Μύθοι και πραγματικότητες για το "ακριβό" και "φθηνό" ρεύμα

Μύθοι και πραγματικότητες για
το "ακριβό" και "φθηνό" ρεύμα

Του Χάρη Φλουδόπουλου

Τις τελευταίες ημέρες η ΓΕΝΟΠ προκαλεί την κυβέρνηση να αποδείξει ότι η αποκρατικοποίηση της ΔΕΗ θα φέρει φθηνότερο ρεύμα για τους καταναλωτές και δηλώνει ότι εάν αποδειχθεί τεκμηριωμένα κάτι τέτοιο θα δεχθεί την πώληση της εταιρείας. Στις δημοσκοπήσεις, συχνά λένε η απάντηση που θα λάβεις εξαρτάται από το ερώτημα που θα θέσεις. Έξυπνη λοιπόν η τοποθέτηση των συνδικαλιστών, όμως από κάπου …μπάζει.
Κατ΄ αρχάς ας ξεκινήσουμε από το επιχείρημα του φθηνού ρεύματος στην Ελλάδα. Πράγματι με βάση τα στοιχεία της Ε.Ε. η Ελλάδα εμφανίζει τη φθηνότερη κιλοβατώρα για τα νοικοκυριά στην ευρωζώνη και μόνο σε κάποιες χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ (Βουλγαρία, Ρουμανία, Κροατία, Λιθουανία, Εσθονία)υπάρχουν φθηνότερες τιμές. Όμως αυτό είναι η μισή αλήθεια. Η ολόκληρη εικόνα είναι ότι για τους βιομηχανικούς καταναλωτές, η  Ελλάδα εμφανίζεται ακριβότερη από χώρες όπως η Νορβηγία, η Σουηδία, η Φινλανδία, η Ιρλανδία, η Μ. Βρετανία, η Ολλανδία, η Γαλλία, η Πορτογαλία, η Σλοβακία, η Ρουμανία, η Βουλγαρία, η Κροατία και η Σλοβενία (πηγή Eurostat) και μόνο 5 χώρες έχουν ακριβότερο βιομηχανικό ρεύμα από τη χώρα μας. Ας δεχθούμε όμως ότι η στήριξη της ελληνικής βιομηχανίας είναι ψιλά γράμματα για τη ΔΕΗ, όπως φάνηκε  και από τις πρόσφατες επιστολές Ζερβού, που ουσιαστικά καλούσε τους βιομηχανικούς πελάτες να κλείσουν γιατί αυτό θα ωφελούσε την εταιρεία.
Το ερώτημα λοιπόν είναι πόσο πληρώνουμε και σε βάρος ποιου το περίφημο «φθηνό» ρεύμα.
Οι οικονομικότερες τεχνολογίες παραγωγής ηλεκτρικής , στην ελληνική αγορά ηλεκτρικής ενέργειας όπως αυτή λειτουργεί σήμερα , είναι δύο: οι λιγνίτες και τα υδροηλεκτρικά, η εκμετάλλευση των οποίων γίνεται αποκλειστικά από τη ΔΕΗ.
Η ίδια η ΔΕΗ, λοιπόν στο επιχειρησιακό πλάνο που είχε παρουσιάσει προ τετραετίας, είχε παραδεχθεί ότι οι λιγνιτικές της μονάδες απέχουν πολύ από τις βέλτιστες πρακτικές μιας αντίστοιχης μονάδας στο εξωτερικό (μελέτη BoozAllen για λογαριασμό της ΔΕΗ). Αυτό οφείλεται σε έναν συνδυασμό παραγόντων, όπως το υψηλό λειτουργικό κόστος, η παρωχημένη τεχνολογία, η έλλειψη επενδύσεων και η γενικότερη έλλειψη ανταγωνιστικότητας και αποδοτικότητας στη λειτουργία της ΔΕΗ.
Και πως θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά όταν η ΔΕΗ έχει χιλιάδες υπεράριθμο προσωπικό, καταφέρνει να έχει ελλείψεις σε νευραλγικούς τομείς και ταυτόχρονα πάνω από το 10% του προσωπικού της απολαμβάνει κάποιου είδους συνδικαλιστικό προνόμιο (κυρίως άδειες).
Στο διαγωνισμό προσλήψεων που είχε γίνει το 2007, υπήρχαν κραυγαλέες περιπτώσεις μονάδων με ήδη υπεράριθμο προσωπικό (πχ υδροηλεκτρικών), όπου προκηρύχθηκαν επιπλέον θέσεις. Κοινό χαρακτηριστικό αυτών των μονάδων ήταν ότι βρίσκονταν σε εκλογικές περιφέρειες πολιτικών που χειρίζονταν τις τύχες της ενέργειας.Δεν μπορώ να αποδείξω, ούτε ξέρω εάν σε αυτές τις προσλήψεις, είχαν λόγο και οι συνδικαλιστικές παρατάξεις της ΓΕΝΟΠ.
Ένα ακόμη παράδειγμα έρχεται από τη σύγκριση του προσωπικού σε μονάδες φυσικού αερίου όπου υπάρχει και ιδιωτικός ανταγωνισμός: στην Κομοτηνή η ΔΕΗ έχει περίπου 150 άτομα προσωπικό, τα ΕΛΠΕ στη Θεσσαλονίκη έχουν 90 άτομα (όταν δημιουργήθηκε η ΕΝΘΕΣ η διοίκηση των ΕΛΠΕ ήταν υπό τον έλεγχο του δημοσίου) ενώ σήμερα η μονάδες αερίου των άλλων ιδιωτών αλλά και της Elpedison, λειτουργούν με 45 έως 50 άτομα προσωπικό.
Το μεγαλύτερο όμως πρόβλημα είναι ότι όλες αυτές οι ανεπάρκειες και οι σπατάλες γίνονται σε βάρος των επόμενων γενεών. Ο λιγνίτης είναι ένα ορυκτό καύσιμο, τα αποθέματα της χώρας είναι περιορισμένα και σε ορισμένες περιοχές όπως η Μεγαλόπολη, βρισκόμαστε ήδη στη μεταλιγνιτική εποχή. Στη Δ. Μακεδονία, υπάρχουν μερικές δεκαετίες ζωής ακόμη για τα κοιτάσματα, ωστόσο και εκεί έχουμε ήδη μπει σε πτωτική τροχιά. Το ερώτημα λοιπόν που τίθεται είναι, έχουμε την πολυτέλεια να σπαταλάμε έναν πεπερασμένο πόρο, σε μονάδες που κατασκευάστηκαν πριν από δεκαετίες με απόδοση 15 και 20%; Για να γίνει καλύτερα αντιληπτό υπάρχουν μονάδες της ΔΕΗ, οι οποίες δεν αξιοποιούν το 80% της θερμότητας που παράγεται από την καύση ενός τόνου λιγνίτη. Δηλαδή στα χίλια κιλά λιγνίτη, τα 800 πάνε χαμένα, πετιούνται.
Όμως η αλήθεια είναι ότι αυτά τα 800 κιλά λιγνίτη που σπαταλά με  τόση ευκολία ο κ. Φωτόπουλος και οι φίλοι του, υπερασπιζόμενος δήθεν το φθηνό ρεύμα του λαού, στην ουσία αποτελούν κλοπή από τα δικαιώματα των επόμενων γενεών στους εθνικούς πόρους.
Θυμίζουμε ότι τα τελευταία χρόνια η ΔΕΗ δεν έχει επενδύσει ούτε ένα σεντ στον εκσυγχρονισμό των μονάδων της. Συνέχιζε όμως να επιδοτεί ανελλιπώς τα ταξίδια των συνδικαλιστών της ΓΕΝΟΠ, μέχρι που τους έπιασαν στα πράσα.
Στην πραγματικότητα λοιπόν το φθηνό ρεύμα κοστίζει πολύ ακριβά. Και ναι, η απάντηση είναι ότι εάν η εκμετάλλευση των εθνικών πόρων (που δεν ανήκουν ούτε στη ΓΕΝΟΠ, ούτε στη ΔΕΗ) γίνει με αποδοτικότερο τρόπο με λιγότερη σπατάλη και περισσότερη αιδώ απέναντι στις επόμενες γενιές – δυστυχώς για τον κύριο Φωτόπουλο η διεθνής αλλά και η ελληνική πρακτική έχουν αποδείξει ότι κατά τεκμήριο ο ιδιωτικός τομέας μπορεί να το κάνει αυτό –  τότε ναι και τα νοικοκυριά και οι βιομηχανίες και η εθνική οικονομία θα έχουν πραγματικό όφελος.

Πηγή: http://www.capital.gr/articles.asp?id=1556262

Η Μουλβία Γέφυρα

Ένα αξιόλογο πολιτικό κείμενο από τον ΣΤΑΘΗ που τα γράφει, όπως πάντα, χωρίς φτιασίδια και σκοπιμότητες "έξω από τα δόντια". Μπορεί να διαφωνώ σε αρκετά σημεία, αλλά νομίζω ότι αξίζει τον κόπο να το διαβάσουμε

ΔΕΕ

Η Μουλβία Γέφυρα

Βρισκόμαστε πιά σε ένα τοπίο καθαρό.

Οι θέσεις των πολιτικών δυνάμεων είναι πλέον ευδιάκριτες κι ακόμα πιο ευδιάκριτη είναι στα μάτια του λαού η διάταξη των εν λόγω πολιτικών δυνάμεων, όχι μόνον αναλόγως των θέσεων τους, αλλά κι αναλόγως των συμμαχιών τους.

Από τη μια μεριά παρατάσσονται οι δυνάμεις του δικομματισμού που μας έφεραν στην καταστροφή, ζητώντας να συνεχίσουμε σε αυτόν τον ίδιο καταστροφικό δρόμο.

Οι δυνάμεις αυτές, ΠΑΣΟΚ , Ν.Δ., ΛΑΟΣ και λοιποί ψιλοί, συνετρίβησαν στις εκλογές.Γράφοντας όμως την εντολή του λαού στα παλιά τους σινιέ υποδήματα, επιμένουν να του προτείνουν την ίδια ακριβώς πολιτική, το Μνημόνιο, με μικρές παραλλαγές,

Όχι μόνον ανώδυνες για τους τοκογλύφους δανειστές, αλλά

και κατά το εφαρμόσιμον αναξιόπιστες, όσον αναξιόπιστες είναι οι δυνάμεις που μας τις προτείνουν. Διότι το ΠΑΣΟΚ και η Ν.Δ. μας έχουν εξαπατήσει τόσες φορές, όσες ο Σίσυφος τους θεούς και τους ανθρώπους.

Τα ποσοστά αυτών των κομμάτων εξακολουθούν να φθίνουν και μετά τις εκλογές, πράγμα που δέιχνει ότι η θέληση του λαού να αντιμετωπισθεί το Μνημόνιο, δυναμώνει.

Δύο μόνον κραταιοί (;) σύμμαχοι έχουν απομείνει να υποστηρίζουν την φυλλοροούσα παραταξη των Δάτι και Αρταφέρνη,  ήγουν Βενιζέλου και Σαμαρά: η Διαπλοκή και η Τρόικα.

Ρεσιτάλ τρομοκρατίας και πεμπτοφαλλαγγίτικης μαύρης προπαγάνδας έδωσαν αυτό το Σαββατοκύριακο και στην Ελλάδα και στην Ευρώπη τα μίντια της Νέας Τάξης, του Δ΄Ράιχ, και της καθ’ημάς Κομαντατούρ.

Απέναντι στη φάλαγγα του Δάτιδος και του Αρταφέρνη, στέκει το μπουλούκ ασκέρι του ΣΥΡΙΖΑ, ένας γενναίος κι αίφνης γεμάτος ελπίδες συρφετός που τώρα συντάσσεται και, όπως δείχνουν οι πρώτες προεκλογικές δημοσκοπήσεις, πυκνώνει τις τάξεις του.

Δίπλα, σε δικό τους σχηματισμό οι Ανεξάρτητοι Έλληνες

και μακρυά, στ’ απόσκια, ψηλά στις ραχούλες το ΚΚΕ αποφασισμένο, τουλάχιστον για την ώρα, να μη  μετάσχει στη σύγκρουση. Να μην επηρρεάσει το αποτέλεσμα της. Κάποιο άλλο σχέδιο θα έχει, δεν εξηγείται αλλοιώς.

Ανάμεσα στις δύο παρατάξεις πάνω στη Μουλβία Γέφυρα, εκεί που η σύγκρουση θα γίνει και ο αγώνας θα κριθεί, στέκεται η ΔΗΜΑΡ.

Η οποία είναι με τους μεν και τους καλεί να προσχωρήσουν στους δε!

Δηλώνει η ΔΗΜΑΡ ότι είναι εναντίον του Μνημονίου, αλλά ότι μπορεί να συμμαχήσει με τις δυνάμεις του Μνημονίου ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ., εναντίον του Μνημονίου και καλεί τον ΣΥΡΙΖΑ που είναι εναντίον του Μνημονίου να προσχωρήσει στο Μνημονιακό μπλοκ. Μύλος; Όχι. Κύβέρνηση εθνικής σωτηρίας ή εθνική κυβέρνηση ή όπως αλλοιώς θα την ονόμαζε διερχόμενος τις ιερεύς.

  

Με έναν λόγο η ΔΗΜΑΡ καλεί αντιμνημονιακές δυνάμεις να συνασπισθούν με μνημονιακές, ώστε ένα φιλομνημονιακό μνημόνιο να ασκήσει μια αντιμνημονιακή πολιτική.

Ο ΣΥΡΙΖΑ αρνήθηκε. Κι έτσι ενα «τοπίο στην ομίχλη» έγινε πάλι ένα τοπίο καθαρό, με καθαρές τις διαχωριστικές γραμμές.Διότι η ειδοποιός διαφορά αυτών των εκλογών απο τις προηγούμενες είναι ότι ο λαός βγήκε στο προσκήνιο.

Και μένει εκεί.

Όχι απλός θεατής. Αλλά συμμετέχοντας ήδη ενεργά!

Απόδειξη, η ρευστότης των ποσοστών που δείχνει τί εγκρίνει και τί απορρίπτει ο λαός αυτοστιγμεί κι όταν τα πράγματα βρίσκονται εν τη γεννέσει τους.

Τι προτείνει όμως ο ΣΥΡΙΖΑ και στις τάξεις του προστρέχουν κάθε μέρα και περισσότεροι πολίτες;

Στράτευμα σχηματίζεται ή μια ορδή που θα διαλυθεί στο πρώτο φύσημα του ανέμου; Εχουν ελπίδα οι πολίτες-οπλίτες που συγκεντρώνονται; γράφει κάτι πάνω της ή ασπίδα τους-παίζει ένα «εν τούτω νίκα» στην παρτίδα υπέρ πατρίδας; ή είναι απλώς

η κραυγή αγωνίας ενός τιμωρημένου, σφαγμένου και απελπισμένου καρκατσουλιού, ηρωικού ίσως, αλλά ανίκανου να τα βάλει με τις λεγεώνες;

Με τι έχουμε να κάνουμε;

Με τη συντεταγμένη διάβαση της Μουλβίας Γέφυρας

προς τη νίκη του νέου και του ερχόμενου ή με την εξοδο του Μεσολογγίου, ιερή αλλά απέλπιδα;

Με το πρελούδιο μιας νέας εποχής για την Ελλάδα και την Ευρώπη έχουμε να κάνουμε ή με την επιμήκυνση ενός κορακοζώιτου κύκνειου άσματος των Τεράτων που μας έφεράν ως εδώ;

Θα χρεωκοπήσουμε ή θα ξεχρεώσουμε;

Με το Μνημόνιο ο θάνατος μας είναι βέβαιος. Η χρεωκοπία επίσης.Η έξοδος απο το ευρώ πιθανή. Η υποδούλωση και η διάλυση της χώρας, βεβαιη. Η φτώχεια κι ο όλεθρος για τους πολλούς, αναπόδραστα.

