. Μπεκίρης, Νικ. Νικολόπουλος, Γεώργ. Ορφανός, Βασ. Παππάς, Αριστ. Παυλίδης, Ιωάνν. Πλακιωτάκης, Αδάμ Ρεγκούζας, Γεώργ. Σαλαγκούδης, Δημ. Σαμπαζιώτης, Παν. Σκανδαλάκης, Θεοδ. Σολδάτος, Σπ. Σπηλιωτόπουλος, Αριστ. Σταθάκης, Νικ. Σταυρογιάννης, Αποστ. Σταύρου, Πέτρ. Τατούλης, Ιορδ. Τζαμτζής, Νικ. Τσιαρτσιώνης, Κων. Τσιπλάκης, Αριστ. Τσιπλάκος, Σάββας Τσιτουρίδης, Γεώργ. Τσούρνος, Παρθένα Φουντουκίδου - Θεοδωρίδου, Αντ. Φούσας, Χρ. Φώλιας, Ηλ. Φωτιάδης και Ευγέν. Χαϊτίδης.

Από το ΠΑΣΟΚ οι: Αλ. Ακριβάκης, Ιωάν. Ανθόπουλος, Ελένη Ανουσάκη, Παν. Αντωνακόπουλος, Γεωργ. Ανωμερίτης, Μαρία Αρσένη, Ιωαν. Βαθειάς, Ιωάν. Βαίνας, Βασ. Βασιλακάκης, Ηλ. Βλαχόπουλος, Χρ. Βοσνάκης, Αλέξ. Βούλγαρης, Δημ. Γεωργακόπουλος, Ιωάν. Γιαννακόπουλος, Μόσχος Γικόνογλου, Γκαλήπ Γκαλήπ, Ζορμπά (ευρωβουλευτής), Χρήστος Θεοδώρου, Ιωαν. Θωμόπουλος, Λάμπρος Κανελλόπουλος, Θεόδ. Κατσανέβας, Ελεονώρα - Νόρα Κατσέλη - Καλογεροπούλου, Ιωάν. Καψής, Θεόδ. Κολιοπάνος, Ευτ. Κοντομάρης, Βασ. Κοντογιαννόπουλος (1974-1993 ΝΔ και 1996-2000 ΠΑΣΟΚ), Σωκρ. Κοσμίδης, Θεόδ. Κοτσώνης, Δημ. Κουλουριάνος (ευρωβουλευτής), Φλώρος Κωνσταντίνου, Εμμ. Λουκάκης, Αναστ. Μαντέλης, Αλεξ. Μπαλτάς, Αθαν. Μπάτσος, Φραγκ. Παπαδέλλης, Ελισάβετ Παπαζώη, Ηλ. Παπαηλίας, Βασ. Παπανικόλας, Χρ. Σμυρλής - Λιακατάς, Ιωάνν. Σουλαδάκης, Σωτ. Στολίδης, Λεων. Τζανής, Ιωάνν. Τσακλίδης, Παντ. Τσερτικίδης, Βασ. Τσιλίκας, Αποστ. Τσοχατζόπουλος, Παν. Φωτιάδης, Αλεξ. Χρυσανθακόπουλος και Αναστ. Χωρέμης.

Επίσης αγωγή έχει καταθέσει η χήρα του Παναγιώτη Κοσιώνη, βουλευτή του Συνασπισμού (΄89-΄93) και του ΚΚΕ (΄93-΄04) και ο τέως ευρωβουλευτής του ΔΗΚΚΙ, Εμμ. Μπακόπουλος.

