ΑΝΑΒΑΠΤΙΣΗ ΣΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ

ΑΝΑΒΑΠΤΙΣΗ ΣΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ

Κωνσταντίνος Χολέβας- Πολιτικός Επιστήμων 

Είναι χαρακτηριστικό του Ελληνισμού στις δύσκολες εποχές να αντλεί δυνάμεις από την Ιστορία του και την Παράδοσή του. Η οικονομική κρίση οδηγεί πολλούς συμπολίτες μας στην ψύχραιμη μελέτη των αξιών και των δυνατοτήτων του Έθνους και προκαλεί μία τάση αναβαπτίσεως στα ιδανικά που μας κράτησαν όρθιους παρά τις δουλείες και τους πολέμους. 

Σε αντίθεση, λοιπόν, με την εθνική κατάθλιψη που διαχέεται από ορισμένους διαμορφωτές της κοινής γνώμης, δύο ενδιαφέροντα συνέδρια των τελευταίων ημερών έδωσαν το μήνυμα της συγκρατημένης αισιοδοξίας. Η Εθνική Αυτογνωσία αξιοποιήθηκε πρώτα ως ιστορική γνώση στο διήμερο Συνέδριο που οργάνωσαν πολλά σωματεία και περιοδικά το Σαββατοκύριακο 30 και 31 Μαρτίου στην Αθήνα Το θέμα ήταν : «Παιδεία και Εθνική Συνείδηση στον Ελληνικό Κόσμο από την Άλωση μέχρι τις παραμονές της Επαναστάσεως του 1821». Εισηγήσεις παρουσίασαν έγκριτοι επιστήμονες όπως ο π. Γεώργιος Μεταλληνός, ο π. Γεώργιος Ευθυμίου, ο Ακαδημαϊκός Κωνσταντίνος Σβολόπουλος, Ο Γιώργος Κοντογιώργης, ο Μιχάλης Μερακλής, ο Αθανάσιος Καραθανάσης, ο Αχιλλεύς Λαζάρου κ.α. 

Καταδείχθηκε με στοιχεία η διαχρονική επιβίωση της εθνικής μας συνειδήσεως, χάρις στην Ορθόδοξη Εκκλησία, την αγάπη των Ελλήνων για τα γράμματα, τη βοήθεια των Εθνικών Ευεργετών, την κοινοτική οργάνωση των υποδούλων, το αντιστασιακό πνεύμα του Γένους. Η αναβάπτιση στις ρίζες είναι το καλύτερο αντίδοτο στην κρίση και μας θυμίζει τα πολλά ιστορικά επιτεύγματα αυτού του λαού, που τόσο άδικα βάλλεται πανταχόθεν στην εποχή μας. 

Η δεύτερη αξιόλογη προσπάθεια ήταν η Ημερίδα με θέμα «Εθνική Αγωνία για τη Θράκη» που διοργανώθηκε στη Θεσσαλονίκη το Σάββατο 30 Μαρτίου. 2200 ακροατές κατέκλυσαν το Βελλίδειο και παρακολούθησαν την Ημερίδα που διοργανώθηκε από ομάδα συνεργαζομένων σωματείων υπό τον συντονισμό της Θρακικής Εστίας Θεσσαλονίκης. Εισηγήσεις παρουσίασαν ο Βενιαμίν Καρακωστάνογλου, η Χαρά Νικοπούλου, ο Νεκτάριος Δαπέργολας, ο Πομάκος Ιμάμ Αχμέτ, ο Θεοφάνης Μαλκίδης και ο Στρατηγός Φραγκούλης Φράγκος. Χαιρετισμό απηύθυνε ο Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης κ. Άνθιμος, ενώ προβλήθηκε και το αποκαλυπτικό ντοκιμαντέρ της Έλενας Χόρτη για την ταυτότητα των Πομάκων. 

Στο σχετικό Ψήφισμα τονίζεται η ανάγκη να απομακρυνθούν οι Πομάκοι και οι Ρομά από την τουρκόφωνη εκπαίδευση και εκφράζεται ανησυχία για το δημογραφικό πρόβλημα των Χριστιανών και για τον ρόλο της Τουρκίας. 

Εύχομαι να συνεχισθεί αυτή η ελπιδοφόρος αναβάπτιση. 

Κ.Χ. 3.4.2013

Εκδηλώσεις για την μάχη της Άρνισσας (1912)

 

Η Μάχη του Οστρόβου

4-5 Νοεµβρίου 1912: Απελευθέρωση της περιοχής µας από την Τουρκοκρατία µετά από 530 χρόνια