Αυτοί που μας τα επιφυλλάσουν όλα αυτά, μας απειλούν ότι θα πάθουμε τα ίδια, αν προσπαθήσουμε να τα ανατρέψουμε.

Αυτο είναι παράλογο.

Και στην πολιτική το παράλογο προδίδει φόβο.

Τώρα (μας) φοβούνται αυτοί που μας φόβιζαν. 

Τι φοβούνται;ότι αν επαναστατήσουμε εμείς, δεν θα μπορούν εκείνοι να συνεχίζουν την καταλήστευση των Ισπανών, των Πορτογάλων, των Ιταλών κι όλων των άλλων. Δεν θα μπορούν να αγνοήσουν τη θέληση ενός ολόκληρου λαού διότι θα βρεθούν αντιμέτωποι και με τη θέληση άλλων λαών (Αυτό θα συμβεί σύντομα, αλλά είναι μια άλλη ιστορία).   

Επαιξαν με τη φωτιά και τώρα αρχίζουν να καίγονται.

Αν ο ΣΥΡΙΖΑ μείνει σταθερός στις θέσεις του, αν απευθυνθεί στο φιλότιμο των Ελλήνων παντού, στους έντιμους και τους ικανούς, ο λαός δεν θα είναι πλέον άοπλος κι έρμαιο των Δυνατών και των Δυναστών.

Η Ελλάδα θα μπορέσει να σηκώσει το κεφάλι της και να βγει απ’τον βραχία του Μνημονίου διεκδικώντας ισότιμες διεθνείς σχέσεις μέ όλους- κι όχι μόνον με την Ένωση- δίνοντας προτεραιότητα στην υπεράσπιση της ζωής των πολιτών της κι όχι στους τρόπους της σκλαβιάς τους και στους τόκους μιας χούφτας βαμπίρ... 

Οι προτάσεις για το πως μπορεί να γίνει αυτό, βελτιώνονται καθημερινώς. Κι αυτή η βελτίωση δείχνει ακριβώς τη δύναμη του λαού όταν βγαίνει στο προσκήνιο: ότι δηλαδή

η πάνδημος πανστρατιά έχει

νου, σθένος και ισχύ.

Αυτά τα τρία είναι αήττητα ,κι όχι η βλακεία. Είτε για τη βλακεία της απληστίας πρόκειται, είτε για τη βλακεία της υποταγής. 

Αυτήν τη στιγμή η εξέταση της νομιμότητας του χρέους, η έξοδος απ΄το Μνημόνιο με την αναζήτηση νέων συμφωνιών με την Ένωση προς όφελος της Ελλάδας και του λαού της, η αναδιοργάνωση της διοίκησης , η λαϊκή κυριαρχία στο κράτος, είναι όχι μόνον ένα πρώτο βήμα αλλά εκ των ων ουκ ανευ για να βγει η χώρα απ΄το σπιράλ του θανάτου.

Η θα διαβούμε τη Μουλβία Γέφυρα, ή θα πέσουμε και θα μας πάρει αποκάτω το ποτάμι ...

 http://www.enikos.gr/stathis/43517,H_Moylvia_Gefyra.html

Σημ. ΔΕΕ

Μουλβία γέφυρα: Η περίφημη γέφυρα του Τίβερη, όπου έγινε μία από τις καθοριστικότερες μάχες της ύστερης αρχαιότητας. Η μάχη στη Μουλβία γέφυρα έγινε την 28η Οκτωβρίου 312 και διεξήχθη στα πλαίσια των πολύχρονων και αιματηρών εμφυλίων πολέμων που σηματοδοτούσαν κάθε διαδοχή στην όψιμη αυτοκρατορία της Ρώμης. Σύμφωνα με την παράδοση, το όραμα που είδε στον ουρανό ο Μέγας Κωνσταντίνος (φωτεινός σταυρός με την επιγραφή "ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ") πριν από τη μάχη κατά των στρατευμάτων του Μαξεντίου, υπήρξε ο αποφασιστικός παράγων της νίκης του.

Οι τελευταίες εκλογές του παλιού κόσμου

ΟΙ ΘΕΣΕΙΣ ΤΗΣ ΚΙΝΗΣΗΣ ΠΟΛΙΤΩΝ ΑΡΔΗΝ
ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΠΙΚΕΙΜΕΝΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ

Οι τελευταίες εκλογές του παλιού κόσμου
Η μεταπολίτευση πεθαίνει, η ανασύνθεση παραμένει ζητούμενο

Το πολιτικό σύστημα δεν μπορεί να δώσει καμία λύση στο δράμα που ζούμε. Και, δυστυχώς, μέρος του προβλήματος δεν είναι μόνον ο δικομματισμός ή οι «μνημονιακές δυνάμεις», αλλά όλες οι κατεστημένες πολιτικές δυνάμεις. Γι’ αυτό και, ενώ πορευόμαστε σε μια από τις σημαντικότερες εκλογές των τελευταίων δεκαετιών, που σηματοδοτούν το οριστικό τέλος της μεταπολίτευσης, το τοπίο μοιάζει σαν μία από τα ίδια. Βρισκόμαστε ακόμα σε κατάσταση όπου αναζητούμε «ψήφους διαμαρτυρίας», «ψήφους απελπισίας», και αναπαράγεται η λογική του «μη χείρον βέλτιστον». Γι’ αυτόν το λόγο, οι ερχόμενες εκλογές μάλλον θα μείνουν στην ιστορία ως οι τελευταίες του παλαιού κόσμου και όχι ως η γένεση του καινούργιου.

Αποσύνθεση χωρίς ανασύνθεση

Σήμερα ακόμα, κύρια πλευρά των επερχόμενων εκλογών παραμένει η αποσύνθεση: βασικός στόχος παραμένει η φθορά των κομμάτων της συγκυβέρνησης και –κυρίως– η κατάρρευση του ΠΑΣΟΚ. Γιατί το ΠΑΣΟΚ είναι η ψυχή του καθεστώτος και ο μεγάλος υπαίτιος της καταλήστευσης και της διάλυσης της χώρας. Φυσικά, και ο Σαμαράς είναι ένοχος, γιατί τον Οκτώβριο έδωσε χείρα βοηθείας στον Γιώργο Παπανδρέου, και τον Βενιζέλο, είναι βασικός συντονιστής της εκπτώχευσης του ελληνικού λαού, επιτρέποντας στο καθεστώς να επιβιώσει και να ανασυνταχθεί. Διότι, αν, τότε, άφηνε τον Παπανδρέου να καταρρεύσει, οι εκλογές θα γίνονταν σε εντελώς διαφορετικό κλίμα και η βούληση του λαού θα μπορούσε να εκφραστεί πιο ελεύθερα, δίχως τη μέγκενη του 2ου μνημονίου να μας σφίγγει απελπιστικά τον λαιμό και τη χώρα να βρίσκεται, επί της ουσίας, υπό κατοχή. Για τον δε κωλοτούμπα Καρατζαφέρη, και τις λοιπές στημένες λεμονόκουπες του καθεστώτος, τα πράγματα ήδη παίρνουν τη μοιραία τροπή και τους οδηγούν στα όρια της επιβίωσης, ενώ όσοι κατάφεραν να πηδήσουν από το καράβι νωρίς, όπως ο Βορίδης, φιγουράρουν ως πρωτοκλασάτοι της Νέας Δημοκρατίας, εκφραστές μιας νέας αυταρχικής γραμμής των διαπλεκόμενων συμφερόντων.

Εντούτοις, παρά την επιτακτική ανάγκη που υπάρχει να κατακρημνιστούν οι δυνάμεις της υποτέλειας, σήμερα δεν υφίσταται καμία δύναμη που να εκφράζει καθαρά και αυθεντικά την οργή του ελληνικού λαού για τα εγκλήματα των ελίτ. Αντίθετα, υπάρχει ένα ευρύ φάσμα ενδιάμεσων καταστάσεων που θολώνουν τα νερά και εμποδίζουν να σταλεί ένα ηχηρό και ξεκάθαρο μήνυμα τόσο προς τις προδοτικές ελληνικές ελίτ, όσο και προς τις ξένες δυνάμεις, τους αρχιτέκτονες της νέας γερμανικής κηδεμονίας πάνω στην Ευρώπη.

Ως προς αυτό, είναι χαρακτηριστικό ότι οι μαζικές δυναμικές απόρριψης των παλαιών κομμάτων καταγράφονται από τα δεξιά και όχι από την αριστερά: Τον μεγαλύτερο δυναμισμό επιδεικνύει η πρωτοβουλία Καμμένου, ανεξαρτήτως αξιοπιστίας, και του τι πραγματικά θα κάνει αν καταγράψει ένα υψηλό ποσοστό και αποκτήσει διαπραγματευτική δύναμη. Σε μικρότερο βαθμό, η παρατήρηση αφορά και στη Χρυσή Αυγή, η οποία φαίνεται να κάνει τη μεγάλη ανατροπή και, από περιθωριακό κόμμα, τείνει να διεισδύσει στο κεντρικό πολιτικό σκηνικό.

Το φαινόμενο αυτό αποτελεί καθρέφτη των αδιεξόδων και των αντιφάσεων της Αριστεράς. Εδώ πρέπει να είμαστε ξεκάθαροι: Επί τρεις, σχεδόν, δεκαετίες, οι δυνάμεις της Αριστεράς λειτουργούσαν τυπικά ως αντιπολίτευση, αλλά, παράλληλα, συμμετείχαν ουσιαστικά στη στρατηγική των ελληνικών αρχουσών τάξεων, αποτελούν και αυτές τμήμα του φθαρμένου πολιτικού συστήματος. Γι’ αυτό και, σήμερα, που τα πάντα διαλύονται, οι δυνάμεις της Αριστεράς κινούνται σαν δεινόσαυρος. Μόλις τώρα, στο «και πέντε», ο Τσίπρας ψελλίζει τα προφανή περί υποδούλωσης και ανάγκης ύπαρξης ενός πατριωτικού αντιστασιακού κινήματος, ενώ το ΚΚΕ παραμένει ακίνητο μέσα στην ιδεολογική του φορμόλη. Για τους λόγους αυτούς η Αριστερά αναδεικνύεται σε μεγάλη συντηρητική δύναμη. Κερδίζει μεν ψήφους διαμαρτυρίας, λόγω της αντιμνημονιακής της τοποθέτησης, αλλά μπλοκάρει από τη μεριά της οποιαδήποτε δυναμική υπέρβασης της υφιστάμενης πολιτικής τάξης πραγμάτων.

Με ευθύνη όλων των κομμάτων, είτε συμμετείχαν στην κυβέρνηση είτε όχι, κυριάρχησε ένα σύστημα οικονομικού μεταπρατισμού και κοινωνικού παρασιτισμού, εξαφανίστηκε η παραγωγική βάση της χώρας, διελύθη η εθνική μας ταυτότητα στην παιδεία, τη γλώσσα, τον πολιτισμό. Η Αριστερά, ιδιαίτερα, καλλιέργησε στη νεολαία τη λογική της ήσσονος προσπάθειας και της μπαχαλοποίησης του εκπαιδευτικού συστήματος, της εγκατάλειψης της άμυνας της χώρας, χωρίς παράλληλα να προωθεί κάποια αυθεντική αντισυστημική πρόταση: Και καταγγέλλουμε το «σύστημα» και τα αρπάζουμε από αυτό, δοθείσης της ευκαιρίας!

Στο μεταναστευτικό, η Αριστερά έδινε στις άρχουσες τάξεις το ιδεολογικό άλλοθι για το πάμφθηνο εργατικό δυναμικό που προσέφεραν τα «ανοιχτά σύνορα». Όταν εμείς στηρίζαμε την ανάγκη μιας συνεπούς και συνετής μεταναστευτικής πολιτικής, ελέγχου των συνόρων, περιορισμού των μεταναστευτικών κυμάτων και ενσωμάτωσης όσων είναι δυνατόν να ενσωματωθούν, ήμασταν «φασίστες», συνοδοιπόροι του Καρατζαφέρη και του Μιχαλολιάκου. Οι υπόλοιποι, μπορούσαν να το παίζουν αντιρατσιστές στις καφετέριες ή τα μπαρ των Βορείων Προαστίων. Σήμερα, τα αστεία τελείωσαν, αφ’ ενός το κέντρο των Αθηνών θυμίζει βραζιλιάνικη φαβέλα, όπου κυριαρχούν το έγκλημα, η εξαθλίωση, τα ναρκωτικά και οι μαφίες, αφ’ ετέρου η Χρυσή Αυγή φτάνει δημοσκοπικά το 5%. Σε λίγο, αν συνεχιστεί αυτή η αποποίηση ευθυνών, η ελληνική κοινωνία θα διαλυθεί εντελώς και θα κυριαρχήσουν οι συμμορίες και η αυτοδικία κατά δικαίων και αδίκων.

Δυστυχώς, όλες οι πολιτικές και ιδεολογικές επεξεργασίες που πραγματοποιήθηκαν τα τελευταία δύο χρόνια, ήρκεσαν για να προκαλέσουν την κρίση του δικομματισμού, αλλά όχι και τη μεγάλη πολιτική ανασύνθεση. Το «αντιμνημόνιο», ένας βερμπαλιστικός αντιστασιακός λόγος που έμενε στα συνθήματα, ο οικονομισμός και το εμπόριο φρούδων ελπίδων, του τύπου «άμεση έξοδος από ευρώ-Ε.Ε.», δυστυχώς δεν οδήγησαν πουθενά. Όσο προσεγγίζουμε τις εκλογές, οι πρωταγωνιστές όλης αυτής της ιστορίας βγαίνουν ολοένα και περισσότερο στο περιθώριο. Εντέλει, καταδεικνύεται ότι οι επιλογές τους περισσότερο μπλόκαραν τις διεργασίες ανάδυσης ενός αυτόνομου πόλου παρά τις βοήθησαν. Αλλά οι ευθύνες βαραίνουν αποφασιστικά και τη Σπίθα και τον ίδιο τον Μίκη Θεοδωράκη, καθώς ήταν ο μόνος που είχε και συμβολικά τη δυνατότητα να θέσει τις βάσεις για έναν αυτόνομο πολιτικό πόλο αντίστασης, αλλά τη σπατάλησε σε αέναες διαπραγματεύσεις με τους πρώην του ΠΑΣΟΚ και με τον ΣΥΝ. Μ’ αυτά και μ’ αυτά, όμως, το πολιτικό κεφάλαιο που απελευθερώθηκε με το κίνημα των «Αγανακτισμένων» κατήντησε να κατασπαταλιέται κάπου μεταξύ του Καμμένου και του ΣΥΡΙΖΑ

Η ανασύνθεση παραμένει αναγκαία

Το γεγονός όμως ότι το πολιτικό σύστημα, στο σύνολό του, καθώς και οι πνευματικές «ελίτ» δεν μπορούν να εκφράσουν τις ανάγκες της ελληνικής κοινωνίας δεν σημαίνει ότι αυτές δεν υπάρχουν: Η διαμόρφωση ενός ρεύματος εαμικού τύπου, που να συνδυάζει εθνική ανεξαρτησία και κοινωνική δικαιοσύνη, που να διαθέτει όραμα και στρατηγική, είναι σήμερα όρος επιβίωσης για την Ελλάδα. Και τα διάφορα σχήματα που αναδεικνύονται, εκ δεξιών ή εξ αριστερών, μόνο ευκαιριακά μπορούν να καλύψουν το κενό που αφήνει η απουσία του. Γιατί τα ερωτήματα και τα προβλήματα θα επανέλθουν δριμύτερα μετά τις εκλογές, ιδιαίτερα τον Ιούνιο που θα μας βομβαρδίσουν με νέα μέτρα, τα οποία θα δώσουν τη χαριστική βολή στην ελληνική κοινωνία. Γι’ αυτό και, δυστυχώς για την Ελλάδα, το πραγματικό στοίχημα της πολιτικής ανασύνθεσης θα παιχτεί μετά τις εκλογές. Όταν ήδη θα έχουν αναδειχθεί τα αδιέξοδα που υπονομεύουν τόσο το αντιμνημονιακό, όσο και το μνημονιακό στρατόπεδο.