Αγωγή κατέθεσε και ο πρώην βουλευτής Γεώργιος Παπαγεωργίου, για τον οποίο όμως δεν έχει διευκρινιστεί σε ποιο από τα δύο μεγάλα κόμματα ανήκει, καθώς τόσο στο ΠΑΣΟΚ όσο και στη ΝΔ υπήρξαν βουλευτές με το ίδιο ονοματεπώνυμο.

http://www.imerisia.gr/article.asp?catid=15459&subid=2&pubid=112783065

Η μεγάλη ληστεία

Η μεγάλη ληστεία

(Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο τεύχος Νοεμβρίου 2011 της Athens Review of Books με τίτλο «Η μεγάλη ληστεία»)

Γράφει ο Αθανάσιος Χ. Παπανδρόπουλος

Είναι μία βροχερή Τετάρτη του Φεβρουαρίου 1981. Το βράδυ, σε μια ψαροταβέρνα του Χαλανδρίου στον δρόμο προς Χολαργό, κοντά στο σπίτι του Χαρίλαου Φλωράκη, γενικού γραμματέα τότε του ΚΚΕ, συνευρίσκονται οι Ανδρέας Παπανδρέου, αρχηγός του ΠΑΣΟΚ, Άκης Τσοχατζόπουλος, Γεράσιμος Αρσένης, Κωστής Βαΐτσος, Βάσω Παπανδρέου, Μένιος Κουτσόγιωργας και ο μετέπειτα δήμαρχος Χαλανδρίου Νίκος Πέρκιζας.

Ο Ανδρέας Παπανδρέου είναι σίγουρος για την εκλογική νίκη του...
“Κινήματος” στις εκλογές του Οκτωβρίου και η συζήτηση είναι πού θα βρεθούν τα απαραίτητα κεφάλαια για να μοιραστούν στις ορδές των «μη προνομιούχων» που ανυπόμονοι περιμένουν την ώρα της μεγάλης εισβολής.

“Πρόεδρε, δεν υπάρχει πρόβλημα”, λέει ο Γεράσιμος Αρσένης, μετέπειτα τσάρος της οικονομίας, στον ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ. “Το διεθνές σύστημα”, επιμένει, “έχει μεγάλη ρευστότητα και θα βρούμε αρκετό χρήμα να φέρουμε στην Ελλάδα. Εξάλλου, τα επιτόκια είναι χαμηλά, όπως και το ελληνικό δημόσιο χρέος. Υπάρχουν έτσι περιθώρια να αντιμετωπίσουμε και αιτήματα για παροχές αλλά και μία πιθανή φυγή κεφαλαίων στις ξένες τράπεζες από βιομηχάνους και μεγαλοεισαγωγείς…”.

“Δηλαδή λεφτά υπάρχουν Μάκη”, τονίζει ευχαριστημένος ο Ανδρέας Παπανδρέου. “Θα μπορέσουμε έτσι να δείξουμε στον λαό ότι μοιράζουμε χρήμα. Ποιος ποτέ θα μάθει ότι αυτό είναι δανεικό… Θα λέμε σε όλους τους τόνους ότι είναι το χρήμα του κατεστημένου, που τώρα ανήκει στους Έλληνες…”, προσθέτει ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ και δείχνει να απολαμβάνει το ουΐσκι που πίνει.

“Οι γιαπωνέζικες τράπεζες ψοφάνε να δανείζουν χρήμα στην Ευρώπη κύριε πρόεδρε”, λέει στον Ανδρέα Παπανδρέου ο Κωστής Βαΐτσος, που είχε διεθνή εμπειρία από την συμβουλευτική θητεία του σε χώρα της Λατινικής Αμερικής. Γνώριζε επίσης ο ίδιος –όπως και ο Ανδρέας Παπανδρέου– ότι στην διεθνή κεφαλαιαγορά κυκλοφορούσε και άφθονο μαύρο αραβικό χρήμα σε πετροδολλάρια, που άλλο που δεν ήθελε να τοποθετηθεί σε χώρες όπως η Ελλάδα. Το χρήμα αυτό ήταν καλοδεχούμενο από τον Ανδρέα Παπανδρέου, ο οποίος ήθελε να το χρησιμοποιήσει για να εξαγοράσει στην κυριολεξία ψήφους και οπαδούς, ώστε να μονιμοποιήσει την παραμονή του στην εξουσία. Αυτό ήταν το μεγάλο όραμά του και, για να το αναλύσει κανείς, απαιτούνται πολλές σελίδες.