 Του Παπαλαζάρου Ιωάννη

       Εκπαιδευτικού

 
Τον Οκτώβριο του 1912, µετά από τη γιγαντιαία και νικηφόρα προέλαση του Ελληνικού Στρατού, απελευθερώ θηκαν, ως γνωστόν, οι πόλεις της Κεντρικής Μακεδονίας Βέροια και Νάουσα (16 - 17 Οκτωβρίου), Έδεσσα (18 Οκτωβρίου) και Γιαννιτσά (20 Οκτωβρίου), όπου ο στρατός µας χρειάστηκε να δώσει επί ένα διήµερο σκληρές και πολύνεκρες µάχες, για να φτάσει νικητής και τροπαιούχος στις 26 Οκτωβρίου στη Θεσσαλονίκη.
Μετά από την αδικαιολόγητη υποχώρηση της 5ης Μεραρχίας από το Σόροβιτς (Αµύνταιο) ο τουρκικός στρατός σύντοµα ανακατέλαβε τη λεκάνη του Οστρόβου (σημ ΔΕΕ: Όστροβο = η σημερινή λίμνη Βεγορίτιδα, αλλά και η κωμόπολη Άρνισσα), κλείνοντας διαβάσεις, δρόµους και επικοινωνίες προς την Έδεσσα, την ∆υτική Μακεδονία και το Μοναστήρι, όπου είχε παραταχθεί ο σερβικός στρατός, αναµένοντας ενισχύσεις από ελληνικής πλευράς.
Ήταν επιτακτική ανάγκη να απωθηθεί ο τουρκικός στρατός από τις περιοχές αυτές για να απελευθερωθούν, αλλά παράλληλα να επιτευχθεί και η διάλυσή του ώστε να αποτραπεί οποιαδήποτε απόπειρα των τουρκικών δυνάµεων να προωθηθούν προς την Ήπειρο, όπου ο Ελληνικός Στρατός προετοιµαζόταν για τη µεγάλη επιχείρηση απελευθέρωσης των Ιωαννίνων και της Ηπείρου.
Για το σκοπό αυτό από το Γενικό Στρατηγείο διατάχθηκε γιγαντιαία αναστροφή των ελληνικών δυνάµεων, µέσω του κάµπου των Γιαννιτσών και της Έδεσσας, προς τη ∆υτική Μακεδονία, µε τελικό προορισµό το Μοναστήρι. Η επιχείρηση αυτή και τα γεγονότα που ακολούθησαν κατά το χρονικό διάστηµα από 30 Οκτωβρίου µέχρι 7 Νοεµβρίου 1912 αναφέρονται στην πολεµική ιστορία υπό το όνοµα «Επιχειρήσεις του Οστρόβου» γιατί η λεκάνη του Οστρόβου, µεταξύ των ορεινών όγκων Βιτσίου, Βόρα, Βερµίου και Σινιάτσικου, αποτέλεσε το θέατρό τους.
Στις 30 Οκτωβρίου 1912 τέσσερις ελληνικές µεραρχίες, 1η, 3η, 4η, 6η και ένα Σύνταγµα Ιππικού, υπό τις άµεσες διαταγές του Αρχιστράτηγου και ∆ιαδόχου Κωνσταντίνου, ξεκίνησαν από τη Θεσσαλονίκη µε αρχικό προορισµό και στόχο την απελευθέρωση της λεκάνης της Βεγορίτιδας, όπου είχαν οχυρωθεί οι τουρκικές δυνάµεις, αποτελούµενες από την 18η Μεραρχία Μοναστηρίου και µια εφεδρική µε σύνολο 13.000 ανδρών.
Με συνεχή πορεία τριών ηµερών η ελληνική δύναµη κατόρθωσε να διανύσει απόσταση 90 χιλιοµέτρων, υπό καταρρακτώδη βροχή και το απόγευµα της 1ης Νοεµβρίου να βρεθεί στην περιοχή της Έδεσσας. Από εκεί η κάθε µονάδα ανέλαβε τη διατεταγµένη αποστολή της. Η 1η Μεραρχία µε το Γενικό Στρατηγείο παρέµεινε στη Σκύδρα (Βαρτικόπ). Η 3η Μεραρχία στάθµευσε στην Έδεσσα. Η 4η κατευθύνθηκε στην Φλαµουριά (Πόδος). Η 6η Μεραρχία µε το 1ο Σύνταγµα Ιππικού συντάχθηκαν στα υψώµατα του Άγρα (Βλάδοβο). Τα επόµενο διήµερο η 4η µετακινήθηκε προς το Κάτω Γραµµατικό και η 3η στην Καρυδιά (Τέχοβο).
Ο τουρκικός στρατός είχε οχυρωθεί αµυντικά σε θέσεις της περιοχής, γύρω από τον Άγρα, στη θέση Αγία Παρασκευή κοντά στην Καρυδιά, στο Νησί και µε τον κύριο όγκο των δυνάµεών του, τρία πλήρη τάγµατα, στα υψώµατα της ∆ροσιάς, των Ξανθογείων (Ροσίλοβου) και ανατολικά της Άρνισσας. Άλλες δυνάµεις του είχαν κλείσει τις ορεινές διαβάσεις του Γκορνίτσοβου (Κέλλης) και της Μπάνιτσας (Βεύης).
Στις 2 Νοεµβρίου η 6η Μεραρχία µε το 1ο Σύνταγµα Ευζώνων απέκρουσε επιθέσεις και απώθησε τις τουρκικές δυνάµεις από τον Άγρα. Στις 3 Νοεµβρίου η 3η Μεραρχία ενήργησε εκκαθαριστικές επιχειρήσεις στην περιοχή του Τεχόβου. Την εποµένη, 4 Νοεµβρίου, η ίδια µονάδα ανέλαβε την αποστολή να προωθηθεί, µέσω Καρυδιάς, προς το Όσλοβο (Παναγίτσα) και τη Ζέρβη. ∆έχτηκε όµως σφοδρά τουρκικά πυρά που την υποχρέωσαν να υποχωρήσει, να συµπτυχθεί και να προωθήσει µόνο ορισµένα αναγνωριστικά της τµήµατα µέχρι το βλαχοχώρι Πατετσίν (Πάτηµα).
Την ίδια µέρα η 4η Μεραρχία από το Κάτω Γραµµατικό, αφού απέκρουσε µικροαντιστάσεις των Τούρκων στην περιοχή, κατέλαβε τις απογευµατινές ώρες τα χωριά Κότσανα (Περαία) και Κατράνιτσα (Πύργους) και τµήµατά της οχυρώθηκαν σε υψώµατα νοτιοανατολικά της Άρνισσας, σε απόσταση βολής από τις τουρκικές θέσεις. Μικρή µονάδα ιππικού ανέλαβε αναγνωριστική αποστολή των εχθρικών θέσεων καθώς και της δυνατότητας επαφής µε τον σερβικό στρατό. Έπεσε όµως σε ενέδρα τουρκική και σκοτώθηκαν δύο άνδρες ιππείς της µονάδας. Για την τύχη των οστών των δύο νεκρών θα αναφερθούµε στο τέλος του άρθρου.
Η 6η Μεραρχία προωθήθηκε προς την Άρνισσα κατά µήκος της αµαξιτής οδού, µε εµπροσθοφυλακή το 18ο Σύνταγµα Πεζικού, τρεις ηµιλαρχίες ιππικού και το 1ο Ευζωνικό Σύνταγµα.
Οι πρώτες συγκρούσεις άρχισαν την πρωία της 4ης Νοεµβρίου και κράτησαν µέχρι αργά το βράδυ, χωρίς όµως αποτέλεσµατα θετικά. Η εµπροσθοφυλακή, αφού εξουδετέρωσε µικροαντιστάσεις του εχθρού, κατά τις απογευµατινές ώρες κατάφερε να φτάσει στη γραµµή των υψωµάτων νοτιοανατολικά της Άρνισσας, όπου όµως δέχτηκε αντεπιθέσεις και σφοδρά πυρά από αµυνόµενες εχθρικές µονάδες και αναγκάστηκε σε µερική υποχώρηση. Με ενισχύσεις της Μεραρχίας αντεπιτέθηκε και κατάφερε να απωθήσει τον εχθρό στις αρχικές του θέσεις. Νυχτερινή επίθεση που επιχειρήθηκε από το 1ο Σύνταγµα Ευζώνων, συνάντησε τη λυσσώδη αντίδραση των τουρκικών δυνάµεων και δεν έφερε τα αναµενόµενα αποτελέσµατα.
Την επόµενη ηµέρα (5 Νοεµβρίου 1912) η επίθεση γενικεύθηκε και ο τουρκικός στρατός υποχρεώθηκε σε υποχωρητικούς ελιγµούς. Μέχρι το απόγευµα της ηµέρας αυτής ο ελληνικός στρατός είχε επιβληθεί ολοκληρωτικά και το 1ο Ευζωνικό Σύνταγµα, που µε τους 8 λόχους του πρωταγωνίστησε στις συµπλοκές, απελευθέρω- νε την περιοχή µας και έµπαινε πρώτο θριαµβευτικά στην κωµόπολη του Οστρόβου (Άρνισσα).
Έτσι από την αυγή της 5ης Νοεµβρίου άνοιγε µια καινούρια σελίδα για τους υπόδουλους χριστιανούς κατοίκους της Άρνισσας, του Αγίου Αθανασίου, του Γραµµατικού, της Ζέρβης, των Ξανθογείων και όλων των οικισµών της λεκάνης της Βεγορίτιδας, ένα µήνυµα ελπιδοφόρο για τη ζωή τους, για την τιµή τους, για την ασφάλεια και την προκοπή τους. Ξηµέρωσε µια καινούργια µέρα, όπου όλα έλαµπαν από τον ήλιο της δικαιοσύνης και της ελευθερίας, που επέστρεφε επιτέλους στον τόπο της ύστερα από 530 µαρτυρικά χρόνια αβάσταχτης σκλαβιάς υπό τον τουρκικό ζυγό (1382-1912).
Πολύχρονοι αγώνες, αµέτρητες θυσίες και άφθονο αίµα µαρτύρων συντοπιτών µας κατά τον Μακεδονικό Αγώνα που είχε προηγηθεί, εύρισκαν επιτέλους την αιώνια λύτρωση και τη δικαίωσή τους µε τη νικηφόρο προέλαση του Ελληνικού Στρατού και την απελευθέρωση της Μακεδονίας.