Πρώτον, θα αποδειχθεί ότι οι Γερμανοί έχουν αποφασίσει να μεταβάλουν την Ελλάδα σε κάτεργο, και ότι τα μέτρα που μεθοδεύουν υπονομεύουν την όποια προσπάθεια ανόρθωσης ευαγγελίζεται η Ν.Δ. του Σαμαρά και το μπλοκ της συγκυβέρνησης. Διότι, απαραίτητη προϋπόθεση για την ανασυγκρότηση της χώρας είναι η ανατροπή των υφιστάμενων γεωπολιτικών συσχετισμών στους οποίους έχουμε εγκλωβιστεί. Και για να πραγματοποιηθεί η γεωπολιτική ανατροπή απαιτείται όραμα κοινωνίας, ανασύστασης του ελληνικού κράτους και της κοινωνίας με όρους πραγματικής δημοκρατίας και δικαιοσύνης. Γιατί η αμφισβήτηση των εξαρτήσεων που έχει η χώρα δεν μπορεί να γίνει από σάπιες δομές και χρεοκοπημένα κόμματα, πράγμα που η διακυβέρνηση Καραμανλή το απέδειξε πάρα πολύ καλά.

Δεύτερον, θα φανεί ότι το αποφασιστικό στοιχείο, που κρίνει την αποτελεσματικότητα και τη μεταβολή του «αντιμνημονιακού» χώρου σε έναν αυθεντικά αντιστασιακό και φερέγγυο πολιτικό πόλο, είναι η διαμόρφωση στρατηγικής για τη χώρα. Δεν αρκεί η αγανάκτηση ούτε η διαμαρτυρία, γιατί η κρίση είναι πραγματική και απειλεί την επιβίωση αυτού του λαού και του τόπου. Και, άρα, αυτοί που πλήττονται περισσότερο δεν είναι διατεθειμένοι να στηρίξουν μια δύναμη που περιορίζεται στην άρνηση, γιατί γνωρίζουν πολύ καλά πως ένα σκηνικό παρατεταμένης αποσταθεροποίησης θα μας αποτελειώσει. Και είναι αυτός ο λόγος που τα κόμματα του μνημονίου θα κερδίσουν κάποιες ψήφους παραπάνω στην τελική ευθεία των εκλογών. Γιατί θα πρέπει να γνωρίζουμε ότι ένα μεγάλο κομμάτι, που θα στηρίξει κυρίως τον Σαμαρά, ακόμα και τον Βενιζέλο, δεν συμφωνεί με την πολιτική τους και τις θέσεις τους, αλλά σέρνεται σ’ αυτούς από τον φόβο της επόμενης ημέρας. Έναν φόβο ο οποίος εντείνεται από την ιδεολογικοπολιτική ανυπαρξία των λεγόμενων αντιμνημονιακών δυνάμεων.

Τι θα γίνει με τις εκλογές;

Γνωρίζουμε τα αδιέξοδα των πολιτών, που θέλουν να εκφράσουν την αγανάκτησή τους και μέσα από την ψήφο τους και δεν μπορούν να βρουν κάποιον ικανοποιητικό φορέα να την υποδεχτεί. Πολλοί φοβούνται εξάλλου πως, εάν η ψήφος μας κατευθυνθεί προς τις δυνάμεις εκείνες που μπλοκάρουν την οργή του λαού, στα πλαίσια των υφιστάμενων συσχετισμών, η σημερινή τους ενδυνάμωση θα αποτελέσει εμπόδιο για το νέο που θα γεννηθεί αύριο.

Ωστόσο, πιστεύουμε πως, μια και δεν έχουν ακόμα αναδειχτεί πραγματικά νέες και καινοτόμες πολιτικές δυνάμεις, ο γερο-τυφλοπόντικας της «πανουργίας της ιστορίας» θα λειτουργήσει και μέσα από τις υφιστάμενες δομές, προσφέροντας μια πιο αισιόδοξη εναλλακτική προοπτική. Διότι, όταν υπάρχει ένα ρεύμα, που δεν έχει ακόμα διαμορφώσει τη δική του κοίτη, πλημμυρίζει και χρησιμοποιεί ακόμα και παλιά ξεροπόταμα, που μεταβάλλονται, τουλάχιστον παροδικά, σε υποδοχείς του και κάποτε υποχρεώνονται ακόμα και να μετασχηματιστούν. Έτσι λοιπόν, τα κάθε είδους εμπόδια και παρακάμψεις δεν θα μπορέσουν να εμποδίσουν αυτό το ρεύμα να εκφραστεί, ακόμα και μέσα στις παρούσες συνθήκες και συσχετισμούς.

Είναι προφανές πως, εάν στην Ελλάδα υπήρχε ένα ισχυρό, συνεπές και ρεαλιστικό, αντιμνημονιακό και ταυτόχρονα πατριωτικό κίνημα, θα μπορούσε και στο εκλογικό επίπεδο να διεκδικήσει την εξουσία! Κάτι τέτοιο θα ήταν αντικειμενικά εφικτό αν υπήρχαν άλλες πολιτικές δυνάμεις και άλλοι πολιτικοί συσχετισμοί. Και όμως, ακόμα και σήμερα, τα λεγόμενα αντιμνημονιακά κόμματα ξεπερνούν στην πρόθεση ψήφου το 60% των ψηφοφόρων! Ωστόσο δεν θέλουν την εξουσία, διότι τα περισσότερα γνωρίζουν πως ένα μέτωπο θα τους υποχρέωνε σε βαθύτατη ρήξη με τον ίδιο τον εαυτό τους:

Το ΚΚΕ θα έπρεπε να εγκαταλείψει τον αφηρημένο καταγγελτικό και συντηρητικό λόγο του, που επιδιώκει τη διατήρηση του συστήματος ώστε να λειτουργεί ως η ανέξοδη αντιπολίτευσή του• ο Σύριζα και η ΔΗΜΑΡ θα έπρεπε να πάψουν να αποτελούν δυνάμεις ταυτισμένες με τον εθνομηδενισμό και την αποδόμηση της εθνικής συνείδησης, στην παιδεία, το μεταναστευτικό, με την ευρωλαγνεία τους, την παρασιτική λογική τους, κ.λπ. κ.λπ., και να γίνουν εν τοις πράγμασι πατριωτικές δυνάμεις και όχι μόνο στα λόγια• όσο για τους προερχόμενους από τη Νέα Δημοκρατία «αντιμνημονιακούς», θα χρειαζόταν να λύσουν τους λογαριασμούς τους με τον νεοφιλελευθερισμό και τους Αμερικανούς. Και είναι προφανές πως όλοι αυτοί δεν θέλουν και δεν μπορούν να το κάνουν. Γι’ αυτό, παρ’ όλο που έχουν κάνει μια στροφή επί το πατριωτικότερον, δεν συγκρότησαν κάποιο ευρύτερο και πειστικό μέτωπο, ιδιαίτερα οι προερχόμενοι από την Αριστερά, και προτίμησαν να πορευτούν ο καθένας «με τους δικούς του». Διότι γνωρίζουν πως η διαμόρφωση ενός ευρύτερου σχήματος θα σήμαινε την αυτοκατάργησή τους.

Ωστόσο, μετά τις εκλογές, δεν θα μπουν σε κρίση μόνο τα κόμματα του μνημονίου, αλλά και οι «αντιμνημονιακοί» –όσο παράδοξο και αν ακούγεται αυτό. Η μάλλον βέβαιη εκλογική ενίσχυση των «αντιμνημονιακών», ελλείψει άλλων εναλλακτικών προτάσεων, θα οδηγήσει αυτά τα κόμματα σε μετεκλογική κρίση. Διότι θα πρέπει να διαχειριστούν αυτή την αυξημένη δύναμή τους, που βέβαια δεν θα περιορίζεται πια στον σκληρό πυρήνα εθνομηδενιστών, παλαιοσταλινικών ή φιλοαμερικανών, ανάλογα με την περίπτωση. Επί παραδείγματι, γύρω από το μεταναστευτικό και τα εθνικά θέματα, την άμυνα της χώρας κ.λπ., θα τιναχτούν στον αέρα τα κόμματα της Αριστεράς, εθισμένα στον εθνομηδενισμό. Γύρω από τη συμμετοχή σε μνημονιακές κυβερνήσεις, όταν το μαχαίρι φτάσει στο κόκαλο, θα μπουν σε κρίση η ΔΗΜΑΡ και οι Ανεξάρτητοι Έλληνες κ.ο.κ.

Γι’ αυτό, λοιπόν, οι Έλληνες σύρονται στην επιλογή του λιγότερο κακού, με τη βάσιμη ελπίδα ότι, με την ψήφο τους, θα επιταχύνουν τις εξελίξεις.

Τι να ψηφίσουμε;

Η αποχή και το λευκό, μολονότι εξακολουθούν να υποστηρίζονται από ένα τμήμα των αγανακτισμένων συμπατριωτών μας, δεν αποτελούν, δυστυχώς, την καλύτερη λύση, διότι σηματοδοτούν εγκατάλειψη του πολιτικού πεδίου στα μηδενικά που διαχειρίζονται τις συλλογικές μας τύχες. Τότε τι μένει; Θα πρέπει μάλλον να στηρίξουμε μια ψήφο αγανάκτησης που, ταυτόχρονα, θα είναι και ψήφος επιτάχυνσης των ανασυνθέσεων, των ρήξεων και των ανατροπών που έπονται.

Ως μέλη της Κίνησης Πολιτών Άρδην, δεν πρόκειται να στηρίξουμε προνομιακά κάποιο πολιτικό σχήμα, και καλούμε τους πολίτες να επιλέξουν, ανάλογα με τις προτιμήσεις και την προδιάθεσή τους, τις συνεπέστερες αντιμνημονιακές και πατριωτικές επιλογές.

Δεν μπορούμε, για τους λόγους που προαναφέραμε, να στηρίξουμε προνομιακά το ΚΚΕ ή τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και διότι οι δύο σχηματισμοί, ιδιαίτερα ο δεύτερος, όλα τα προηγούμενα χρόνια βρέθηκαν στην πρωτοπορία της πνευματικής και ιδεολογικής λοβοτομής που ασκούσε το καθεστώς πάνω στον ελληνικό λαό. Δεν τους στηρίζουμε γιατί, ακόμα και σήμερα, ο σκληρός οργανωτικός τους πυρήνας πιστεύει ότι το μεγάλο πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε είναι ο… εθνικισμός και όχι η διάλυση της Ελλάδας. Γι’ αυτό και καλούμε όσους εν τέλει τους ψηφίσουν, να επιλέξουν τους πιο αδέσμευτους και πατριώτες υποψηφίους τους. Προφανώς, δεν τίθεται λόγος για τη ΔΗΜΑΡ της κυρίας Ρεπούση, του Μπίστη και των λοιπών σκληροπυρηνικών εθνομηδενιστών της Ανανέωσης, που είναι έτοιμοι να συγκυβερνήσουν σε κάθε περίπτωση.

Επίσης, δεν μπορούμε να στηρίξουμε αποκλειστικά τους Ανεξάρτητους Έλληνες του Π. Καμμένου, επειδή ο, κάποτε, συνεργάτης της Ντόρας Μπακογιάννη, δεν μας πείθει πως δεν θα χρησιμοποιήσει τις ψήφους της οργής που θα αντλήσει για να συμμετάσχει στην εξουσία. Όσοι όμως δίνουν μεγαλύτερη βαρύτητα σε αυτά που διατείνεται, και όχι σε αυτά που έχει κάνει, ας στηρίξουν τους λιγότερο φθαρμένους και τους πιο τίμιους από αυτούς που κατεβαίνουν μαζί του.

Επιπλέον, υπάρχουν και άλλες, μικρότερες, φωνές, μικρότερα σχήματα και οργανώσεις, που έχουν αντιμνημονιακό και κάποτε πατριωτικό χαρακτήρα και θα μπορούσαν να αποτελέσουν επιλογές για όσους θέλουν να στείλουν το δικό τους μήνυμα.

Δυστυχώς, λόγω της κατάντιας που βασιλεύει στη χώρα, και που διαπερνάει όλο το πολιτικό σκηνικό, από τους θώκους της εξουσίας μέχρι τα αμφιθέατρα και τους δρόμους, είμαστε αναγκασμένοι να λειτουργήσουμε χωρίς μία ξεκάθαρη αποκλειστική επιλογή, πέρα από τη γενική κατεύθυνση που προαναφέραμε: Η ψήφος θα πρέπει σαφώς να είναι πατριωτική και αντικατοχική, και ταυτόχρονα θα πρέπει να δημιουργεί ρήγματα στους υφιστάμενους σχηματισμούς. Τα ουσιαστικά, ό,τι και αν ψηφίσουμε σήμερα, ακόμα και για εκείνους που θα επιλέξουν μια καθολική απόρριψη με το λευκό, θα ξεκινήσουν την επόμενη μέρα: μετά τις εκλογές, θα πρέπει να αναληφθούν ουσιαστικές πρωτοβουλίες για έναν αυτόνομο, σοβαρό πόλο αντίστασης, με όραμα και σχέδιο για τη χώρα.

Όπως έχουμε τονίσει αρκετές φορές τα δύο τελευταία χρόνια, έχουμε εισέλθει πλέον σε μια περίοδο ιδεολογικο-πολιτικής συγκρότησης, έχοντας ξεπεράσει την κατ’ εξοχήν ιδεολογικού χαρακτήρα διαπάλη των προηγούμενων χρόνων. Ένα κίνημα στηριγμένο στις αρχές του πατριωτισμού, της κοινωνικής δικαιοσύνης, της οικολογίας και της δημοκρατίας, αποτελεί πλέον όχι μόνο ιστορική αναγκαιότητα αλλά και πολιτική δυνατότητα. Και αν δεν κατάφερε να συγκροτηθεί πριν από τις εκλογές θα αρχίσει να συγκροτείται αμέσως μετά από αυτές.

Η Κίνηση Πολιτών Άρδην με μια τέτοια προβληματική τοποθετείται απέναντι στις παρούσες εκλογές. Να ψηφίσουμε με τέτοιο τρόπο ώστε να επιταχύνουμε την κρίση των δυνάμεων του μνημονίου, να ενταφιάσουμε οριστικά τη μεταπολίτευση και να βοηθήσουμε, έστω δολιχοδρομώντας, στην ανάδειξη των δυνάμεων της ανασύνθεσης.