Με απλά λόγια λέμε ότι, όταν το 1974 ο Ανδρέας Παπανδρέου ίδρυσε το ΠΑΣΟΚ, δύο πράγματα τον ενδιέφεραν: Πρώτον, να διαλύσει την μισητή του –όπως είχε αποκαλύψει στον γράφοντα– Ένωση Κέντρου-Νέες Δυνάμεις (ΕΚΝΔ) και, δεύτερον, να καταλάβει την εξουσία. Επειδή δε γνώριζε ότι δεν θα μπορούσε να καταλάβει την εξουσία υποσχόμενος σοσιαλδημοκρατικού τύπου μεταρρυθμίσεις, οι οποίες εξάλλου ήσαν μέσα στο πρόγραμμα της ΕΚΝΔ, εφάρμοσε μία ριζοσπαστική, λαϊκιστική, τριτοκοσμικού τύπου στρατηγική, αξιοποιώντας τα κατώτατα δυνατά ερείσματα και ένστικτα που μπορεί να διαθέτει ένας λαός.

Σπουδασμένος στην Αμερική και οικονομολόγος επηρεασμένος από την σχολή της οικονομετρικής προσέγγισης των πραγμάτων, ο Ανδρέας Παπανδρέου –ο οποίος απεχθανόταν την Ευρώπη και την κουλτούρα της– ήταν ένας πολιτικός με ικανότητα τολμηρών τακτικών ελιγμών, που μπορούσε με άνεση να κινείται στρατηγικά στην βάση ορθολογικών επιλογών. Ένα σημαντικό την εποχή εκείνη στέλεχος του Κινήματος χαρακτήριζε τον αρχηγό του ΠΑΣΟΚ “κινούμενο ηλεκτρονικό υπολογιστή”. Μελετούσε κάθε κίνησή του και, κυρίως, στην Αμερική είχε διδαχθεί από ειδικούς επικοινωνιολόγους να καταλαβαίνει την ψυχολογία του όχλου, να συνθηματολογεί και να μπορεί να διαισθάνεται τί θέλει να ακούσει ο ακροατής.

“Ύστερα”, γράφει ο Στάμος Ζούλας, “ο Ανδρέας είχε διαπιστώσει ότι στην Ελλάδα η πιθανότητα να αποκτήσει κάποιος δημοσιότητα είναι η εκπροσώπηση απόψεων με τρόπο που να διεγείρει, που να συγκινεί, και ιδιαίτερα σε θέματα που το συναισθηματικό στοιχείο είναι πολύ έντονο”. Ακόμη και όσα οι πολιτικοί του αντίπαλοι θεωρούσαν ως ανερμάτιστη πολιτική και οβιδιακές μεταμορφώσεις, στην ουσία δεν ήταν παρά ένας συνειδητός και προσχεδιασμένος τακτικισμός που είχε ως πρωταρχικό –αν όχι αποκλειστικό– στόχο την κατάληψη της εξουσίας». Και η τελευταία όντως κατελήφθη τον Οκτώβριο του 1981 και έμελλε να κρατήσει το ΠΑΣΟΚ και τον αρχηγό του στο τιμόνι της χώρας έως τον Ιούλιο του 1989.

Η δημιουργία των μηχανισμών

Εννέα χρόνια παραμονής στην εξουσία ήσαν αρκετά για το ΠΑΣΟΚ και τον ιδρυτή του για να δημιουργήσουν αρθρώσεις και καταστάσεις που δύσκολα θα μπορούσαν αρθούν από φιλελεύθερες πολιτικές δυνάμεις. Ακόμα χειρότερα, την πασοκική περίοδο εμπεδώθηκε στην Ελλάδα και μία αντιδραστική τριτοκοσμική ιδεολογία η οποία σήμερα μόνον δεινά επιφυλάσσει στην χώρα. Εξάλλου, η ιδεολογία αυτή, σύμφωνα με τα γνωστά από τα ολοκληρωτικά καθεστώτα πρότυπα, χρησίμευε ως άλλοθι στους μηχανισμούς που έπαιρναν σάρκα και οστά στην Ελλάδα σε αντικατάσταση του αποκαλούμενου “κράτους της δεξιάς”. Μετά λοιπόν την επιχείρηση του Φεβρουαρίου 1982, όταν μία Κυριακή οι πρασινοφρουροί έκαναν δοκιμή πραξικοπήματος, σταδιακά εγκαταστάθηκαν στην Ελλάδα μηχανισμοί του πασοκικού κράτους που δημιουργούσαν και νέες κοινωνικο-οικονομικές αρθρώσεις.