[...]

Απόσπασμα από σχετικό άρθρο που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό:

"ΛΙΜΝΗ ΒΕΓΟΡΙΤΙΔΑ"

Περιοδική έκδοση του Συλλόγου Προστασίας Βεγορίτιδας

Φύλλο 21 Έτος 6ο Δεκέμβριος 2010

 ΔΕΕ

ΑΟΖ ενάντια στον ραγιαδισμό

Νίκος Λυγερός

Ένα παλαιότερο άρθρο του Νίκου Λυγερού που βοηθάει να αντιληφθούμε τα παιχνίδια που παίζονται από συγκεκριμένες ομάδες συμφερόντων εις βάρος μας, με αποτέλεσμα να "παραμελείται" από τους πολιτικάντηδες η οριοθέτηση της ελληνικής ΑΟΖ.
ΔΕΕ

Ελληνική ΑΟΖ και στρατηγική,

ΑΟΖ ενάντια στον ραγιαδισμό

Νίκος Λυγερός

Η Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη είναι βέβαια μια οικονομική έννοια, αλλά όπως έχει ένα στρατηγικό υπόβαθρο, αποτελεί και μια αντεπίθεση στον ραγιαδισμό και αυτό σε πολλαπλό επίπεδο. Υπάρχουν άτομα στην πατρίδα μας που έχουν τόσα προσωπικά συμφέροντα τοπικά, που αδιαφορούν παντελώς αν η Ελλάδα θα αποκτήσει ΑΟΖ. Υπάρχουν άλλα που θέλουν να μην έχει για να συνεχίσουν τις κομπίνες. Και υπάρχουν άλλα που ανάλογα με το πού φυσάει ο άνεμος επιλέγουν τη θέση τους. Σε αυτήν την κατηγορία ανήκουν και αυτοί που ενώ γίνονται προσπάθειες ουσιαστικές για να θεσπιστεί η ελληνική ΑΟΖ προσπαθούν να μας πουν ότι δεν γίνεται τίποτα. Έχουν φτάσει μάλιστα στο επίπεδο να κατηγορούν την ίδια τους την ηγεσία στα κατώτερα στελέχη του κόμματός τους και να τους συμβουλεύουν να μην ασχολούνται με το θέμα της ελληνικής ΑΟΖ, διότι είμαστε όλοι ξεπουλημένοι και δεν θα γίνει ποτέ η ΑΟΖ και μάλιστα η επιτροπή ιδρύθηκε για να βουλωθεί το στόμα των μελών της και να μην υπάρχει άλλη ενημέρωση σε επιστημονικό επίπεδο.