5 Απριλίου 2012

Κίνηση Πολιτών Άρδην

Θεμιστοκλέους 37
Τηλ. Επικ. 210 3826319
http://www.ardin-rixi.gr/
perardin@gmail.com

Νέα κόμματα

Νέα κόμματα

Δημήτρη Ε. Ευαγγελίδη

Το οριστικό τέλος της μεταπολίτευσης, στο οποίο αναφερθήκαμε σε προηγούμενα άρθρα μας, χαρακτηρίζεται κυρίως από την κατάρρευση του υπάρχοντος κομματικού σκηνικού και την δημιουργία μιας πληθώρας νέων κομμάτων. Εάν μάλιστα λάβουμε υπ` όψη τα πρόσφατα δημοσκοπικά ευρήματα, θα έχουμε μια Βουλή 8κομματική ή ακόμα και 9κομματική, κάτι αδιανόητο πριν από 1-2 χρόνια!

Αυτή η πολιτική ρευστότητα είναι βέβαιο ότι σηματοδοτεί αντίστοιχες διεργασίες μέσα στην ίδια την κοινωνία, η οποία παραζαλισμένη από την παταγώδη διάψευση του «νεοελληνικού ονείρου», αναζητεί αγωνιωδώς πολιτικούς σχηματισμούς και ηγεσίες που θα έχουν την δυνατότητα, τις ικανότητες και την πολιτική διορατικότητα ώστε να οδηγήσουν την χώρα σε «απάνεμο λιμάνι».

Υπενθυμίζουμε συνοπτικά τα νέα κόμματα που ιδρύθηκαν πρόσφατα:

1. «Σύνδεσμος Εθνικής Ενότητος» (το λεγόμενο κόμμα των αποστράτων)

2. «Ανεξάρτητοι Έλληνες» (το κόμμα του Πάνου Καμμένου)

3. «Κοινωνική συμφωνία» (Κατσέλη-Καστανίδης)

Εάν προσθέσουμε στα παραπάνω και την «Δημοκρατική Συμμαχία» της κας Μπακογιάννη, την «Δημοκρατική Αριστερά» του κου Κουβέλη και το «Άρμα πολιτών» του κου Δημαρά, που ιδρύθηκαν τα τελευταία δύο χρόνια, τότε διαπιστώνουμε ότι φθάνουμε αισίως στα έξη νέα κόμματα! Θα συμφωνήσετε σίγουρα και εσείς αγαπητοί αναγνώστες ότι πρόκειται για κάτι πρωτοφανές για τα ελληνικά πολιτικά δεδομένα.

Στο σημερινό άρθρο θα ασχοληθούμε με το νεώτερο από αυτά, το κόμμα των Κατσέλη-Καστανίδη, το οποίο αποκαλούσαν απαξιωτικά οι τέως σύντροφοί τους (του «ορθόδοξου» ΠΑΣΟΚ) κόμμα ΚΑΚΑ (ΚΑτσέλη-ΚΑστανίδη), πριν ανακοινωθεί η επίσημη πλήρης ονομασία του, που είναι «Κοινωνική συμφωνία για την Ελλάδα στην Ευρώπη».

Τι ακριβώς εκπροσωπεί αυτό το κόμμα και τι πιθανότητες έχει να μη συντριβεί εκλογικά στις επερχόμενες εκλογές; Αυτό ασφαλώς θα απαντηθεί από τους ψηφοφόρους, οι οποίοι θα κληθούν να απαντήσουν σε ένα θεμελιώδες ερώτημα: Είναι δυνατόν να προκύψει ένα νέο κόμμα από φθαρμένα και απαξιωμένα παλιά υλικά; Ως γνωστόν στην πολιτική δεν υπάρχουν παρθενογενέσεις και όλοι (οπαδοί, στελέχη, ηγεσία) κουβαλούν μια προϊστορία. Να δεχτώ ότι ένα πολιτικό στέλεχος περιθωριοποιημένο σε έναν σχηματισμό μπορεί (σε σπάνιες περιπτώσεις) να αναδειχθεί πολιτικά σε ένα άλλο κόμμα. Εδώ όμως έχουμε να κάνουμε με τους δύο συνιδρυτές και ηγέτες του νέου κόμματος. Τι εχέγγυα έχει να μας προσκομίσει αυτό το δίδυμο; Με ποιο απόθεμα σοβαρότητας, αξιοπιστίας και πολιτικής υπευθυνότητας θα ζητήσουν την ψήφο του ελληνικού λαού;

Υπενθυμίζω ότι η κα Κατσέλη υπήρξε ο ιθύνων νους στην σύνταξη του προεκλογικού οικονομικού προγράμματος του ΠΑΣΟΚ και αυτή που εμπνεύστηκε το ασύλληπτης ελαφρότητας διαβόητο σύνθημα «Λεφτά υπάρχουν». Υποκίνησε μαζί με άλλους συνεργούς τις δυναμικές κινητοποιήσεις «ενάντια στο ξεπούλημα των λιμανιών», με πορείες έξω από το Υπουργείο Ναυτιλίας για να ακυρώσουν τη συμφωνία, τις καταλήψεις των γραφείων του Οργανισμού Λιμένος Θεσσαλονίκης που εξανάγκασαν την επίσης κινεζική Hutchison να εγκαταλείψει τον διαγωνισμό και η Ελλάδα να χάσει 3,2 δις €, ενώ δήλωνε μονίμως ότι το  ΠΑΣΟΚ  δεν θα αναγνωρίσει  καμία συμφωνία.

Όταν το ΠΑΣΟΚ έγινε κυβέρνηση έκανε λόγο για την πλέον επιτυχημένη συμφωνία στην ιστορία του Ελληνικού δημοσίου, οργάνωσε για τον πρόεδρο της  Cosco υποδοχή Αρχηγού κράτους, συνάντηση στο Προεδρικό Μέγαρο με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, δήλωνε ότι πραγματοποιείται η μεγαλύτερη επένδυση που έγινε ποτέ στη χώρα, ενώ υπουργοί έσπευδαν να φωτογραφηθούν  μαζί του και να κάνουν διθυραμβικές ανακοινώσεις συνεργασίας! Οι ομηρικοί καυγάδες της με τον άλλο οικονομικό εγκέφαλο που κατέστρεψε την χώρα, ισχυριζόμενος μάλιστα ότι την σώζει, τον Γ. Παπακωνσταντίνου, αποτελούσαν μόνιμη πηγή παραπολιτικών σχολίων στους δημοσιογραφικούς κύκλους. Πιθανόν να θεωρηθεί ότι υπάρχει κάποια προκατάληψη εναντίον της, οπότε είναι καλύτερο να παραθέσουμε σχετικό σχόλιο ενός πρώην πολιτικού συντρόφου της:

"Η κυρία Κατσέλη δεν ήταν υπουργός Ανάπτυξης; Αυτή δεν ψήφισε το μεσοπρόθεσμο, η συνέχεια του οποίου είναι το μνημόνιο 2; Είναι αναξιόπιστο να λέει κανείς πως το μνημόνιο 2, είναι διαφορετικό από το μνημόνιο 1", είπε ο Σκανδαλίδης στην εκπομπή "Κοινωνία Ώρα MEGA". (3-3-12)

Για τον κο Καστανίδη θα μπορούσαμε να γεμίσουμε σελίδες και έτσι περιοριζόμαστε σε κάποιες πρόσφατες δηλώσεις του:

«Μετά την αποδόμηση απ΄ όλα τα πολιτικά κόμματα της συμφωνίας της 26ης Οκτωβρίου και τα επεισόδια της 28ης Οκτωβρίου στις παρελάσεις, η κυβέρνηση βρέθηκε μπροστά σε μία σοβαρή αδυναμία να εφαρμόσει την πολιτική της. Στον κίνδυνο κυβερνητικής αμφισβήτησης το δημοψήφισμα ήταν η μόνη δημοκρατική κίνηση που μπορούσαμε να κάνουμε», πρόσθεσε, υπογραμμίζοντας ότι τυχόν προκήρυξη εκλογών εκείνη τη στιγμή θα οδηγούσαν σε πλήρη πολιτική αποσταθεροποίηση.

Η αλήθεια είναι ότι όντως κινητοποιήθηκαν όλοι, τα χρηματιστήρια παγκοσμίως βούλιαξαν για κάμποσες ημέρες, οι εταίροι και δανειστές έπαθαν «νευρική κρίση» και μας τράβηξαν έντονα το αυτί, η Ελλάδα έγινε αντικείμενο χλευασμού και εξευτελιστικών σχολίων από το σύνολο του διεθνούς Τύπου, το εσωτερικό της χώρας θύμιζε καζάνι που βράζει, με αποτέλεσμα την τελική κατάρρευση της οπερεττικής κυβέρνησης Παπανδρέου.

Και ένα σχετικό σχόλιο πριν από τέσσερεις μήνες περίπου (Πέμπτη, 24 Νοεμβρίου 2011) στην ιστοσελίδα http://www.paraskhnio.gr/index.php?option=com_k2&view=item&id=24187:κύριε-καστανίδη-το-άλλο-με-τον-τοτό-το-ξέρετε&Itemid=121 :

«Ανέκδοτα έλεγε πρωί-πρωί από τη συχνότητα του ΒΗΜΑ FM ο πρώην υπουργός Εσωτερικών Χάρης Καστανίδης σχετικά με την αποχώρηση Παπανδρέου από την πρωθυπουργία. Ο κ. Καστανίδης εξέφρασε την άποψη ότι τον Γιώργο Παπανδρέου τον «έριξε» μερίδα βουλευτών σε σύμπραξη με μέσα ενημέρωσης και ότι ο Γιώργος Παπανδρέου δεν έφυγε οικειοθελώς, αλλά εκβιάστηκε».

Χρειάζεται να γράψουμε και άλλα;
ΔΕΕ
Πρωτοδημοσιεύθηκε στην εφημερίδα "Λόγος της Πέλλας" στις 21 Μαρτίου 2012

Το τέλος της Μεταπολίτευσης

Το τέλος της Μεταπολίτευσης

Δημήτρης Ε. Ευαγγελίδης

Στο άρθρο της περασμένης εβδομάδας («Και τώρα τί;»), αναφερθήκαμε στις κατακλυσμικές εξελίξεις που σημειώθηκαν στο πολιτικό σκηνικό της χώρας πριν, κατά την διάρκεια και μετά την ψηφοφορία για το 2ο «Μνημόνιο» και, όπως υποστηρίξαμε, οριστικοποίησαν αυτό που αρκετοί αρθρογράφοι και πολιτικοί αναλυτές προσδιόριζαν ως το «τέλος της μεταπολίτευσης».

Το ερώτημα που θέσαμε ως τίτλο εκείνου του άρθρου δεν πιστεύω ότι μπορεί να  απαντηθεί πριν από την ανακοίνωση των επισήμων αποτελεσμάτων των επερχόμενων βουλευτικών εκλογών, οι οποίες υπενθυμίζω, έχουν προαναγγελθεί χρονικά (περίπου), από την ημέρα του σχηματισμού της Κυβέρνησης Παπαδήμου. Και τούτο διότι οι πολιτικοί κραδασμοί συνεχίζονται (μεταπήδηση Βορίδη-Γεωργιάδη στη Ν.Δ.), ο χώρος του ΠΑΣΟΚ εξακολουθεί να παραμένει σε αυξημένη ρευστότητα με γενικευμένο πόλεμο όλων εναντίον όλων, ενώ τα κόμματα της αριστερής/κομμουνιστικής αντιπολίτευσης εξακολουθούν να «ανθίζουν» δημοσκοπικά, αλλά παραμένοντας δυστυχώς χωρίς εναλλακτική και –κυρίως-εφαρμόσιμη πολιτική πρόταση.

Όλη αυτή η κατάσταση είναι λογικό να προκαλεί σύγχυση και φόβο στους πολίτες, οι οποίοι παρακολουθούν με αγωνία τις οικονομικές τους δυνατότητες να συρρικνώνονται διαρκώς και σε πολλές περιπτώσεις να εκμηδενίζονται, λόγω της διογκούμενης ανεργίας, χωρίς όμως να διαφαίνεται στον ορίζοντα μια ένδειξη έστω, ότι όλα αυτά έχουν κάποιο τέλος. Επί πλέον βομβαρδίζονται καθημερινώς σε κάθε είδους και υποστάθμης «ενημερωτικές» εκπομπές, όπου δεκάδες «ειδικοί» επί των οικονομικών, συνήθως δημοσιογράφοι και «οικονομολόγοι», αλλά και ηθοποιοί και αστρολόγοι, επιχειρούν να εξηγήσουν τα ανεξήγητα, εκφυλιζόμενοι κατά κανόνα σε θλιβερά τρομολάγνα παπαγαλάκια.

 Το βασικό πρόβλημα της χώρας αυτήν την στιγμή είναι ότι το πολιτικό σύστημα κατέρρευσε και υπάρχει κίνδυνος να τα συμπαρασύρει όλα. Ουδείς πλέον δίνει βάση στα λεγόμενα ή στις εξηγήσεις των πολιτικών (που ακούγονται ως κούφιες υποσχέσεις, απλές δικαιολογίες ή πολιτικοί ελιγμοί) με όσες επικίνδυνες προεκτάσεις μπορεί να περικλείει αυτό το γεγονός. Ήδη τα φαινόμενα της διάλυσης του κρατικού μηχανισμού γίνονται πρωτοσέλιδα (κλοπή ανεκτίμητων αρχαιολογικών θησαυρών στην αρχαία Ολυμπία, οι τριτοκοσμικές εικόνες με τα προνοιακά επιδόματα, σηματοδότες στο κέντρο της Αθήνας που δεν λειτουργούν λόγω χρεών!) και το πολιτικό προσωπικό εξακολουθεί να μη μπορεί να συνειδητοποιήσει το τι συμβαίνει γύρω του και να επιδίδεται στο προσφιλές μεταπολιτευτικό παιχνίδι της μετακύλησης των πολιτικών ευθυνών και της αποφυγής του πολιτικού κόστους. Ολόκληρη η χώρα παρακολουθούσε εξοργισμένη μετά το κάψιμο και την λεηλασία του ιστορικού κέντρου της Αθήνας τις φαιδρές δικαιολογίες του εκπροσώπου της Αστυνομίας και τις προσπάθειες του γραφικού Πρύτανη του Πανεπιστημίου να «ρίξουν το μπαλάκι» ο ένας στο άλλο, ενώ ο πολλαπλά ανεπαρκής και επικίνδυνος Υπουργός ΠΡΟ-ΠΟ κρυβόταν πίσω από την ηγεσία μιας ευνουχισμένης προ πολλού Αστυνομίας. Αυτά όμως μπορεί μεν να απασχολούν, να εξοργίζουν, να προκαλούν απελπισία σε εμάς τους απλούς πολίτες, αλλά όχι στους πολιτικάντηδες. Ο κ. Παπουτσής ανακοίνωσε με ολύμπια αταραξία την υποψηφιότητά του για την θέση του προέδρου του ΠΑΣΟΚ, ενώ «κύκλοι» προσκείμενοι στον Υπουργό «διέρρευσαν» τα τέσσερα γεγονότα που οδήγησαν τον υπουργό Προστασίας του Πολίτη κ. Χρήστο Παπουτσή στην τελική απόφασή του, να κατέλθει υποψήφιος πρόεδρος του κόμματος:

1. Λίγες ώρες πριν από την παρουσίαση του πολιτικού πλαισίου δράσεων για το ΠΑΣΟΚ της «επόμενης ημέρας» από τον κ. Ανδρέα Λοβέρδο, πρόσωπα του περιβάλλοντος Παπανδρέου διέρρευσαν ότι υπήρξε συμφωνία αρχής για τη διεξαγωγή εσωκομματικών εκλογών και ανάδειξη νέου προέδρου στις 18 Μαρτίου.