Κοντολογίς, ο Ανδρέας Παπανδρέου επεδίωξε –και σε μεγάλο βαθμό κατάφερε– να δημιουργήσει μία φιλική προς το ΠΑΣΟΚ μεσαία τάξη, εσωστρεφή και εχθρική προς κάθε φιλελεύθερη και ευρωπαϊκή ιδέα. Επρόκειτο για μία τάξη που διψούσε για χρήμα αλλά ήθελε να το αποκτήσει χωρίς κόπο και, κυρίως, όχι μέσα από μηχανισμούς της αγοράς και του οικονομικού ανταγωνισμού που συνεπάγεται η ελεύθερη οικονομία.

Έτσι, την περίοδο 1981-1985, εισρέουν στην Ελλάδα απίστευτα ποσά, δανεισμένα από ξένες τράπεζες, κυρίως ιαπωνικές, και δαπανώνται ασυστόλως στο όνομα της “καμένης γης”, για να εκκολαφθεί η πασοκική εξουσία, η οποία ήταν και σαφέστατου τριτοκοσμικού χαρακτήρα. Την προαναφερόμενη περίοδο, η Ελλάδα δανείστηκε από το εξωτερικό περί τα 50 δισεκατ. δολλάρια, παράλληλα δε εισέπραξε και άλλα 26 δισεκατ. δολλάρια κοινοτικές επιδοτήσεις. Μέσα σε μία τετραετία, δηλαδή, η χώρα είχε δεχθεί το ισόποσο ενός έτους Ακαθάριστου Εγχωρίου Προϊόντος (ΑΕΠ). Όσο για το δημόσιο χρέος της, από 28% του ΑΕΠ το 1980, είχε εκτιναχθεί στο 47,8% στα τέλη του 1985. Είχε, δηλαδή, σχεδόν διπλασιασθεί χωρίς να γίνει στην χώρα ούτε ένα έργο! Αντιθέτως, η κατανάλωση είχε πάει στα ύψη, με αποτέλεσμα την αλματώδη άνοδο του ισοζυγίου εξωτερικών συναλλαγών, το έλλειμμα του οποίου έφθασε να αντιπροσωπεύει το 14,5% του ΑΕΠ και να είναι το υψηλότερο κατά κεφαλήν στον κόσμο!

Στο επίπεδο της παραγωγής, όμως, η Ελλάδα υποχωρεί σημαντικά, οι εξαγωγές της παραμένουν στάσιμες, ενώ η βιομηχανία της ξεφτίζει και σταδιακά χάνεται.

Το ΠΑΣΟΚ, ωστόσο, εδραιώνεται κοινωνικά και εξαγοράζει ψήφους, συνειδήσεις, συνδικαλιστικές οργανώσεις, αγροτικούς συνεταιρισμούς, δήμους, κοινότητες. Όπως ψιθυρίζεται στους ευρωπαϊκούς διαδρόμους, το “Κίνημα” του Ανδρέα Παπανδρέου αποκτά καθεστωτικό χαρακτήρα και το ότι παραμένει στην Ευρώπη οφείλεται στο χρήμα που εισρέει στην Ελλάδα από τα διάφορα κοινοτικά Ταμεία. Τα τελευταία χρησιμοποιούνται για πλουσιοπάροχες επιδοτήσεις ημέτερων αγροτών, συνδικαλιστών, δημοσιογράφων, επιχειρηματιών, εκδοτών, ανώτερων και ανώτατων στελεχών επιχειρήσεων και, βεβαίως, κομματικών μηχανισμών.