Κάνουν όμως μια λανθασμένη εκτίμηση. Όλες οι προσπάθειες που γίνονται από τα κόμματα, από τα κινήματα και τις νεολαίες θα καρποφορήσουν, διότι η ελληνική ΑΟΖ είναι πια όχι μόνο ένα όραμα για την Ελλάδα, αλλά ένας στρατηγικός σκοπός. Και δεν μιλούμε βέβαια μόνο για τη θέσπιση γι’ αυτό το λόγο υπάρχουν αναφορές και στους ξένους ηγέτες για να μάθουν και αυτοί ότι η Ελλάδα θα αλλάξει καθεστώς, θεσπίζοντας την ΑΟΖ της και αρχίζοντας τις απαραίτητες οριοθετήσεις. Οι επαφές με τη Γερμανία, τη Γαλλία, την Ιταλία και την Αλβανία δεν έχουν τίποτα το τυχαίο. Αν λοιπόν υπάρχουν άτομα που δεν πιστεύουν στην ελληνική ΑΟΖ είναι απλώς θέμα νοητικής υστέρησης και θα αλλάξουν γνώμη στη συνέχεια. Είναι όμως απαράδεκτο να προσπαθείς να επηρεάσεις την νεολαία σου λέγοντάς της να κοιτάζει άλλα θέματα, την ώρα που ξέρουμε ότι είναι αυτή που θα επωφεληθεί ειδικά από την ελληνική ΑΟΖ λόγω των θέσεων εργασίας που θα δημιουργήσουμε. Κι όταν έχουμε ανθρώπους που ήρθαν μαζί μας ακόμα και στη Γαύδο, μετά το Καστελλόριζο για να δουν από κοντά το απέραντο γαλάζιο της πατρίδας, δεν μπορείς εύκολα να τους πείσεις να αφήσουν το θέμα της ΑΟΖ σε άλλους και ειδικά σε άτομα που έχουν ήδη πολιτικές απολαβές. Όταν είσαι μια επιτροπή άτυπη και άμισθη, το μόνο που έχει σημασία είναι το έργο σου και αυτό μπορεί να το σταματήσει μόνο και μόνο το αποτέλεσμα που περιμένει τόσο καιρό η πατρίδα μας. Με την ΑΟΖ καταπολεμούμε έναν πολιτικό ραγιαδισμό δίχως να κάνουμε πίσω αλλιώς δε θα ήμασταν μαχητές της.

Ν.Λ.

Κλιμακώνονται οι ενορχηστρωμένες επιθέσεις εναντίον της Ορθοδοξίας

Κλιμακώνονται οι ενορχηστρωμένες

επιθέσεις εναντίον της Ορθοδοξίας

Η Ελλάδα και ο λαός της δέχονται απανωτά, συνδυασμένα και πολύπλευρα πολεμικά κτυπήματα από την πλανητική ελίτ (Νέα Τάξη) και τα εγχώρια πολύχρωμα ανδρείκελά τους: Η χώρα διαλύεται και ρίχνεται στην αποικιοκρατική φρίκη. O ελληνικός λαός αφού σφαγιάζεται άγρια και καθημερινά, σπρώχνεται με βαρβαρότητα, δίχως ιστορικό προηγούμενo, σε μια κόλαση πτώχευσης και εξαθλίωσης…

Η πολεμική αυτή επίθεση εναντίον της Ελλάδας και του λαού της, από τους νέους αποικιοκράτες και τα εγχώρια όργανά τους, είναι ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΗ. Δεν περιορίζεται απλώς στη χρηματιστηριακή κακουργία της λεηλασίας και της κατοχής της χώρας, επεκτείνεται σε όλα τα μέτωπα: Από τα οικονομικά και κοινωνικά θεμέλια της εθνικής μας υπόστασης έως στις κορυφές του ιδεολογικού, πολιτικού και πολιτισμικού μας οικοδομήματος.

Μια βασική συνιστώσα αυτής της νεοταξικής, πολεμικής αγριότητας είναι οι διατεταγμένα ενορχηστρωμένες μοχθηρίες εναντίον της Ορθοδοξίας, δηλαδή εναντίον του θρησκευτικού αισθήματος του ελληνικού λαού.

Το δόγμα Κίσινγκερ υλοποιείται, στις μαύρες αυτές μέρες της χρεοκοπίας μας, με ιδιαίτερη σπουδή και ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΑ, δηλαδή από όλο το φάσμα των καθεστωτικών δυνάμεων: Από όλες τις εστίες της κομματικής πολυχρωμίας, από όλα τα ιερατεία και τους μηχανισμούς της προπαγάνδας (πολιτικά, δημοσιογραφικά, καλλιτεχνικά, ακαδημαϊκά και CIA…).

Το τραγικό στοιχείο αυτής της βαρβαρότητας είναι τούτο: Στη μαχητική, υστερικά μαχητική, πρωτοπορία της υλοποίησης του δόγματος Κίσινγκερ βρίσκονται δυνάμεις που αυτό-προσδιορίζονται ως «αριστερά» και ιδιαίτερα η κακοήθης «αριστερά» νεοπλασία του ΣΥΡΙΖΑ…

Οι επίλεκτες, λοιπόν, στρατιές της Νέας Τάξης με τις «αριστερές» πανοπλίες, έχοντας στοιχισμένες πίσω της ΟΛΕΣ τις δωσίλογες καθεστωτικές δυνάμεις με τα βυθοκορήματά τους και τη σκουριά τους, επιτίθενται κατά κύματα και με μανία ασυνήθιστη εναντίον της Ορθοδοξίας, επιχειρώντας να υποσκάψουν, να ευτελίσουν και να αφορίσουν το θρησκευτικό συναίσθημα του ελληνικού λαού, με τα χυδαία, ταπεινά και φασιστικά «όπλα» του χλευασμού, της βλασφημίας και του κανιβαλισμού…

Η παράσταση άρχισε με την αισχρολογία και χυδαία βλασφημία εναντίον του πατρός Παϊσίου.
Βλέπε εδώ: http://resaltomag.blogspot.gr/2012/09/blog-post_8729.html

Συνεχίστηκε με μια άλλη κοπρώδη «καλλιτεχνική» χυδαιότητα, το θεατρικό έργο Corpus Christi: Μια τελετουργική αυθάδεια βλασφημίας που κτυπά την καρδιά του Ορθόδοξου φρονήματος των Ελλήνων, τον Ιησού Χριστού.