2.  Κάνοντας τις σχετικές ανακοινώσεις το μεσημέρι, ο υπουργός Υγείας κ. Ανδρέας Λοβέρδος ξέφυγε από τα συμφωνημένα και ζήτησε από τον κ. Γιώργο Παπανδρέου να παραιτηθεί τις επόμενες ημέρες. Σύμφωνα με πληροφορίες, αυτή ήταν η απάντηση στην επιμονή του παραιτηθέντος πρωθυπουργού να αναδειχθεί νέος πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ από το σύνολο της βάσης, δηλαδή τα μέλη και τους φίλους του κόμματος. Οι κύριοι Ανδρέας Λοβέρδος και Ευάγγελος Βενιζέλος έχουν προτείνει τη διεξαγωγή εκλογών από σώμα συγκεκριμένων εκλεκτόρων ώστε να αποφευχθούν πιθανές «παραφωνίες».

3.  Παρότι στην παρουσίαση του κ. Λοβέρδου παρόντες ήταν ο κ. Βενιζέλος, ο κ. Κώστας Σκανδαλίδης κι άλλα στελέχη του ΠΑΣΟΚ, καταγράφηκαν απουσίες που προκάλεσαν ψιθύρους. Δεν πήγαν στην αίθουσα του ΕΒΕΑ η κ. Άννα Διαμαντοπούλου, ο κ. Μιχάλης Χρυσοχοΐδης, ο κ. Δημήτρης Ρέππας και στελέχη από τις αποκαλούμενες φιλοκοινωνικές τάσεις του ΠΑΣΟΚ και την Αριστερή Πρωτοβουλία.

4.  Οι επισημάνσεις της κ. Λούκας Κατσέλη από την κατάμεστη αίθουσα της ΕΣΗΕΑ όπου ανέλυσε γιατί δεν ψήφισε το Μνημόνιο επιβεβαίωσε ότι η διαδοχή στο ΠΑΣΟΚ θα προκαλέσει φυγόκεντρες δυνάμεις στο Κίνημα.

Διαβάστε σας παρακαλώ και ξαναδιαβάστε αυτά τα τέσσερα σημεία. Είναι χαρακτηριστικά μιας απόλυτα αρρωστημένης και διεφθαρμένης νοοτροπίας που μας οδήγησε εδώ που φτάσαμε. Αυτοί οι άνθρωποι τελικά είναι αμετανόητοι! Η χώρα διαλύεται, ο λαός παραμιλάει στους δρόμους και «Άλλος ένας άχρηστος θέλει να γίνει πρωθυπουργός!», όπως εύστοχα σχολίασε ένα Βολιώτικο ιστολόγιο.

 Ένα μόνον μπορώ να ευχηθώ: «Ο Θεός να βάλει το χέρι του».

ΔΕΕ

Πρωτοδημοσιεύθηκε στην εφημερίδα "Λόγος της Πέλλας" στις 29-2-2012 αρ.φ. 386

Κάρολος Παπούλιας, αμετανόητος κομματάνθρωπος

Ημέρες δόξας και καλοπέρασης

Από δεξιά προς τα αριστερά: Κάρολος Παπούλιας, τότε "εξ απορρήτων" του "Σιδερένιου", η  Έλλη Στάη (τότε παρουσιάστρια του κεντρικού δελτίου της ΝΕΤ και ανερχόμενο στέλεχος του ΠΑΣΟΚ), ο "εξάδελφος" Γιώργος Λιάνης, η "Μιμή" και στο άκρο αριστερά ο τότε σύζυγος της Στάη, Διονύσης Λιβανός.  

Κάρολος Παπούλιας, αμετανόητος κομματάνθρωπος

Γράφει ο ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΡΑΪΑΝΟΥ

Αμετανόητος κομματάνθρωπος, ανεπαρκής πρόεδρος

και κακός άνθρωπος ...μέχρι τέλους.

Αυτό, το οποίο είδαμε στη Θεσσαλονίκη την 28η Οκτωβρίου, ήταν το φυσικό αποτέλεσμα μιας μεγάλης "κατάχρησης". Μιας ακόμα "κατάχρησης" τού σε πολλές αμαρτίες περιπεσόντα πολιτικού κόσμου. Η άμεση συνέπεια μιας από τις άπειρες "καταχρήσεις" που έχει κάνει ο πολιτικός κόσμος της μεταπολίτευσης. Σε φυσιολογικές συνθήκες δεν θα έπρεπε να συμβεί ποτέ κάτι τέτοιο. Γιατί; Γιατί θεωρητικά έχει φροντίσει γι' αυτό ο νομοθέτης ...Ο σοφός νομοθέτης και συντάκτης ενός σοφού συνταγματικού νόμου ...Του συνταγματικού νόμου, ο οποίος προσδιορίζει τα χαρακτηριστικά του Προέδρου της Δημοκρατίας ...Του προσώπου, που θα ενσαρκώσει αυτόν τον θεσμό της Ελληνικής Πολιτείας ...Του προσώπου, που θα είναι "ένα" με τον λαό ως "άριστος" πολίτης και όχι "απέναντι" από τον λαό σαν "πρώτος" εξουσιαστής.

Εφόσον λοιπόν το σοφό Σύνταγμα θεωρητικά φροντίζει να μην υπάρχουν "τριβές" μεταξύ του λαού και των "συμβόλων" του Πολιτεύματός του, κάπου αλλού πρέπει να υπάρχει το πρόβλημα. Για να έρθει λοιπόν σε "σύγκρουση" ο ίδιος ο λαός με ένα "σύμβολο" της Ελληνικής Δημοκρατίας, όπως είναι ο Πρόεδρός της, θα πρέπει να έχει γίνει κάποιο λάθος στο πρόσωπο που το εκφράζει. Δεν είναι δυνατόν ένας λαός, ο οποίος έχυσε το αίμα του για τη Δημοκρατία, να θέλει να την "υποσκάψει". Δεν είναι δυνατόν ένας λαός, ο οποίος αγωνίστηκε εναντίον αυθαίρετων τυράννων και κληρονομικών βασιλέων, για να "ζήσει" όπως δικαιούται, να θέλει ν' "αυτοκτονήσει", αμφισβητώντας τον "δικό" του άνθρωπο.

Αυτό, δηλαδή, το οποίο "πυροδότησε" το πρόβλημα που είδαμε, δεν είναι ούτε η οργή του κόσμου αλλά ούτε η ουσία του θεσμού της θέσης του Προέδρου της Δημοκρατίας. Οι Έλληνες δεν παραφρόνησαν ξαφνικά, ώστε να στραφούν εναντίον της Δημοκρατίας και ενός εκ των κορυφαίων συμβόλων της. Αυτό, το οποίο πυροδότησε το πρόβλημα, είναι ο ίδιος ο Παπούλιας ως πρόσωπο ...Ο πολιτικός Παπούλιας ...Ο πρώην Υπουργός του ΠΑΣΟΚ Παπούλιας ...Ο "διασκεδαστής" της οικογένειας Παπανδρέου Παπούλιας  ...Ο δανειστής του Ανδρέα Παπούλιας ...Ο συγκολυμβητής της Δήμητρας Λιάνη Παπούλιας ...Ο άεργος, ανεπάγγελτος και ελέω κράτους "εισοδηματίας" Παπούλιας.

Το πρόβλημα, δηλαδή, εκδηλώθηκε εξαιτίας της πολιτικής "προέλευσης" του προσώπου, το οποίο φέρει το Ύπατο αξίωμα της ελληνικής Πολιτείας ...Εξαιτίας μιας ευδιάκριτης κομματικής "ταυτότητας" ενός προσώπου, το οποίο, για να εκτελέσει το καθήκον του, απαιτείται να είναι πολιτικά ουδέτερο και να αφορά εξίσου ολόκληρη την κοινωνία. Αυτό ακριβώς είναι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας ...Ένας "ουδέτερος" άνθρωπος, ο οποίος δεν μπορεί να προκαλέσει και άρα να διχάσει την κοινωνία με την ίδια του την ύπαρξη ...Ο πρώτος και πολύ σημαντικός "ουδέτερος" άνθρωπος της χώρας ...Ένας απλός πολίτης, που για τον οποιονδήποτε λόγο "αρίστευσε" στην κοινωνία και η Βουλή των αντιπροσώπων του λαού αναγνώρισε αυτήν την "αριστεία" του και τον τοποθέτησε σε αυτήν τη θέση.

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, δηλαδή, πρέπει να είναι ένας κοινός πολίτης, ο οποίος απλά να έχει "διακριθεί" στη ζωή του. Να είναι ένας διάσημος επιστήμων, για παράδειγμα. Να είναι ένας διάσημος καλλιτέχνης. Αν η κοινωνία μας δεν έχει τέτοιους διάσημους και ισχυρούς άνδρες, θα μπορούσε να έχει ως Πρόεδρό της έναν απλά υποδειγματικό πολίτη. Έναν ευσυνείδητο γιατρό, ο οποίος έγινε γνωστός για τον αλτρουισμό και την ανιδιοτέλειά του. Έναν δίκαιο και νομοταγή εργοστασιάρχη, ο οποίος προτιμά να μειώνει τα κέρδη του για ένα καθαρό περιβάλλον ή για να έχει ικανοποιημένους εργαζόμενους. Έναν φιλόπονο εργάτη, ο οποίος διακρίθηκε για την ευσυνειδησία που χαρακτήριζε τον εργασιακό του βίο. Τον οποιοδήποτε, δηλαδή, πολίτη, ο οποίος θα εξέφραζε με τη ζωή του αυτό, το οποίο η κοινωνία μας θα ήθελε να περάσει ως πρότυπο στα υπόλοιπα μέλη της.

Αυτό ακριβώς προβλέπεται από το Σύνταγμα να είναι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας ...Να είναι ένας από εμάς ...Ακόμα κι αν δεν είναι διάσημος, να είναι ένα υπόδειγμα πολίτη ...Να είναι με τον τρόπο του ένας σπουδαίος άνθρωπος από τη δική μας "πλευρά" και όχι απ’ αυτήν της εξουσίας ...Ένας άνθρωπος, ο οποίος, ακόμα κι αν δεν κατάφερε να γίνει κάτι πολύ σημαντικό, κατάφερε και έκανε τρόπο ζωής αυτά, τα οποία θέλει η κοινωνία μας να κάνουμε όλοι μας ...Ένα σπουδαίο πρόσωπο, που όμως είναι "ένα" με την κοινωνία μας ως τέλειο "δείγμα" της και όχι ένα γνωστό πρόσωπο, το οποίο ανήκει στην εξουσία και άρα βρίσκεται "απέναντι" από την κοινωνία ...Ένα πρόσωπο, που φύση και θέση χαίρεται όταν χαίρεται η κοινωνία και υποφέρει όταν υποφέρει η κοινωνία.

Συμβαίνει όμως αυτό, το οποίο λέμε σήμερα; Είναι τέτοιο πρόσωπο ο Παπούλιας; Όχι βέβαια. Βρίσκεται όμως στη θέση του Προέδρου, εξαιτίας ενός ακόμα λάθους του πολιτικού μας συστήματος, το οποίο θεώρησε αυθαίρετα ότι και αυτή η "θέση" ήταν δικό του "κεκτημένο". Προφανώς, για τους πολιτικούς μας, σπουδαίοι άνθρωποι και υποδειγματικοί πολίτες μέσα στην κοινωνία δεν υπάρχουν άλλοι εκτός από τους ίδιους. Το σύνολο σχεδόν των Προέδρων της Ελληνικής Δημοκρατίας της μεταπολίτευσης "αποδεικνύει" ότι μόνον οι πολιτικοί είναι "άριστοι" στην κοινωνία μας. Κανένας άλλος δεν "αριστεύει" σ' αυτήν την κοινωνία πέραν των πολιτικών.

Αυτή είναι η κατάχρησή τους και σ' αυτήν αναφερόμαστε. Δεν έφταναν στους πολιτικούς μας όλα τα άλλα που μοιράζονταν μεταξύ τους με τον γνωστό αναξιοκρατικό τρόπο, αλλά ήθελαν κι αυτό που για λόγους εντυπώσεων θα μπορούσαν να το αποδώσουν και στον απλό λαό και δεν το έκαναν. Ένα τέτοιο πρόσωπο, το οποίο εκφράζει τα άθλια "κεκτημένα" του αισχρά κομματικοποιημένου πολιτικού μας κόσμου, είναι και ο Παπούλιας. Ένα πρόσωπο διαβλητό από όλες τις απόψεις. Ένα πρόσωπο, το οποίο "κουβαλάει" πάνω του όλη την παθογένεια του πολιτικού μας συστήματος και βέβαια όλα τα αρνητικά του "φορτία". Ένα πρόσωπο, το οποίο τοποθετήθηκε στη θέση του από τα κόμματα, επειδή συνέφερε τα ίδια και δεν προέκυψε από την κοινωνία, επειδή διακρίθηκε το ίδιο. Γι' αυτόν τον λόγο θεωρούμε τον ίδιο τον Παπούλια ως το αίτιο που ξέσπασε αυτή η σύγκρουση, που οδήγησε στη ματαίωση της εορταστικής παρέλασης.

Ο Παπούλιας ήταν το πραγματικό πρόβλημα στη Θεσσαλονίκη, εφόσον ο κόσμος μέχρι τέλους έδειξε ότι ήθελε να "γιορτάσει" την επέτειό του. Ήθελε να τιμήσει τους ήρωές του. Το απέδειξε ότι το ήθελε, εφόσον χειροκρότησε με πάθος τα "υπολείμματα" της παρέλασης, η οποία ακολούθησε της άτακτης φυγής των "επισήμων". Το απέδειξε όταν έκανε μόνος του στην "άκρη", για να τιμήσει αυτούς που ήθελε. Στην πραγματικότητα, δηλαδή, η παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου δεν ματαιώθηκε. Έγινε, αλλά όχι στις διαστάσεις που είχε αρχικά προετοιμαστεί και χωρίς τους προσκεκλημένους που επίσης είχαν αρχικά προσδιοριστεί.

Αυτό ήθελε να κάνει ο κόσμος και αυτό έκανε. "Γούστο και καπέλο του..." όπως θα έλεγε και ο μαγκάκος της πλατείας. Κυρίαρχος είναι και ό,τι θέλει κάνει. Σε μια δύσκολη στιγμή γι' αυτόν, δεν ήθελε να γιορτάσει τη μεγάλη του γιορτή μ' αυτούς που θεωρεί ότι τον κλέβουν και τον βασανίζουν. Δεν ήθελε να μοιραστεί την όποια χαρά του με κανέναν από αυτούς που τον κλέβουν. Σε αυτό το σημείο έπαιξε ρόλο ο Παπούλιας ...Ο Παπούλιας, όπως κι αν εξεταστεί η περίπτωσή του, ανήκει σε εκείνο το ανθρώπινο δυναμικό, το οποίο ο λαός θεωρεί ότι καί τον έκλεψε καί τον βασάνισε.

Αυτό είναι το πρόβλημα. Το ότι βρέθηκε ένα πολιτικό πρόσωπο να φέρει την ιδιότητα του Προέδρου της Δημοκρατίας ήταν το πραγματικό αίτιο αυτής της σύγκρουσης. Ένα πολιτικό πρόσωπο, το οποίο, όπως είπαμε, όχι απλά δεν είναι αμέτοχο στα όσα αρνητικά συμβαίνουν στην κοινωνία, αλλά πάνω του "αποτυπώνεται" το σύνολο της παθογένειας της μεταπολίτευσης. Ό,τι κακό μπορεί ν' αποδοθεί σε έναν πολιτικό της μεταπολίτευσης, ο Παπούλιας μπορεί να το πάρει "πάνω" του στην ακραία του μορφή. Είναι ο απόλυτος σχεδόν εκφραστής του συνόλου της πάγιας και άθλιας πρακτικής που ακολουθήθηκε καθ’ όλη τη διάρκεια της μεταπολίτευσης και το οποίο φάνηκε σήμερα τόσο έντονα, γιατί απλά σήμερα είναι δύσκολα τα πράγματα.