Δημιουργείται έτσι σταδιακά ένα παρακράτος μαφιόζικου τύπου, το οποίο διεισδύει όλο και βαθύτερα στην πολιτική και κυριολεκτικά μολύνει την δημοκρατία. Απίθανοι και αδίστακτοι εκπρόσωποι αυτού του παρακράτους δημιουργούν δίκτυα επικοινωνίας και επιρροής και αξιοποιούν στο έπακρο μια φαύλη «προοδευτική» δημοσιογραφία και ακόμα πιο φαύλους βαρώνους των μέσων μαζικής επικοινωνίας (ΜΜΕ). Αν δε κατά καιρούς τα σκάνδαλα, οι καταχρήσεις και οι λεηλασίες αυτού του παρακράτους βγαίνουν στην δημοσιότητα, αυτό οφείλεται αποκλειστικά σε εσωτερικούς ανταγωνισμούς και σε προσωπικές έριδες των ανθρώπων που δεσπόζουν στο παρακράτος. Τί να πρωτοθυμηθεί κανείς… Ο Κοσκωτάς, ο Μαυράκης, ο Σταματελάτος, η Αγρέξ, τα καλαμπόκια, η Προμέτ, ο Οργανισμός Ανασυγκροτήσεως Επιχειρήσεων είναι μερικά από τα 200 σκάνδαλα του ΠΑΣΟΚ που είχε καταγράψει ο Γιάννης Λάμψας και είχε περιγράψει αναλυτικά σε άρθρα του στα τότε “Επίκαιρα” του Γιάννη Πουρνάρα.

Συγκλονιστικά και απολύτως ηλεγμένα στοιχεία για εκείνη την περίοδο περιέχονται σε ένα αποκαλυπτικό και πολύ σημαντικό βιβλίο του Δημήτρη Στεργίου, αρχισυντάκτη του Οικονομικού Ταχυδρόμου την εικοσαετία 1979-1999 και διευθυντή σύνταξης του ίδιου περιοδικού το 2000. Στο βιβλίο “Το Πολιτικό Δράμα της Ελλάδος 1981-2005″ (εκδ. Παπαζήση), ο συγγραφέας προέβλεπε την πτώχευση της χώρας από το 1989, όταν στην ουσία η Ελλάδα είχε απειληθεί με αποβολή από την Ευρωπαϊκή Ένωση –χωρίς να ιδρώσει κανενός το αυτί. Την αποκάλυψη αυτή είχε κάνει ο υπογράφων από τις στήλες του Οικονομικού Ταχυδρόμου, δεχόμενος τόνους ύβρεων λάσπης από τους πραιτωριανούς της “Αλλαγής”.

Την ώρα, λοιπόν, που κάποιοι ψάχνουν για “επαχθή χρέη” και παραπλανούν τον κόσμο, θα πρέπει κάποια πράγματα να τα δούμε από κοντά. Ειδικότερα δε θα πρέπει να γίνει κατανοητό ότι σε μία χρεοκοπία δεν υπάρχουν αμέτοχοι –κυρίως όταν η χρεοκοπία είναι απότοκος συλλογικής ληστείας, τους καρπούς της οποίας άλλοι γεύονται περισσότερο, άλλοι λιγότερο και κάποιοι ίσως καθόλου…

Αριθμοί και γεγονότα

Ο υπογράφων δέχεται ότι τα τριανταπέντε τελευταία χρόνια αρκετοί πολιτικοί πλούτισαν και κάποιοι υπερπλούτισαν ασκώντας το επάγγελμα του «εκπροσώπου του λαού». Δέχεται επίσης ότι στο
πολιτικό μας σύστημα υπάρχει αυξημένη διαφθορά. Όλα αυτά, σε μία δημοκρατία είναι ανιχνεύσιμα και κολάσιμα. Γι' αυτό, «επαχθή χρέη» υπάρχουν και αναγνωρίζονται μόνον στις δικτατορίες τριτοκοσμικού και κομμουνιστικού τύπου. Αντιθέτως, στη δημοκρατία, η διαφάνεια - η οποία είναι και ένας από τους όρους λειτουργίας της - αποτελεί αντίδοτο στη διαφθορά και ενίοτε την αποτρέπει. Ωστόσο, ειδικά στην χώρα μας, υπάρχει μία άλλη, και πραγματική, διάσταση
«επαχθούς χρέους» την οποίαν ουδείς τολμά να αναφέρει και, ακόμη
περισσότερο, να αναδείξει. Γι' αυτό, στο παρόν κείμενο θα προσπαθήσουμε να δώσουμε μία μερική διάσταση αυτού του «επαχθούς χρέους» προβάλλοντας στοιχεία που με πολύ κόπο αναζητήσαμε και καταγράψαμε.