Για να καταλήξει όλο αυτό το σκηνικό της σκανδαλολάγνας βλασφημίας στο πολιτικό ΔΙΑ ΤΑΥΤΑ: Στην κατάργηση των άρθρων 198 και 199 του ποινικού μας κώδικα, τα οποία θεωρούν ως πράξη ποινικά κολάσιμη την «Κακόβουλη βλασφημία» και την «Καθύβριση θρησκευμάτων»!!!

Οι δυνάμεις του «προοδευτικού» και «αριστερού» σκότους θέλουν να ξεθεμελιώσουν κάθε εμπόδιο και εθνική-νομική άρθρωση, έτσι ώστε ανενόχλητες να επιδοθούν στο άθλια έργο της νεοταξικής ισοπέδωσης ΚΑΙ του θρησκευτικού φρονήματος, κάθε φρονήματος…

Αφού έχουν εξαρθρώσει τους εθνικούς αρμούς της οικονομικής, κοινωνικής και πολιτικής μας υπόστασης, αφού έχουν ισοπεδώσει μέσα στη χοάνη του χρηματιστηριακού, ιμπεριαλιστικού πολτού (της «ελεύθερης αγοράς») τις Ιδέες, την Ιστορία, την Πολιτική, την Τέχνη κ.λπ, τώρα επιχειρούν να κονιορτοποιήσουν και να αφανίσουν και το «εθνικό αίσθημα», κάθε κοινωνικό ΣΥΝΕΚΤΙΚΟ αίσθημα συλλογικής ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ…

Το Ορθόδοξο φρόνημα είναι ένα «κοινωνικό-εθνικό αίσθημα» βαθιά ριζωμένο μέσα στη συνείδηση του ελληνικού λαού, ένα γρανιτένιο βάθρο κοινωνικής και εθνικής ΣΥΝΟΧΗΣ, συνακόλουθα ένα τεράστιο εμπόδιο στους στρατηγικούς σχεδιασμούς της Νέας Τάξης.

Αυτή τη ΣΥΝΟΧΗ του θρησκευτικού αισθήματος, συνοχή συλλογικών αξιών και δομικής κοινωνικής και εθνικής συνείδησης, θέλουν να καταστρέψουν οι πλανητικοί μηχανισμοί των ληστών και δημίων με τα δωσίλογα όργανά τους.

Δεν είναι τυχαίες, συνεπώς, οι διαρκώς κλιμακούμενες και ενορχηστρωμένες επιθέσεις χυδαίας βλασφημίας εναντίον της Ορθοδοξίας και του θρησκευτικού αισθήματος.

Οι χυδαίες αυτές επιθέσεις οι οποίες ντύνονται με τα ρούχα της «προοδευτικότητας» και της «αριστεράς», αποτελούν το νέο ευαγγέλιο του ολοκληρωτικού ΣΚΟΤΑΔΙΣΜΟΥ: του φασιστικού σκοταδισμού της Νέας Τάξης.

Ένας σκοταδισμός ο οποίος εκτός των άλλων είναι και σκοταδισμός φρενοβλαβούς υποκρισίας.

Γιατί είναι υποκριτική φρενοβλάβεια να διακηρύττεις από τη μια την «ελευθερία του θρησκευτικού φρονήματος» και από την άλλη να χλευάζεις βλάσφημα και να βρίζεις χυδαία το Ορθόδοξο φρόνημα ενός λαού.

Εδώ, τα ιδεολογικά και πολιτικά αποσπάσματα της Νέας Τάξης (οι ποικιλίες των προοδευτικάριων και οι ροζ εμπροσθοφυλακές τους, καθώς και η ακροδεξιά σκουριά) ΚΑΤΑΛΥΟΥΝ και τα ίδια τα υποκριτικά ιδεολογήματά τους, αυτά της αστικής φιλοσοφίας: περί «δημοκρατικών δικαιωμάτων», «θρησκευτικής ελευθερίας», κ.λπ...

Αποκαλύπτεται για άλλη μια φορά η αβυσσαλέα υποκρισία τους η οποία συνίσταται στην επιλεκτικότητα των απόψεών τους και της πρακτικής τους: Ωρύονται για τις «δημοκρατικές ελευθερίες» και ΕΠΙΔΙΩΚΟΥΝ «δημοκρατικά δικαιώματα» και «θρησκευτική ελευθερία» μόνο όταν αυτά εναρμονίζονται με τα συμφέροντα της παγκόσμιας Τάξης και Ιδεολογίας, μόνο για τους άλλους και ΠΟΤΕ για την ελληνική κοινωνία και το λαό της.

Όλοι αυτοί οι μακιγιαρισμένοι Ιάγοι διακρίνουν τη βλασφημία εναντίον του Μωάμεθ, αλλά κλείνουν προκλητικά και πεισματικά τα μάτια μπροστά στις βλάσφημες ακαθαρσίες εναντίον του Ορθόδοξου φρονήματος του ελληνικού λαού.

Ακόμα χειρότερα: Υποθάλπουν, προωθούν και στηρίζουν τις χυδαιότητες εναντίον της Ορθοδοξίας με ποικίλες φαιδρότητες περί «σάτιρας» και «καλλιτεχνικής δημιουργίας»!!!

Να σημειώσουμε, επίσης εδώ και τούτο: ότι πάντα μια ιδεολογική και πολιτική συμπεριφορά ακραίας και νοσηρής υποκρισίας συνοδεύεται και από μια θηριώδη πολιτική δειλία και ανανδρία.

Χλευάζουν αισχρά, άγρια και βλάσφημα το Ορθόδοξο φρόνημα, αλλά δεν τολμούν αυτοί οι «γενναίοι» (οι «γενναίοι της υποταγής» στα πλανητικά αφεντικά) να κατεβούν στα κέντρα των αλλοδαπών γκέτο και να ψελλίσουν εναντίον της θρησκείας των Ισλαμιστών!!!

Το αντίθετο: ξεσηκώνονται πάντα με θεατρικούς αλαλαγμούς ΥΠΕΡ του σεβασμού της θρησκείας των αλλοδαπών.