Αυτή βέβαια είναι και η ατυχία αυτού του προσώπου. Η ατυχία του Παπούλια οφείλεται στη δυσκολία των καιρών. Ενώ δεν διέφερε σε τίποτε από τους προκατόχους του, αυτός πήρε την "ντροπή" της "αποβολής", γιατί οι καιροί δεν είναι ίδιοι. Εξαιτίας της ατυχίας του έγινε ο πρώτος Πρόεδρος του Έθνους, ο οποίος αποβλήθηκε από εθνικό εορτασμό, γιατί αυτός είχε την ατυχία να είναι πρόεδρος τώρα, που έχουν γίνει δύσκολα τα πράγματα. Λογικό είναι αυτό. Οι νόμοι και οι θεσμοί, όπως και τα καράβια, κρίνονται για την αξία τους στα δύσκολα ...Κρίνονται στις "τρικυμίες", όπου καλούνται ν' αντέξουν όλες τις δυνάμεις που θα ασκηθούν πάνω τους.

Η επιλογή Παπούλια δοκιμάστηκε στην "τρικυμία" της Θεσσαλονίκης και όπως ήταν φυσικό "ναυάγησε". Ο Πρόεδρος, που έπρεπε να ηρεμεί και να καθησυχάζει τους δημοκράτες πολίτες, έγινε ένα κόκκινο "πανί", που τους εξόργισε. Η πάγια δηλαδή πολιτική των κομμάτων στο θέμα της επιλογής του Προέδρου της Δημοκρατίας δοκιμάστηκε στη Θεσσαλονίκη, γιατί τώρα έχουμε την κοινωνική "τρικυμία". Σε κανονικές συνθήκες λοιπόν ο κόσμος ποτέ δεν θα διέκοπτε μια τέτοια "δική" του εκδήλωση. Σε κανονικές συνθήκες, που σημαίνει ότι θα γιόρταζε "μόνος" του τη δική του γιορτή με έναν "δικό" του πρόεδρο ...Με έναν πρόεδρο "φυσιολογικό". Δεν θα είχαμε αντίδραση, αν ο πολιτικός κόσμος φρόντιζε να έχουμε έναν Πρόεδρο, όπως προβλέπεται από το Σύνταγμα.

Γιατί είμαστε τόσο σίγουροι γι’ αυτό το οποίο ισχυριζόμαστε; Γιατί ο κόσμος έχει διαφορά πάντα με τη διαχειριστική εξουσία και όχι με τα σύμβολα του δημοκρατικού πολιτεύματός του. Ο κόσμος έχει πρόβλημα με την εξουσία και αυτή εκφράζεται από την κυβέρνηση και τον Πρωθυπουργό. Έχει πρόβλημα με τον άθλιο Πρωθυπουργό, που, γνωρίζοντας τι σκέφτεται ο λαός για το πρόσωπό του, δεν τολμά να τον "συναντήσει" ούτε καν στις "γιορτές" του ...Τον άφαντο Πρωθυπουργό, ο οποίος στη μεγαλύτερη εθνική γιορτή δεν γιόρτασε με τον ελληνισμό, αλλά πήρε έναν στρατό αστυνομικών και πήγε στην Κρήτη, για να λύσει τα προβλήματα της Αφρικής ...Τον προδότη Έλληνα, ο οποίος αισθάνεται πιο ασφαλής ανάμεσα σε ξένους παρά ανάμεσα σε Έλληνες. Με αυτόν τον Πρωθυπουργό έχει πρόβλημα ο κόσμος, γιατί αυτός ασκεί την εξουσία. Θεωρητικά με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας δεν θα έπρεπε να έχει πρόβλημα, γιατί, ως πρόσωπο, θα έπρεπε να ήταν μακριά από το πρόβλημα.

Όμως, το "θεωρητικό", όπως βλέπουμε σήμερα, απέχει πολύ από το "πρακτικό" και δυστυχώς γι' αυτούς, λόγω των οικονομικών συγκυριών, φαίνεται περισσότερο από ποτέ. Υπάρχει Έλληνας πολίτης, που θα θεωρεί ότι ο Παπούλιας είναι μακριά από το "πρόβλημα"; Όχι βέβαια. Ο Παπούλιας όχι απλά δεν είναι μακριά από το "πρόβλημα", αλλά είναι και ο ίδιος ένα μέρος του προβλήματος. Είναι πολιτικός. Είναι πολιτικός και μάλιστα της εποχής της διαφθοράς. Είναι πολιτικός από εκείνους που τα "έφαγαν" και τώρα μας "στέλνουν" τον "λογαριασμό". Είναι πολιτικός από εκείνους που εξακολουθούν να τα "τρώνε" και δεν τους έχουν αγγίξει τα δικά τους "λάθη".

...Ειδικά ο Παπούλιας, που είναι πολιτικός της πιο χυδαίας εκδοχής της μεταπολίτευσης ...Της εκδοχής των ανάξιων, οι οποίοι προσπερνούσαν τους άξιους ...Της εκδοχής των απόντων δειλών, οι οποίοι "καπέλωναν" τους πραγματικούς αντιστασιακούς ...Της εκδοχής των άεργων σοσιαλιστών, οι οποίοι αναλάμβαναν να μπουν επικεφαλής των εργαζομένων ...Της εποχής της "καμαρίλας" και των "αυλικών", οι οποίοι έγλειφαν ιδιώτες κομματάρχες και έτρωγαν δημόσιο χρήμα ...Της εκδοχής που, όποιος βουτούσε στις πισίνες με τον Ανδρέα και τις γκόμενές του, ζούσε πλούσια ελέω κράτους. Αξέχαστες θα μείνουν στον κόσμο οι φωτογραφίες του άεργου Παπούλια μέσα στην πισίνα με τη Μιμή και άλλους διάσημους άεργους, οι οποίοι παρίσταναν τα πολιτικά πρόσωπα.

Τέτοιος ήταν και ο Παπούλιας. Ένας άεργος, ο οποίος παρίστανε το πολιτικό πρόσωπο, επειδή αυτό βόλευε τα πολιτικά αφεντικά του. Επειδή ο Ανδρέας χρωστούσε, εμείς έπρεπε να πληρώνουμε. Επειδή ο Ανδρέας ήθελε να κάνει την "πλάκα" του, ο Παπούλιας μάς έγινε πολιτικός. Στην πραγματικότητα, δηλαδή, ο Παπούλιας ήταν ένας διασκεδαστής αυτών, που μας "βύθισαν" στα χρέη και αυτοί τον πλήρωναν με κρατικά οφίτσια ...Ένας χρήσιμος άνθρωπος μόνον για τα αφεντικά του ...Το σίγουρο άλλοθί τους ...Το άλλοθί τους απέναντι στις γυναίκες τους, όταν ξενοκοιμόντουσαν ή το άλλοθι απέναντι στον λαό, όταν αγόραζαν τα παράνομα σπίτια των pampers ...Το σίγουρο "άλλοθι" αν κάποτε, εκτός από γυναίκες και ψηφοφόρους, κάποιοι από αυτούς θα τολμούσαν να προδώσουν και την πατρίδα.

Σε όλα "μέσα" ήταν και εξακολουθεί να είναι ο Παπούλιας. Ήταν κορυφαίος υπουργός των κυβερνήσεων, που "διέλυσαν" την πατρίδα και τον κόσμο. Ήταν υπουργός των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ όλων των εποχών. Υπουργός τόσο του Ανδρέα όσο και του Σημίτη. Κορυφαίος υπουργός τόσο της περιόδου των Pampers όσο και της περιόδου της Siemens. Εκλεκτός του Γιωργάκη ως επιλογή του κόμματος για την προεδρεία της Δημοκρατίας.

Ο απόλυτος ορισμός του κομματάνθρωπου της μεταπολίτευσης και δη του πασόκου. Ενώ όμως ο κόσμος "διαλύθηκε" και υποφέρει από τη φτώχεια, εξαιτίας όλων αυτών των ανάξιων και των τεμπελχανάδων, οι ίδιοι δεν πληρώνουν το κόστος. Ο ίδιος ο Παπούλιας ακόμα ζει το "όνειρό" του, που είναι σχεδόν "αμερικανικό", αν σκεφτεί κάποιος ότι εισπράττει πιο πολλά κι απ' τον Ομπάμα. Και όμως, αυτός ο άνθρωπος με αυτήν την προφανή ευθύνη δεν φέρθηκε ταπεινά μπροστά στη δίκαιη οργή του κόσμου.

Δεν έσκυψε το κεφάλι και ν' αποχωρήσει ταπεινά από τον χώρο των επισήμων της παρέλασης ...Να δηλώσει μόνον ένα χαμηλόφωνο "κατανοώ" και να τσακιστεί να φύγει ...Να δηλώσει ένα πνιγμένο "συμπάσχω" και να μην τολμήσει να κοιτάξει καν τον κόσμο στα μάτια ...Να δηλώσει, έστω και υποκριτικά, ότι συμμετέχει και ο ίδιος στην οργή του κόσμου, επειδή ταυτίζεται μ' αυτόν ...Να δηλώσει ότι καμία γιορτή εθνικής "αναζωογόνησης" δεν έχει νόημα και αξία, όταν το ίδιο το έθνος πενθεί και "αργοπεθαίνει" ...Να δηλώσει ότι η ίδια η χαρά του λαού είναι η μόνη και πραγματική εθνική γιορτή και όχι οι παρελάσεις ...Η χαρά, που, μόνον όταν αυτή υπάρχει, μπορεί να υπάρχει και γιορτή.

Τίποτε από αυτά δεν έκανε ο πάλαι ποτέ κολαούζος του Ανδρέα. Στην πραγματικότητα, αν έδειχνε ταπεινότητα και παρέμενε στη θέση του όρθιος και με το κεφάλι κατεβασμένο, η παρέλαση θα γινόταν. Ο κόσμος θα έδειχνε μεγαλοψυχία και δεν θα τον απέβαλε. Είναι γνωστό πόσο εύκολα ξεγελιέται ο κόσμος και πόσο εύκολα "ξεχνάει" τα πάντα με τέτοιους θεατρινισμούς ...Και όμως. Αυτός ο άνθρωπος, ο οποίος, εξαιτίας του "χιούμορ" της ιστορίας, βρέθηκε σε αυτήν την υψηλή θέση σε μια από τις πιο δύσκολες στιγμές της ιστορίας μας, δεν φέρθηκε καν ανθρωπινά ...Δεν φέρθηκε καν πονηρά απέναντι σ' αυτόν που τον πληρώνει και ο ίδιος υποφέρει ...Φέρθηκε αλαζονικά.

Σαν μια νέα "Αντουανέτα" έδειξε ν' "απορεί" γιατί ο κόσμος διαμαρτύρεται ..."Αντουανέτα" ...και μάλιστα κακομαθημένη, όταν εισπράττει σχεδόν τριακόσιες χιλιάδες ευρώ τον χρόνο και καλείται να "συναισθανθεί" έναν λαό, ο οποίος πρέπει να ζήσει με μισθούς τετρακοσίων ευρώ και υποφέρει πλέον από φτώχεια ..."Αντουανέτα", που πρέπει να κάνει ειδικές δίαιτες, για να περιορίσει τα τριγλικερίδια, τη στιγμή που πρέπει να "γιορτάσει" την εθνική μας γιορτή με παιδιά που λιποθυμάνε στα σχολεία από ασιτία. Αυτή η "Αντουανέτα" έδειξε ν' απορεί γιατί ο λαός δεν θέλει να "γιορτάσει" τη μεγάλη του γιορτή μ' αυτόν. Δεν έδειξε να καταλαβαίνει ότι δεν μπορεί εύκολα να γίνει μια "γιορτή" των πεινασμένων με έναν "χορτάτο" επικεφαλής.

Έφτασε στο σημείο να πάρει προσωπικά το ζήτημα και μάλιστα να θυμώσει ...Θύμωσε ο "άναξ" ...Θύμωσε ο "ελάχιστος" της πραγματικής κοινωνίας με την ίδια την κοινωνία. Στην αρχή --και όσο καθυστερούσε η έναρξη της παρέλασης-- χασκογελούσε πάνω στον "θρόνο" του, γιατί δεν είχε καταλάβει το μέγεθος του προβλήματος και μετά θύμωσε. Νόμισε ότι θα του "περάσει" του λαού και ότι η παρέλαση τελικά θα γίνει. Όταν διαπίστωσε ότι δεν θα γινόταν, ο τίποτας θύμωσε με το παν. Δεν έδειξε ούτε για μία στιγμή καμία διάθεση αυτοκριτικής. Όχι απλά δεν έκανε αυτόν τον κόπο, αλλά ζήτησε και τα "ρέστα" από τον κόσμο. Εμφανίστηκε προσβεβλημένος όχι ως άνθρωπος αλλά ως θεσμός ...Όχι ως Παπούλιας, αλλά ως Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας.

Μέσα στο θολωμένο και πανικοβλημένο μυαλό του είδε εκείνη την ώρα τον ίδιο του τον εαυτό σαν "θεσμό". Δεν εξηγείται διαφορετικά το παραλήρημά του. Μπερδεύτηκε από τις λιμουζίνες, τα παλάτια και τα φιλέτα που απολαμβάνει ελέω λαού και "ζαλίστηκε". Υποφέροντας από μια μίξη προχωρημένου αλσχάιμερ και όψιμου λουδοβικισμού, νόμισε ότι ο ίδιος, ως πρόσωπο, είναι ο θεσμός και όχι ότι ενσαρκώνει έναν θεσμό ..."L'Etat c'est a moi" ένα πράγμα. Το αξιοθρήνητο γεροντάκι νόμισε πως, όταν κάποιος αμφισβητεί τον συγκολυμβητή της Μιμής, βρίζει την ίδια τη Δημοκρατία και τους θεσμούς της.

Μιλάμε για τραγική άγνοια. Κανένας στη Θεσσαλονίκη δεν προσέβαλε τον θεσμό του Προέδρου της Δημοκρατίας. Τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας ως θεσμό μπορεί να τον "προσβάλει" κάποιος με συγκεκριμένους τρόπους. Δεν είναι εύκολο να τον προσβάλεις, γιατί από τη φύση του είναι θωρακισμένος ο θεσμός. Ειδικά οι απλοί πολίτες δεν μπορούν να το κάνουν αυτό σχεδόν με τίποτε. Στη χειρότερη για τον Πρόεδρο περίπτωση μπορούν να μαζευτούν και να φωνάζουν "ζήτω ο βασιλεύς" ή "ζήτω η πάπισσα του Περισσού" ...Να φωνάζουν υπέρ του "αντιπάλου" θεσμού μέχρι να τους μαζέψει η αστυνομία ή να απομακρυνθεί ο Πρόεδρος, χωρίς την παραμικρή συνέπεια για το κύρος της θέσης του. 