Επισημαίνουμε, έτσι, ότι από το 1979 έως και το 2010 έγιναν στην Ελλάδα 5.280 γενικές και κλαδικές απεργίες, σε ποσοστό 96% του δημοσίου τομέα, με αποτέλεσμα να χαθούν 1.385 ημέρες εργασίας. Σε σημερινά ευρώ, το κόστος αυτών των εργάσιμων ημερών, που είναι 45 τον χρόνο, αντιστοιχεί σε 135 δισ. ευρώ, ήτοι στο 39% του συνολικού δημοσίου χρέους της χώρας ή στο 55% των
χρεών των ασφαλιστικών ταμείων. Σημειώνουμε ότι οι απεργούντες ναι μεν δεν προσήλθαν στην εργασία τους, πλην όμως εισέπραξαν το σχετικό ημερήσιο κόστος της τελευταίας - και το συνολικό αυτό ποσόν είναι αδύνατον να υπολογισθεί. Σίγουρα, όμως, σωρευτικά αντιπροσωπεύει κάποια δισεκατομμύρια ευρώ.

Οι περισσότερες από τις προαναφερθείσες απεργίες - ο αριθμός των οποίων είναι τριπλάσιος του αντιστοίχου κοινοτικού μέσου όρου πριν τη μεγάλη διεύρυνση της Ευρωπαϊκής Ενώσεως (ΕΕ) - είχαν εκβιαστικό χαρακτήρα και κατέληξαν στην απόσπαση απίθανων προνομίων επιβάρυναν, σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ, το κόστος παραγωγής της ελληνικής οικονομίας κατά 4% του ΑΕΠ περίπου. Έτσι, σωρευτικά τα τριάντα τελευταία χρόνια η ελληνική
οικονομία επιβαρύνθηκε με άλλα 140 δισ. ευρώ, χάνοντας ταυτοχρόνως και σημαντικό μέρος από την  ανταγωνιστικότητά της. Στην απώλεια αυτή θα πρέπει να προστεθεί και η κατά 2% σωρευτική επιβάρυνση του ΑΕΠ από τα κλειστά επαγγέλματα, η οποία επίσης υπολογίζεται σε άλλα 120 δισ. ευρώ.

Επίσης, από το 1993, μετά την πτώση της κυβερνήσεως Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, έως και το 2009, προσελήφθησαν στην ευρύτερο δημόσιο τομέα περί τα 600.000 άτομα, με αποτέλεσμα το κόστος του δημόσιου τομέα να επιβαρυνθεί με το απίστευτο ποσόν των 500 δισ. ευρώ - κόστος το οποίο ξεπέρασε κατά τέσσερις
ποσοστιαίες μονάδες το αντίστοιχο μέσο της ΕΕ των 15 χωρών-μελών. Το ποσοστό αυτό σήμερα αντιπροσωπεύει 11 δισ. ευρώ ετησίως και είναι η βασική αιτία της δημιουργίας δημοσιονομικών ελλειμμάτων. Ακόμα χειρότερα, επιβαρύνει και την εξυπηρέτηση του δημόσιου δανεισμού σε επίπεδα που είναι δύσκολο να υπολογισθούν.