Να θυμίσουμε το μέγα θόρυβο για την κομμένη σελίδα του Κορανίου. Θόρυβος σχεδιασμένος από τους ίδιος αυτούς τους «γενναίους της υποταγής», με πρόσχημα το τέχνασμα της «κομμένης σελίδας»…

Σήμερα, λοιπόν, μέσα σε συνθήκες οικονομικής, κοινωνικής και πολιτικής κόλασης, πληθαίνουν, κλιμακώνονται και ενορχηστρώνονται οι επιθέσεις εναντίον του Ορθόδοξου φρονήματος, συνακόλουθα και εναντίον της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Αυτές οι θορυβώδεις «προοδευτικές» και «αριστερές» επιθέσεις, με την αβάντα όλων των δυνάμεων του καθεστώτος και των κοπράνων του (Χρυσή Αυγή), ΔΕΝ αποσκοπούν απλώς στον αποπροσανατολισμό, μέσω της σκανδαλολαγνείας, αλλά σε κάτι πιο βαθύ: Στην προλείανση του εδάφους για μια ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΗ αποσάθρωση των Ορθόδοξων αρθρώσεων της ελληνικής κοινωνίας.

Οι επιθέσεις αυτές εκτός από τον αποπροσανατολισμό εντάσσονται στο στρατηγικό, νεοταξικό πλαίσιο του δόγματος Κίσινγκερ: Στο να πληγεί θανάσιμα το Ορθόδοξο φρόνημα του ελληνικού λαού, να απαξιωθεί και να ισοπεδωθεί η Ορθόδοξη Εκκλησία και να ΥΠΟΝΟΜΕΥΤΟΥΝ οι αγωνιστικές αντιστάσεις που εδράζονται στο εσωτερικό του Ορθόδοξου κλήρου από πολλούς ιερείς και μοναχούς…

Η ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ, συνεπώς, του Ορθόδοξου κλήρου, ιδιαίτερα σήμερα, αποτελεί καθήκον πρώτης προτεραιότητας.

Ιδιαίτερα θα πρέπει να ενεργοποιηθεί ΜΑΧΗΤΙΚΑ ο ίδιος ο Ορθόδοξος κλήρος…

Βρισκόμαστε σε ΠΟΛΕΜΟ, σε έναν πόλεμο από τους πιο ύπουλους και άγριους της ιστορίας και δεν μπορεί ούτε η Εκκλησία, ως σύνολο, να νίπτει τας χείρας της και να παρακολουθεί τη ΓΕΝΙΚΗ καταστροφή σαν απλός θεατής, σαν παθητικός δέκτης…

http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?t=6942

Χρειάζεται ριζοσπαστικοποίηση

Χρειάζεται ριζοσπαστικοποίηση

Φαήλος Κρανιδιώτης

22.09.2012

Οι άγριοι καιροί επιβάλλουν ρήξη με τη λούμπεν συμμαχία των αλητών, που μας έφεραν ως εδώ με την ανομία και την απληστία τους.

Υπάρχουν δύο τρόποι να προσεγγίσεις την κρίση.

Ο ένας είναι σαράφικος και κολωνακιώτικος. Ένα είδος «αστικής», σώφρονος ευγένειας, βασισμένης στο μπιθικώτσειο «όλοι στην ίδια σκάφη πλένουμε τα ρούχα μας». Αποφεύγοντας τις ρήξεις κάνεις μια, υποτίθεται, τεχνοκρατική διαχείριση, τρεις το λάδι, τρεις το ξίδι κ.λπ. Προσπαθείς να προσεταιριστείς όλο το σύστημα που δημιούργησε η μεταπολιτευτική παράγκα.

 Το σύστημα αυτό απαρτίζουν οι εκ του αποτελέσματος αποτυχημένοι τραπεζίτες. Κοστουμαρισμένοι αλήτες, επί δεκαετίες έδιναν για τόκο ψίχουλα και δάνειζαν τους πολίτες τοκογλυφικά. Ο απλός κόσμος βέβαια κατά κανόνα πληρώνει τα δάνειά του. Με κόπο, αλλά τα πληρώνει. Αυτοί βέβαια δίνανε κάτι ξεγυρισμένα δάνεια με εξωτραπεζικά κριτήρια, ενίοτε στα σόγια, στον εαυτό τους και σε υπεράκτιες εταιρίες, που τους ανήκουν, αλλά και στον άλλο μπαταρισμένο πυλώνα της παράγκας, που είναι οι νταβατζήδες - μπετατζήδες - προμηθευτές και διάφοροι «μονοπύθμενοι» ή μαικήνες του πολιτισμού, με χρήμα του λαού. Αλληλοτροφοδοτούμενοι βόθροι. Ανταλλάσσουν χρήμα, επικοινωνιακή και πολιτική υποστήριξη. Καμόρα.

Συνεκτικό στοιχείο τα κοινωνικά νταραβέρια, τα ακριβά ιδιωτικά σχολεία όπου φοίτησε μεγάλο μέρος της «ελίτ» μας. Συγγενείς εξ αίματος, σπέρματος ή life style.

 Η λογική αυτή λέει ότι αποφεύγουμε τις ριζοσπαστικές λύσεις, διεκδικούμε ανοχή από τους ισχυρούς και ενοχλούμε όσο γίνεται λιγότερους από αυτούς. Τους ικανοποιούμε.

 Όλο αυτό συμβαίνει μέσα στη βρόμικη γυάλα της «καλής κοινωνίας», που δεν γουστάρει αντισυστημικές λύσεις, αποκαλυπτήρια κι ανατροπές και, φυσικά, φοβάται όπως ο διάολος το λιβάνι και την τιμωρία για τα πεπραγμένα της. Γιατί, κακά τα ψέματα, η οιονεί «αστική» τάξη που έχουμε, αυτός ο λούμπεν σινιέ αχταρμάς από απογόνους μαυραγοριτών, δωσιλόγων, ανακυκλωμένων αριστερών, μεγαλοπρομηθευτών κι εργολάβων, την πρόδωσε την πατρίδα. Αυτοί, μαζί με αρκετούς τραπεζίτες και μέρος της πολιτικής τάξης, είναι οι αυτουργοί της μακρόχρονης λεηλασίας και κακοδιαχείρισης.