Αν, δηλαδή, θέλουμε να δούμε σε ποιές περιπτώσεις υπάρχει προσβολή του θεσμού, θα πρέπει να γνωρίζουμε τις ανάγκες αυτού του θεσμού σε σχέση με τις πραγματικές αντιπαλότητές του. Τον θεσμό μπορεί να τον προσβάλει κάποιος με τη μη τήρηση του Πρωτοκόλλου. Αν σε μια επίσημη δημόσια εκδήλωση βάλεις τον Πρόεδρο να καθίσει πίσω από τον αρχηγό των Προσκόπων και δίπλα στις εθελόντριες νοσοκόμες, προσβάλεις τον θεσμό. Αν σε μια διεθνή εκδήλωση κάποιος ξένος δεν του αποδίδει τις τιμές που του πρέπουν ως αρχηγό του ελληνικού κράτους, τον προσβάλει ως θεσμό. Μόνον σε αυτές τις περιπτώσεις πρέπει και επιβάλλεται να επεμβαίνει το κράτος, για να προστατεύσει τον θεσμό και βέβαια και το πρόσωπο που το εκφράζει.

Στην πραγματικότητα, δηλαδή, η νομική "προστασία", που απολαμβάνει ο Πρόεδρος, αφορά οργανωμένους πολιτικούς μηχανισμούς, οι οποίοι δρουν αντιδημοκρατικά και όχι κοινούς πολίτες, οι οποίοι στη χειρότερη περίπτωση μπορούν να συνθέσουν ανοργάνωτους όχλους. Το Σύνταγμα, δηλαδή, που τον προστατεύει, στην πραγματικότητα προστατεύει τη Δημοκρατία από ανθρώπους, οι οποίοι οργανωμένα θα μπορούσαν μέσω μιας επίθεσης στον Πρόεδρο να επιτεθούν στην ίδια τη Δημοκρατία, για να επιτύχουν τους αντιδημοκρατικούς τους στόχους. Οι όχλοι είναι "ανεγκέφαλοι" και ως εκ τούτου δεν είναι ούτε οργανωμένοι ούτε έχουν στόχους.

Τι απ' όλα αυτά έγινε στη Θεσσαλονίκη; Στη Θεσσαλονίκη κάποιοι λίγοι πολίτες, υπό καθεστώς οχλαγωγίας, αποκάλεσαν τον Παπούλια προδότη και μάλιστα δημοσιοποιώντας επί τόπου τα όποια επιχειρήματά τους. Λίγοι εξοργισμένοι πολίτες, που μπορεί να ήταν και θερμοκέφαλοι, οι οποίοι έλεγαν αυτά που έλεγαν μόνο και μόνο γιατί κάπου έπρεπε να εκτονώσουν την οργή τους. Δικό του θέμα ήταν ο χειρισμός αυτών των πολιτών. Μόνος του θα αποφάσιζε αν θα τους αγνοούσε, δείχνοντας μεγαλοψυχία ή αν θα τους δίωκε νομικά. Απλά πράγματα. Το να κατηγορεί ένας πολίτης το πρόσωπο του Προέδρου, δεν είναι το ίδιο με το να αμφισβητεί το αξίωμά του. Άλλωστε δεν είναι περίεργο να υπάρχουν και τέτοιου είδους κατηγορίες, εφόσον το πρόσωπο είναι άνθρωπος και μπορεί και να "δικαιούται" αυτές τις κατηγορίες. Θητεία εκτελεί και τον αφορούν όλα τα ανθρώπινα, χωρίς αυτά να "μολύνουν" τον θεσμό.

Γι' αυτόν τον λόγο υπάρχουν και τα δικαστήρια και οι νόμοι περί συκοφαντίας. Το πρόσωπο δεν είναι "ιερή αγελάδα", που δεν μπορεί να αυτοπροστατευτεί και ως εκ τούτου πρέπει να το κάνει το κράτος. Δεν είναι η "ζώνη της Παναγίας", που πρέπει να την προστατεύουν οι τρίτοι, γιατί δεν μπορεί να αυτοπροστατευτεί. Το πρόσωπο καί κρίση καί δικαιώματα έχει. Όταν ακόμα κι ένας κοινός πολίτης δεν συκοφαντείται αδίκως, γιατί αυτό έχει κόστος για τον συκοφάντη, αντιλαμβανόμαστε ότι τα πράγματα είναι ακόμα πιο δύσκολα για τον οποιονδήποτε τολμήσει να συκοφαντήσει έναν πρόεδρο.

Μέσα στα πλαίσια της Δημοκρατίας μπορεί να κατηγορηθεί ο Πρόεδρος ως πρόσωπο, γιατί τον αφορούν όλα τα ανθρώπινα. Μπορεί υπευθύνως --και λαμβάνοντας υπόψη του όλες τις συνέπειες-- να το κάνει ο κάθε πολίτης, εφόσον θεωρητικά ο πρόεδρος μπορεί να είναι και προδότης και κλέφτης ή ακόμα και παιδεραστής και γενικά ότι μπορεί να είναι ο κάθε άνθρωπος. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι υπάρχει αντιδημοκρατική επίθεση κατά του θεσμού. Αν ένας Πρόεδρος είναι παιδεραστής, δεν σημαίνει ότι η Δημοκρατία έχει παιδεραστικές τάσεις. Ο πολίτης, ο οποίος τα καταγγέλλει, είναι υπεύθυνος για τον λόγο του και τα δικαστήρια είναι υπεύθυνα για τις αποφάσεις τους.

Ο Παπούλιας όλα αυτά τα έχει μπερδεμένα στο μυαλό του. Ως νέος Λουδοβίκος, νόμισε ότι είναι ένας μικρός "Δαλάι Λάμα" της Δημοκρατίας μας ...Ο "εκλεκτός", "επουράνιος" και "μοναδικός" εκφραστής της. Τι είπε αυτό το άτομο; Είπε κάτι το μοναδικό κι ανεπανάληπτο, το οποίο θα πρέπει να περάσει στην ιστορία. Κατηγόρησε τον λαό ότι "καταπάτησε" δημόσιο χώρο. Κατηγόρησε τον ιδιοκτήτη ότι έκανε χρήση της ιδιοκτησίας του. Μεθυσμένος να ήταν, τέτοια ηλιθιότητα δεν θα εκστόμιζε. Ο Πρώτος πολίτης της Ελληνικής Δημοκρατίας αμφισβήτησε τα κυριαρχικά δικαιώματα του ελληνικού λαού. Αυτός, ο οποίος στο όνομα του λαού κάθεται σε μια εξέδρα σε έναν δημόσιο χώρο, αμφισβήτησε την κυριαρχία του λαού στον ίδιο χώρο. 

Δεν σταμάτησε όμως εκεί. Έχοντας χάσει κάθε έλεγχο, συνέχισε το παραλήρημα, γιατί ήταν θυμωμένος με τον λαό και στη συγκεκριμένη περίπτωση με τον λαό της Θεσσαλονίκης. Συγκεκριμενοποίησε την επίθεσή του ο "αθάνατος". Νόμισε ότι αυτός ο ίδιος "τιμά" τη Θεσσαλονίκη με την παρουσία του στην παρέλασή της, αγνοώντας ότι αυτή η πράξη είναι ένα από τα τυπικά καθήκοντα του Προέδρου. Ενώ είναι έθιμο να παρίσταται ο Πρόεδρος στη μεγάλη παρέλαση της Θεσσαλονίκης, ο "γαλαζοαίματος" Παπούλιας νόμισε ότι είναι κάτι σαν προσωπική του επιλογή να "τιμήσει" την πόλη της Θεσσαλονίκης ...Έχει ανάγκη η Θεσσαλονίκη να την "τιμήσει" ο Παπούλιας ο "αντιστασιακός" αρχικά της χολέρας και στη συνέχεια της χολιστερίνης ...Ο άεργος και ανεπάγγελτος κηφήνας.

Στο θολωμένο του μυαλό μάλλον "βλέπει" ότι του "χρωστάμε", παρά το αντίθετο. Ο "δανειστής" του Ανδρέα νόμιζε ότι εκτός από τους Παπανδρέου τού χρωστάμε και όλοι εμείς οι υπόλοιποι. Τι μας είπε ο απερίγραπτος αυτός ανθρωπάκος; Ότι, όχι απλά δεν είναι "προδότης", όπως κάποιοι τον κατηγόρησαν, αλλά σχεδόν εκ γενετής "ήρωας". Θυμήθηκε την πρώτη και τελευταία φορά που έκανε κάτι για τον κόσμο, χωρίς να τον "τιμολογήσει". Θυμήθηκε ότι έκανε αντίσταση στα δεκατρία του, αν προσθαφαιρέσει κάποιος ημερομηνίες. Έκανε αντίσταση στα δεκατρία του, αλλά έναν λόγο αντίδρασης δεν τόλμησε να πει, όταν η Μπενάκη τού είπε ότι αναλαμβάνει το Ύπατο Αξίωμα του ελληνικού κράτους σε μια εποχή όπου θα περιοριστούν τα κυριαρχικά του δικαιώματα.

Τότε ο γεράκος δεν αντέδρασε. Τα "σάλια" τού έτρεχαν για τη θέση που του έδιναν και δεν έβγαιναν τα "φωνήεντα" από το στόμα του "αντιστασιακού". Στα δεκατρία του καταλάβαινε τον ιμπεριαλισμό, αλλά στα ογδόντα του δεν καταλαβαίνει τι σημαίνει να περιφέρονται οι αλλοδαποί τροϊκανοί στα ελληνικά υπουργεία. Αμούστακο και άπειρο παιδί καταλάβαινε παραπάνω απ' όσα καταλαβαίνει σήμερα φορτωμένος με εμπειρίες και με προϋπηρεσία στο υπουργείο εξωτερικών. Επειδή ακριβώς όλοι θυμούνται τον γραικυλισμό του απέναντι στη Μπενάκη και κανένας δεν μπορεί να τον δει ως αντιστασιακό, ανέλαβε μόνος του να μας το "υπενθυμίσει".

Δεν τόλμησε να μηνύσει κανέναν Θεσσαλονικιό για συκοφαντία και "έπλεξε" μόνος του το "εγκώμιό" του με τα ελάχιστα μέσα που μπορούσε να χρησιμοποιήσει ...Με τα ελάχιστα που έχει κάνει στη ζωή του και για τα οποία παραμένει ελάχιστος. Πάλι καλά δεν μας είπε ότι στον αγώνα του, για να "ρίξει" τη Χούντα, αναγκαζόταν να τρώει με δικά του χρήματα σε φτηνά εστιατόρια της Γερμανίας, γιατί, ως γνωστόν, τα ακριβά εστιατόρια τα γνώρισε με το δημόσιο χρήμα. Ελάχιστος είναι ο Παπούλιας. Όχι Πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν έπρεπε να είναι σήμερα, αλλά ούτε καν συνταξιούχος της κοινωνικής πρόνοιας ως ανεπάγγελτος και συνειδητοποιημένος τεμπελχανάς που είναι.

Διορισμένος είναι σε μια θέση, που, για να "πληρωθεί", δεν απαιτείται κανένα συγκεκριμένο προσόν, απλά και μόνο γιατί ο νομοθέτης επέλεξε να αφορά όλους τους πολίτες της αγαπημένης Δημοκρατίας μας ...Μια θέση, στην οποία, εξαιτίας των πολιτικών, φτάσαμε στο σημείο να μπορεί να διοριστεί ο καθένας αν κάνει "τούμπες", για να διασκεδάζουν οι Κωστάκηδες, οι Γιωργάκηδες και οι Ντορούλες του δικομματισμού. Κάπου εκεί μπερδεύτηκε ο Καρολάκος.

Καταλαμβάνοντας με "μέσον" τη θέση του "Αρίστου", νόμισε πως είναι πραγματικά "άριστος". Νόμισε ότι πραγματικά "αρίστευσε" και έψαξε βαθιά μέσα στη μνήμη του για να το βρει. Μπερδεύτηκε ο κακομοίρης και έψαχνε να βρει κάτι να το δικαιολογήσει ...Οτιδήποτε. Γι' αυτό θυμήθηκε την αντίστασή του στα χρόνια της παρθενίας του. Θυμήθηκε την εποχή, που, λόγω ηλικίας, μόνο τις λερωμένες πάνες του μπορούσε να πετάει στους κατακτητές. Θυμήθηκε αυτά τα λίγα και μακρινά, αλλά δεν θυμήθηκε τα πολλά και πολύ πιο κοντινά. Το ότι σχεδόν έναν αιώνα ζωής τον έχει βγάλει εις υγεία του κορόιδου, προφανώς το ξέχασε.

Ξέχασε ότι το μόνο που κατάφερε από μόνος του στην "ιδιωτική" του ζωή ήταν να είναι άεργος, διασκεδαστής και κολαούζος του Ανδρέα ...Αυτός, που, όταν δεν κουβαλούσε τις πετσέτες του Ανδρέα, κουβαλούσε τις κιλότες των φιλενάδων του ...Ο επαγγελματικά αποτυχημένος και ουσιαστικά άεργος Κάρολος ξέχασε ότι μόνον στη "δημόσια" ζωή χόρτασε "παντεσπάνι" ...Το ίδιο "παντεσπάνι" που εξακολουθεί ο ίδιος ν' απολαμβάνει ακόμα και σήμερα που ο κόσμος πεινάει ...Το "παντεσπάνι" που θολώνει τα μυαλά και προκαλεί "ντελίριο" σε όλων των ειδών τις "Αντουανέτες" αυτού του κόσμου.

Γι' αυτόν τον λόγο μίλησε ως διορισμένος κομματάνθρωπος. Μίλησε όχι ως Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας, η οποία βιώνει μια πρωτοφανή τραγωδία, αλλά ως εκπρόσωπος τύπου του κόμματος που τον τάισε. Εν αγνοία του αποκάλυψε ότι γνωρίζει τι ενοχλεί τον κόσμο, αλλά δεν "συμφωνεί" μ' αυτόν. Δεν συμφωνεί, γιατί απλούστατα δεν είναι "ένα" με τον κόσμο. Δηλώνει την άποψή του ως πολιτικό πρόσωπο, γιατί απλούστατα δεν είναι αυθεντικός Πρόεδρος. Στην πραγματικότητα αυτός ο ίδιος είναι ο μόνος άνθρωπος που στη Θεσσαλονίκη εξύβρισε τον θεσμό του Προέδρου της Δημοκρατίας. Αποτελεί ύβρη για τον θεσμό του Προέδρου και τη λειτουργία της Δημοκρατίας μας να παίρνει ο Πρόεδρος πολιτική θέση ...και αυτό έκανε ο Παπούλιας.

Απαράδεκτη ηθικά και παράνομη συνταγματικά πολιτική θέση είναι η δήλωση του Παπούλια για το "Μεσοπρόθεσμο". Συνταγματικό πραξικόπημα είναι η εκτίμησή του ότι πρόκειται για ένα "καλό" αποτέλεσμα. Δεν είναι δουλειά του Προέδρου να κρίνει και να αξιολογεί κυβερνητικές επιλογές. Αυτά δεν γίνονται ούτε στις "Μπανανίες". Όπως στη βασιλευόμενη δημοκρατία απαγορεύεται να παίρνει θέση ο βασιλιάς για πολιτικά ζητήματα, έτσι στην προεδρευόμενη δημοκρατία απαγορεύεται το ίδιο για τον Πρόεδρο. Ο θεωρητικά ουδέτερος Πρόεδρος απαγορεύεται να παίρνει πολιτικές θέσεις, γιατί αυτές κρίνονται και διχάζουν τον λαό, ενώ ένας Πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν πρέπει να προκαλεί αυτά τα φαινόμενα.