Στις παραπάνω απίστευτες επιβαρύνσεις θα πρέπει να προσθέσουμε και την χορήγηση στην Ελλάδα 180.000 συντάξεων με μηδενική ανταπόδοση, οι οποίες σε μία εικοσαετία επιβάρυναν το υπερχρεωμένο ασφαλιστικό σύστημα της χώρας με 24 δισ. ευρώ, στα οποία θα πρέπει να προστεθούν και κάποια δισεκατομμύρια
εφάπαξ.

Την περίοδο 1990-2009 καταγράψαμε επίσης για την Αθήνα 180 δήθεν φοιτητικές διαδηλώσεις, οι οποίες κατέληξαν σε καταστροφές δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας και σε λεηλασίες πανεπιστημιακών ιδρυμάτων ανυπολογίστου αξίας.

Την εικοσαετία αυτή, οι καταστροφές που προκλήθηκαν μόνον στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο υπολογίζονται στα 30 εκατ. ευρώ σωρευτικά, συμπεριλαμβανομένων και των κλοπών επιστημονικού υλικού. Από κοινωνικής δε πλευράς, οι βάρβαρες αυτές εκδηλώσεις οδήγησαν σε απώλειες δεκάδων χιλιάδων θέσεων εργασίας στο κέντρο της Αθήνας και στο κλείσιμο περίπου 10.000
εμπορικών και άλλων επιχειρήσεων.

Αποκαλυπτικά επίσης στοιχεία για το μέγεθος της μεγάλης ληστείας μπορεί ναεντοπίσει κανείς σε ένα θαυμάσιο βιβλίο του αείμνηστου Νικολάου Θέμελη, υπουργού Προεδρίας στην Οικουμενική Κυβέρνηση Ζολώτα το 1990, με τίτλο "Τον δρόμον τετέλεκα" [4]. Στο βιβλίο αυτό, ο συγγραφέας, που ήταν και πρόεδρος του Ελεγκτικού Συνεδρίου, περιγράφει τις απίστευτες εμπειρίες του. Σε οποιαδήποτε δημοκρατική και ευνομούμενη χώρα, το βιβλίο αυτό θα είχε
προκαλέσει θύελλα αντιδράσεων και εισαγγελικών επεμβάσεων. Εν Ελλάδι πέρασε απαρατήρητο. Ο λόγος απλός και ευκόλως κατανοητός: ο συγγραφέας περιγράφει όργια καταχρήσεων και σπαταλών στη δημόσια διοίκηση και αναφέρει σοβαρότατες ατασθαλίες σε δήμους και κοινότητες. Ατασθαλίες που, συνολικά,
ξεπερνούσαν τα 20 δισ. δραχμές την εποχή εκείνη. Το ποσόν αυτό, βέβαια, ανεβαίνει σε αστρονομικά ύψη αν διαβάσει κανείς τις εκθέσεις του Λ. Ρακιντζή, Επιθεωρητού Δημοσίας Διοικήσεως, ο  οποίος, στην γνωστή έκθεσή του, περιγράφει τα σημεία και τέρατα που συμβαίνουν στους Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοικήσεως, στις πολεοδομίες, στα Ελληνικά Ταχυδρομεία και γενικά σε δημόσιους οργανισμούς. Σύμφωνα με υπολογισμούς του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Αναπτύξεως (ΟΟΣΑ), το κόστος της διαφθοράς στην ελληνική δημόσια διοίκηση αντιπροσωπεύει περί το 2% του Ακαθαρίστου Εγχωρίου Προϊόντος (ΑΕΠ) της χώρας, ήτοι, με τα σημερινά δεδομένα, ένα ποσόν της τάξεως των 5 δισ. Ευρώ. Έτσι, σε επίπεδο τριακονταετίας, φθάνουμε αισίως τα 120 δισ. ευρώ.