 Αυτή η μη μου άπτου διαχείριση της κρίσης πάει χέρι χέρι με την ατιμωρησία, αλλά και με κάτι άλλο, ολέθριο κι επικίνδυνο: την υποβάθμιση και παραμέληση οποιουδήποτε τομέα της πολιτικής, της κοινωνίας, που δεν είναι άμεσα παραγωγικός σε χρήμα.

Άραγε θα μπορούμε να πούμε ότι έχουμε βγει «νικητές», αν διασωθούμε πένητες εντός ευρώ, αλλά με σταθερά αφελληνισμένη παιδεία, υπηρεσίες υγείας επιπέδου Ζιμπάμπουε, Ένοπλες Δυνάμεις χωρίς καύσιμα κι ανταλλακτικά, με προσωπικό αμειβόμενο σαν ζαπτιέδες στο Σουδάν και ηθικό στα Τάρταρα; Πόσο «νικηφόρο» θα είναι όλο αυτό, αν εκπέσουμε στη θέση ενός προτεκτοράτου της Τουρκίας, προτού μάλιστα αυτή διαλυθεί από το κουρδικό κίνημα;

 Μπορείς να κερδίσεις μια τέτοια μάχη χορεύοντας καντρίλιες με τους ηθικούς και φυσικούς αυτουργούς του εγκλήματος; Μπορείς να λύσεις το πρόβλημα με «συμμάχους» αυτούς που το δημιούργησαν; Δεν λέω ότι αυτό θα συμβεί. Όμως δεν πρέπει να συμβεί και υπάρχουν δυσάρεστοι οιωνοί, τους οποίους θέλω να διαψεύσει ο εγγύς χρόνος.

Ο άλλος τρόπος, που επιβάλλουν οι άγριοι καιροί, είναι της ριζοσπαστικοποίησης και της ρήξης με τη λούμπεν συμμαχία των αλητών, που μας έφεραν ως εδώ με την ανομία και την απληστία τους.

Έξω από τη γυάλα της «καλής κοινωνίας» των τραπεζιτών κι εργολάβων, υπάρχει ο λαός, το έθνος, οι Έλληνες. Τα εκατομμύρια των αληθινών ανθρώπων που απαρτίζουν την πατρίδα και οι οποίοι πληρώνουν πάντα τον λογαριασμό, αλλά είναι αυτοί και όχι άλλοι, που ψηφίζουν κι όταν πιστέψουν δεν εγκαταλείπουν τον μπροστάρη τους· σε αντίθεση με τους μεγαλομετόχους της μεταπολιτευτικής παράγκας, τους λεηλάτες με το βρόμικο μάτι, που πουλάνε και τη μάνα τους στην πρώτη στροφή και οι οποίοι στο κάτω - κάτω, όλοι μαζί, δεν γεμίζουν ούτε 10 λεωφορεία, μαζί με σόγια, βαφτιστήρια, γκόμενες/ους και παρατρεχάμενους.

 Για να δώσουν όμως οι πολλοί την πίστη τους, χρειάζεται διοίκηση διά του παραδείγματος, ρήξεις με τους μηχανισμούς της παρακμής και μια έμπρακτη αντίληψη της ενότητας των προβλημάτων. Κυρίως δε η κατανόηση ότι το διακύβευμα δεν είναι απλώς η παραμονή στο ευρώ, η ευημερία μας, η ανάπτυξη κ.λπ., αλλά η ίδια η ελευθερία μας.

Ας γίνει κατανοητό ότι θα είναι άνευ σημασίας η παραμονή μας στο ευρώ, αν συνεχίσει η παιδεία μας, αντί για Έλληνες, να παράγει ανδράποδα. Θα είναι άνευ σημασίας η έναρξη κάποιων επενδύσεων, αν τις λεηλατήσουν οι γνωστοί και μη εξαιρετέοι και παράλληλα η αποτρεπτική δυνατότητα της άμυνάς μας φθίνει κι άλλο, ώσπου να μείνουν πια μόνο αρματολοί των Βρυξελλών και της νέας Υψηλής Πύλης.

Υπάρχει ακόμη ικανός πολιτικός χρόνος για μια ραγδαία αλλαγή πολιτικής, ριζοσπαστικοποίησης, τιμωρίας των ενόχων και επανελληνισμού των πάντων στο κράτος. Μόνον αυτά θα δώσουν νομιμοποίηση στις πολιτικές και θα διασώσουν την ελευθερία μας, προϋπόθεση της αληθούς ευημερίας ενός λαού, που ζει σε μια χώρα, κι όχι ενός πληθυσμού, που απλώς ψωμοζεί σε κάποιον χώρο, ο οποίος τυχαίνει να λέγεται Ελλάδα.

http://www.dimokratianews.gr/content/9995/%CF%87%CF%81%CE%B5%CE%B9%CE%AC%CE%B6%CE%B5%CF%84%CE%B1%CE%B9-%CF%81%CE%B9%CE%B6%CE%BF%CF%83%CF%80%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%AF%CE%B7%CF%83%CE%B7

Το καλοκαίρι έφυγε...

Το καλοκαίρι έφυγε και μπήκε το φθινόπωρο, κάτι που το καταλαβαίνουμε εδώ στην Έδεσσα μόλις πέσει ο ήλιος και νυχτώσει. Βεβαίως, όπως πάντα υποστήριζα, το καλοκαίρι σ' εμάς τελειώνει τον Αύγουστο, αμέσως μετά την πρώτη βροχή. Ο χειμώνας έρχεται και καλά είναι να προτοιμαζόμαστε από τώρα. Η είδηση που αναδημοσιεύουμε πιθανότατα σας ενδιαφέρει, μια και σχετίζεται με όσα έγραψα παραπάνω. Πάντως προσωπικά, επειδή θέλω να είμαι αισιόδοξος, εύχομαι ακόμα "Καλό υπόλοιπο καλοκαίρι", ελπίζοντας ο χειμώνας να αργήσει...

ΔΕΕ

Καλπάζουν οι τιμές στα καυσόξυλα...