Αυτό ήταν το απαγορευμένο όριο που ξεπέρασε ο Παπούλιας, απειλώντας μόνος του το κύρος του θεσμού που ενσαρκώνει. Ανέλαβε τον πολιτικό ρόλο να υπερασπιστεί τις επιλογές μιας συγκεκριμένης κυβέρνησης, η οποία μάλιστα βρίσκεται σε σύγκρουση όχι μόνον με τους πολιτικούς της αντιπάλους, αλλά και με τους ίδιους τους ψηφοφόρους της. Αυτήν την κυβέρνηση, η οποία βρίσκεται καθαρά "απέναντι" στον λαό, πήγε να υπερασπιστεί ο Παπούλιας, περνώντας κι αυτός "απέναντι". Τι μας είπε; Αυτά, τα οποία συνέφεραν τον ίδιο και το κομματικό ή το πολιτικό σινάφι του. Δεν τον ενδιαφέρει τίποτε άλλο. Το ότι αυτό το "Μεσοπρόθεσμο" θα μας βυθίσει στη φτώχεια και θα μας περικόψει τα κυριαρχικά μας δικαιώματα, είναι μέσα στην έννοια του "καλού" αποτελέσματος. Το ότι στη δική του θητεία "καταφθάνουν" ξένοι "ύπατοι" και "ανθύπατοι", για να μας κυβερνήσουν, δεν τον απασχολεί.

Τον Παπούλια τον απασχολεί να ψηφιστεί το "Μεσοπρόθεσμο", γιατί έχει και ο ίδιος προσωπικά συμφέροντα από αυτό. Μόνον με την ψήφιση αυτού του "Μεσοπρόθεσμου" μπορεί αυτός να είναι ήσυχος ότι θα παίρνει τα εκατομμύρια ευρώ σε μισθό. Από εκεί και πέρα τον απασχολεί μόνον η προσωπική του ματαιοδοξία ...Τον απασχολεί να γίνει η παρέλαση, για να έχει τη δυνατότητα να παραστήσει τον Πρόεδρο και να απολαύσει τη θέασή της από τον "θρόνο" του ...Να απολαύσει την "αποθέωσή" του και ο κόσμος να χειροκροτά έναν Κάρολο, τον οποίο στην πραγματικότητα δεν θα έπρεπε να τον γνωρίζει ούτε ο θυρωρός του.

Δεν μιλάμε τυχαία για θυρωρούς, γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο Κάρολος είναι της ίδιας μεγάλης "πολιτικής" φουρνιάς με τον Κατσιφάρα, ο οποίος είπε το περίφημο γνωμικό με τους θυρωρούς ...Της φουρνιάς της αναξιοκρατίας και του γλειψίματος, που μας έφερε στη σημερινή αθλιότητα και την εθνική υποταγή. Απλά ο Κατσιφάρας είχε την ατυχή έμπνευση να λέει τα ανέκδοτά του στη Μαργαρίτα και "χάθηκε", ενώ ο "σοφός" Κάρολος τα έλεγε στον Ανδρέα και "διέπρεψε". Τόσο μεγάλη αμοιβή για stad comedy ούτε στο Λας Βέγκας δεν έχει δοθεί. Αυτός ο κωμικός θύμωσε με τον κόσμο και τον μάλωσε.

Ο λαός, όμως, μπορεί να μην έχει τις απόλυτες συνταγματικές γνώσεις, αλλά έχει ένα αλάθητο ένστικτο. Δεν θύμωσε με αυτόν τον θλιβερό γέροντα πριν ή κατά τη διάρκεια του προβλήματος που προέκυψε στην παρέλαση. Θύμωσε με τις απαράδεκτες πολιτικές δηλώσεις του και εκεί χάλασε το κλίμα για τον Παπούλια. Ενώ, μέχρι να γίνουν αυτές οι δηλώσεις, πολλοί πολίτες μπορεί να έβλεπαν και τον ίδιο τον Παπούλια σαν ένα από τα παράπλευρα θύματα της κυβερνητικής πολιτικής, μετά τις δηλώσεις του τον έβλεπαν ως συνυπεύθυνο αυτής της πολιτικής. Ενώ αρχικά τον έβλεπαν σαν "αθώο" θύμα της πολιτικής του Γιωργάκη, ξαφνικά τον είδαν ως συνεργάτη και άρα συνένοχο του Γιωργάκη.

Τότε ήταν που πανικοβλήθηκε σύσσωμος ο πολιτικός κόσμος. Τότε κατάλαβαν όλοι οι πολιτικοί μας ότι ο άσχετος Παπούλιας έκανε μια τεράστια "γκάφα", που απειλούσε όλες τις πολιτικές "παράγκες" της χώρας. Τότε έσπευσε αυτός ο πολιτικός κόσμος να προστατεύσει τον Κάρολο. Όταν λέμε "σύσσωμος", εννοούμε "σύσσωμος" ...Στο σύνολο του φάσματος. Μιλάμε για την απόλυτη ομοψυχία. Από το ΚΚΕ μέχρι την άκρα Δεξιά όλοι εξέφρασαν την ίδια άποψη ...Από τον Καρατζαφέρη μέχρι τον Τσίπρα και την πάπισα του Περισσού, όλοι είπαν το ίδιο "ποίημα".

Γιατί το έκαναν αυτό; Για συντεχνιακούς λόγους. Για να μην ανοίξει το θέμα του Προέδρου της Δημοκρατίας και του ρόλου του στη Δημοκρατία μας ...Ενός ρόλου, τον οποίο οι ίδιοι με τις επιλογές τους κατέστησαν "διακοσμητικό", ενώ δεν είναι ...Ενός ρόλου πολύ σημαντικού στα τωρινά χρόνια της σημερινής εθνικής υποταγής και της ανάγκης για αντίσταση. Τον υπερασπίστηκαν με απίστευτο πάθος, για να μην χάσει η συντεχνία τους το "δικαίωμα" να διορίζει τον Πρόεδρο, επιλέγοντας το πρόσωπο αποκλειστικά ανάμεσα από το δυναμικό της ...Για να μην χάσει τον έλεγχο αυτού του θεσμού ...Έναν έλεγχο, που, αν χαθεί, θα την απειλήσει. Χωρίς τον έλεγχο της Προεδρίας της Δημοκρατίας πολλοί από τους σημερινούς πολιτικούς μας θα έπρεπε να είναι φυλακή ή στην καλύτερη περίπτωση να έχουν εγκαταλείψει ως άχρηστοι τον πολιτικό χώρο.

Αν είχαμε σωστούς Πρόεδρους σε όλη τη διάρκεια της μεταπολίτευσης, ούτε στο "Μεσοπρόθεσμο" θα φτάναμε σήμερα ούτε θα μας "δούλευαν" οι κλέφτες και τα λαμόγια της πολιτικής. Αν είχαμε σωστούς Προέδρους, δεν θα είχαμε ούτε τις ασυλίες ούτε τα προνόμια των πολιτικών ...Δεν θα είχαμε ούτε τους βενιζελικούς νόμους περί "ευθύνης υπουργών" ούτε τις "εισβολές" των "υπάτων" στην πατρίδα μας. Αν είχαμε σωστούς Προέδρους, δεν θα μεταβιβαζόταν το σύνολο της δημόσιας περιουσίας σε μια Ανώνυμη Εταιρεία, η οποία ελέγχεται από τους δανειστές μας και τους σύγχρονους δωσίλογους. Με υπογραφή του Προέδρου έγιναν όλα αυτά, τα οποία μας θυμίζουν την περίοδο της ναζιστικής κατοχής.

 Αν ήταν στοιχειωδώς έντιμος ο Παπούλιας, θα παραιτούνταν όταν ο Γιωργάκης θα του πήγαινε για υπογραφή το "Μεσοπρόθεσμο", το οποίο παραδίδει τη χώρα στους "δανειστές" της. Ως "ένα" με τον λαό, θα δήλωνε αναρμόδιος και αδύναμος να υπογράψει την παράδοση της χώρας στους ξένους, επειδή αυτό αποφάσισε μόνος του ένας άνθρωπος ...ακόμα κι αν αυτός ο άνθρωπος ήταν ο Πρωθυπουργός της χώρας. Το ίδιο θα έπρεπε να κάνει και όταν ο Βενιζέλος τού πήγε προς υπογραφή την ίδρυση της Εταιρείας Αποκρατικοποιήσεων. Το διάβασε το καταστατικό αυτής της εταιρείας πριν το υπογράψει;

Ακριβώς εκείνη την εποχή έπρεπε να κάνει το καθήκον του ως Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Να παραιτούνταν, για να οδηγήσει τον τόπο σε εκλογές, προκειμένου ν' αποφασίσει ο ίδιος ο λαός αυτά, τα οποία είναι αρμοδιότητά του ν' αποφασίσει μόνος του ...Να αποφασίσει ο λαός για την τύχη του λαοπλάνου πολιτικού, ο οποίος φώναζε ότι "λεφτά υπάρχουν" και την ίδια ώρα βρισκόταν σε συνεννοήσεις με τον Στρος Καν ...Να ακυρώσει το "ψέμα" του Παπανδρέου, που του επέτρεψε να κερδίσει τις εκλογές, για να παραδώσει τη χώρα στους τοκογλύφους ...Για "πατριωτικούς" λόγους, όπως μας είπε, γιατί δεν "γνώριζε" την κατάσταση της οικονομίας ο συνομιλητής τού Στρος Καν και "εκλεκτός" της Goldman Sachs, που "μαγείρευε" τα στοιχεία αυτής της οικονομίας.

Πώς όμως θα το έκανε αυτό ο Κάρολος, όταν χρωστάει στην οικογένεια Παπανδρέου όλη του την ύπαρξη. Αυτός όχι μόνον δεν απειλούσε με παραίτηση, αλλά "έτρεχε" να μαζέψει και τους υπόλοιπους πολιτικούς αρχηγούς, προκειμένου αυτοί να μην αντιδρούν στις μεθοδεύσεις του "υπαλλήλου" της Goldman Sachs. Λειτουργώντας ως "κομματάρχης" επαρχίας, παρακαλούσε τους υπόλοιπους αρχηγούς να στηρίξουν το μνημόνιο. Τηλέφωνα έπαιρνε στους αρχηγούς, σαν να ήταν η γραμματέας του Γιώργου. Φερόμενος ως πολιτικός συγκεκριμένου κόμματος, αναζητούσε τον "συμβιβασμό", προκειμένου να μην φθαρεί το κόμμα, στο οποίο "χρωστούσε" όχι απλά τη θέση του αλλά την ύπαρξή του.

Αυτός ο ανεπαρκής άνθρωπος, πολίτης και πρόεδρος είναι αυτός, ο οποίος μάλωσε αρχικά τον κόσμο της Θεσσαλονίκης και στη συνέχεια ολόκληρο τον ελληνικό λαό ...Αυτός, ο οποίος με την ύπαρξή του όχι μόνον απειλεί, αλλά στην κυριολεξία "λερώνει" τον θεσμό του Προέδρου της Δημοκρατίας ...Αυτός, ο οποίος με τη θλιβερή του ύπαρξη μπορεί να ξύπνησε "νοσταλγίες" σε βασιλόφρονες και χουντικούς. Μιλάμε για επικίνδυνα πράγματα. Αν η Δημοκρατία είχε πάντα τέτοιους εκφραστές, ποτέ δεν θα έφτανε η αγάπη του λαού για να την προστατεύσει. Αν η Δημοκρατία έχει τέτοιους "πρώτους" πολίτες, ούτε με τανκς δεν προστατεύεται. Εξαιτίας τέτοιων "δημοκρατών" πολλοί θα βλέπουν με συμπάθεια όχι μόνον τους "Συνταγματάρχες", αλλά όλους τους υπόλοιπους ένστολους κληρονόμους.

Ο Παπούλιας, από τη στιγμή που επέλεξε να φερθεί ως πολιτικός, δεν έχει πλέον θέση στο Μέγαρο της Ηρώδου του Αττικού. Από τη στιγμή που ήρθε σε σύγκρουση με τον κόσμο, αυτοακυρώθηκε. Θα πρέπει να κάνει την ανάγκη φιλοτιμία και να παραιτηθεί. Αφού δεν το έκανε όταν του έδινε ο Γιωργάκης το Μνημόνιο να το υπογράψει, θα πρέπει να το κάνει σήμερα, που ο κόσμος τον "σπρώχνει" στην παραίτηση. Δεν έχει νόημα να κάθεται στη θέση του. Εφόσον ο ίδιος δεν εκτιμά τον λαό, του οποίου θεωρητικά ηγείται --και πλέον ισχύει και το αντίστροφο--, δεν υπάρχει λόγος να το "ταλαιπωρεί" το θέμα. Ας παραιτηθεί κι ας προκαλέσει με την πράξη του εκλογές. Να αποφασίσει ο κόσμος για τον μέλλον τόσο το δικό του όσο και της πατρίδας του. Να γίνει, έστω και την ύστατη στιγμή, χρήσιμος για τον κόσμο ...Να γίνει έστω και άθελά του χρήσιμος για τη Δημοκρατία.

Σε κάθε περίπτωση όμως θα πρέπει να γνωρίζει από τώρα το εξής απλό για την περίπτωσή του. Αν ο κόσμος τού φέρθηκε "σκληρά", όπως νομίζει, δεν έχει ιδέα για το πώς θα του φερθεί στο εγγύς μέλλον η ιστορία. Ο κόσμος είναι "μαλακός" και δεν έχει καλή "μνήμη". Η ιστορία αντίθετα είναι "σκληρή" και έχει μια "μνήμη" εφιαλτική για τους ανάξιους. Αυτή η ιστορία, όταν θα τον κρίνει, θα τον "πονέσει". Γιατί; Γιατί η ιστορία έχει κάτι μεγάλους "κουβάδες", όπου πετάει χωρίς δεύτερη σκέψη τα σκουπίδια της

 ..."Κουβάδες" τεράστιους, οι οποίοι μοιάζουν με "πισίνες" και που ονομάζονται "σκουπιδοτενεκέδες" και οι οποίοι σύντομα θα αφορούν τον "αντιστασιακό" Παπούλια ...Τον "αντιστασιακό" Παπούλια του και την παρέα του. Τουλάχιστον δεν θα αισθάνεται μοναξιά εκεί όπου θα τον στείλει η ιστορία. Μέσα στα "λύματα" της ιστορίας θα "κολυμπάει" όλη η "παλιοπαρέα" της γιαλαντζί "αντίστασης" και του πολυτελούς "σοσιαλισμού". Θέμα χρόνου είναι να καταρρεύσει η μεταπολίτευση. Η μεταπολίτευση των φίλων και των κολλητών του Καντάφι. Μεγάλα γλέντια. Στην ίδια πισίνα Καντάφι, Παπούλιας, Γιωργάκης και Μιμή.  

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΡΑΪΑΝΟΥ

Υ.Γ.  Δημοσιοποιούμε αυτό το κείμενο με μια μικρή "καθυστέρηση", γιατί έπρεπε να περιμένουμε να δούμε τις τοποθετήσεις τού συνόλου του κομματικού φάσματος ...Να δούμε πώς θα αντιδράσει όλη η πολιτική "συμμορία" της μεταπολίτευσης στην αθλιότητα του Παπούλια. Επειδή λοιπόν οι καιροί είναι ύποπτοι και κάποιοι "χαμαιλέοντες" προσαρμόζονται στις ανάγκες των καιρών, έπρεπε να περιμένουμε. Τώρα, που είδαμε ποιος ισχυρίζεται τι, θεωρούμε ότι είναι ασφαλές να δημοσιοποιήσουμε και τη δική μας άποψη για το ζήτημα.

http://eamb-ydrohoos.blogspot.com/2011/11/papoulias-kakos-anthropos.html