Είναι, λοιπόν, ηλίου φαεινότερον ότι το ελληνικό δημόσιο χρέος είναι όντως «επαχθές», όχι όμως για τους λόγους που επικαλούνται κάποιοι νομικοί, που, υποκρίνονται ότι τώρα ανακαλύπτουν τον τροχό της διαφθοράς και της γραφειοκρατικής ασυδοσίας. Αυτοί που αναζητούν ενόχους και αποδιοπομπαίους τράγους για το αποκαλούμενο ελληνικό «επαχθές χρέος» και απειλούν με μηνύσεις και άλλα παρόμοια, καλά θα έκαναν να μάθουν γραφή και ανάγνωση.
Το ελληνικό δημόσιο χρέος είναι το γνήσιο προϊόν της καταληστεύσεως του δημοσίου πλούτου από συντεχνίες, συνεταιρισμούς, συνδικαλιστικά σωματεία, δημόσιες επιχειρήσεις και κρατικοδίαιτους επιχειρηματίες. Όλος αυτός ο εσμός της ελληνικής, σοβιετικού τύπου, κλεπτοκρατίας δίνει σήμερα τον υπέρ πάντων αγώνα για να καταρρεύσει η χώρα. Είναι η μόνη ελπίδα τους. Διότι, μία ελληνική κατάρρευση θα αφήσει άθικτους όλους τους μηχανισμούς της διαφθοράς και θα ενισχύσει τις εξουσίες των συντεχνιών. Για παράδειγμα, επιχειρηματίες που τροφοδοτούν τις διάφορες φιλολογίες περί επιστροφής στην δραχμή, είναι ξεκάθαρο τι επιδιώκουν. Έχοντας τεράστια χρέη στο εσωτερικό και γερές καταθέσεις στο εξωτερικό, σε περίπτωση που η Ελλάδα επιστρέψει στη δραχμή νομίζουν ότι θα εξοφλήσουν τα χρέη τους σε υποτιμημένες δραχμές, εισάγοντας υπερτιμημένα ευρώ. Θα συμβεί, δηλαδή, ό,τι συνέβη στην πάλαι ποτέ Σοβιετική Ένωση, στην οποίαν οι ολιγάρχες της νομενκλατούρας αγόρασαν σχεδόν τα πάντα με υπερτιμημένα έναντι του ρουβλίου δολάρια που είχαν φυγαδεύσει στο εξωτερικό την περίοδο του κομμουνιστικού καθεστώτος. Με το χρήμα αυτό οι ολιγάρχες, όχι μόνον απέκτησαν αμύθητες περιουσίες, αλλά εγκατέστησαν και τις δικές τους πολιτικές εξουσίες. Έτσι, η σημερινή Ρωσία ελέγχεται από τους ολιγάρχες του χρήματος και αυτούς που αποτελούν το πολιτικό τους σκέλος.

Αυτό το μοντέλο «οραματίζονται» κάποιοι και για την Ελλάδα, γι' αυτό και επιδιώκουν με κάθε μέσον να την αποκόψουν από την Ευρώπη. Δηλαδή, πέρα από τη μεγάλη ληστεία, οι κύκλοι αυτοί επιχειρούν σήμερα και μία πολιτικο-θεσμική ανατροπή. Το θέμα είναι τεράστιο και οι διάφορες πτυχές του θα αναδεικνύονται όλο και πιο αδρά όσο κυλά ο χρόνος. Και ο χρόνος κυλά εφιαλτικά γρήγορα.

______________________________________

[1] Στάμος Ζούλας, Όσα δεν έγραψα., Καστανιώτη, Αθήνα 2003, σ. 96.

[2] Το καλοκαίρι του 1985 η χώρα έφθασε στο χείλος της κατάρρευσης, όπως περιέγραψε ο τότε διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος Δ. Χαλικιάς. Βλ. τη μαρτυρία του σε συνέντευξη στον Π. Βασιλόπουλο (Οικονομικός Ταχυδρόμος, 8.1.1988), η οποία παρατίθεται στο σχετικό άρθρο μου «Από το 1985 προβλεπόταν η πτώχευση», που είναι διαθέσιμο στο http://tiny.cc/j3jax

[3] Δημήτρης Λ. Στεργίου, Το πολιτικό δράμα της Ελλάδος 1981-2005,
Παπαζήση, Αθήνα 2005.

[4] Νικόλαος Θέμελης, Τον δρόμον τετέλεκα, Ι. Σιδέρης, Αθήνα 1998.