Βουλγάρικα ξύλα έχουν κατακλύσει την ελληνική αγορά, καθώς λόγω κρίσης «πάγωσαν» τα κονδύλια για υλοτόμηση.
Τεράστιο ενδιαφέρον υπάρχει από τους καταναλωτές, «καθώς οι ένοικοι των πολυκατοικιών δεν συμφωνούν για το πετρέλαιο»

Τα σημάδια για την εξέλιξη της χειμερινής περιόδου στην αγορά των καυσόξυλων είναι άκρως ανησυχητικά, όπως προκύπτει ήδη από το τέλος του καλοκαιριού. Η έλλειψη κρατικών κονδυλίων που διατίθενται κάθε χρόνο για...  υλοτόμηση έχει περιορίσει σημαντικά τις διαθέσιμες ποσότητες ελληνικής ξυλείας.
Την ίδια ώρα η «απειλή» εξίσωσης του φόρου στα πετρέλαια κίνησης και θέρμανσης, οδηγεί χιλιάδες νοικοκυριά να αναζητήσουν στην ξυλεία ένα φθηνότερο μέσο θέρμανσης για το Χειμώνα, αυξάνοντας δραστικά τη ζήτηση. Οι έμποροι, για να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα, έχουν προχωρήσει σε μεγάλες εισαγωγές ξυλείας, κυρίως από την γειτονική Βουλγαρία.
Δεν λείπουν ωστόσο και οι επιτήδειοι που εκμεταλλεύονται από τώρα την ζήτηση ανεβάζοντας δραστικά τις τιμές, μέχρι και στο διπλάσιο.
«Η τεράστια ζήτηση μας φέρνει σε δύσκολη θέση γιατί δεν μπορούμε να εξυπηρετήσουμε τον κόσμο. Το ενδιαφέρον, ιδίως από τις πόλεις, μεγαλώνει, καθώς οι ένοικοι των πολυκατοικιών δεν συμφωνούν για το πετρέλαιο κι όλο και περισσότεροι αγοράζουν σόμπες ή φτιάχνουν τζάκια. Στις οικοδομές, όμως, με μεγάλο ύψος είναι πολύ δύσκολο να μεταφερθούν και να αποθηκευτούν τα ξύλα» τονίζει ο πρόεδρος του Σωματείου Ξυλεμπόρων Δράμας Μιχάλης Ισαακίδης.

Τι συστήνουν οι ειδικοί
Για την προέλευση της ξυλείας, αν και δεν υπάρχει σήμανση σε κάθε καυσόξυλο, ο καταναλωτής είναι καλό να γνωρίζει ότι τα δασαρχεία της Ελλάδας χρησιμοποιούν στρόγγυλες κόκκινες και πράσινες σφραγίδες ενώ οι βουλγαρικές είναι πολυγωνικές πράσινου χρώματος και φέρουν ενδείξεις στο κυριλλικό αλφάβητο.
Το βουλγαρικό ξύλο είναι συνήθως πιο σκούρο στο χρώμα και συνήθως πρόκειται για μεγαλύτερους και χοντρότερους κορμούς, κομμένους σε περισσότερα κομμάτια.
Οι ειδικοί του κλάδου επισημαίνουν ποιες είναι οι βασικές αρχές που πρέπει να τηρούν οι ενδιαφερόμενοι:
-έγκαιρη προμήθεια καθώς η ζήτηση ενδέχεται να προκαλέσει ελλείψεις
-προτίμηση σε ελληνική ξυλεία και ειδικά σε ελληνικό δρυ
-έλεγχος στα παραστατικά που «συνοδεύουν» τα ξύλα κατά τη μεταφορά για επιβεβαίωση προέλευσης και αξίας (το ελληνικό ξύλο είναι ακριβότερο από το βουλγαρικό π.χ.)
-αποφυγή αγοράς χλωρών ξύλων (δεν καίγονται σωστά και είναι βαρύτερα, άρα ακριβότερα)
-ζύγιση της ποσότητας που παραδίδεται (υπάρχουν ζυγαριές για φορτηγά με υπολογισμό του μεικτού φορτίου και απόβαρου)

Παράνομη υλοτομία από Αλβανούς σε ελληνικά δάση
Σε «σαφάρι» ελέγχων επιδίδονται οι δασικές υπηρεσίες οι οποίες, όπως τονίζει ο προϊστάμενος του δασαρχείου Πολυγύρου Λευτέρης Πιτσόκος, συνεργάζονται στενά με την αστυνομία, την τροχαία, τις κοινότητες αλλά και τους πολίτες. Η παράνομη υλοτομία μαστίζει ιδιαίτερα τόπους που διαθέτουν πολλά δάση και διασυνοριακές περιοχές.
Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση των Πρεσπών, όπου κατά τον κ. Γρούιο, σημειώνονται κρούσματα λαθροϋλοτομίας από Αλβανούς που μπαίνουν στα δάση δρυός και μεταφέρουν τα ξύλα πίσω στη χώρα τους. Παρά τις κατασχέσεις που έχουν γίνει κατά καιρούς, η δυσκολία των συγκεκριμένων ελέγχων είναι μεγάλη, λόγω της έλλειψης επαρκούς οδικού δικτύου και του δύσβατου της περιοχής.
Σε μία προσπάθεια εκτίμησης του ρυθμού αύξησης των παρανομιών, ο δασολόγος του δασαρχείου της Αρναίας Χαλκιδικής Αναστάσιος Αγαλής κάνει λόγο για διπλα
Παράλληλα, η αν. δασάρχης Θεσσαλονίκης, Ελένη Αγγελίδου, επισημαίνει ότι ενώ μέχρι πριν από λίγα χρόνια γίνονταν πέντε - έξι μηνύσεις το χρόνο για τέτοιες παρανομίες, το πρώτο τρίμηνο του 2012 καταγράφηκαν ήδη 15

http://greece-salonika.blogspot.com/2012/09/blog-post_2974.html

Μύθοι και πραγματικότητες για το "ακριβό" και "φθηνό" ρεύμα

Μύθοι και πραγματικότητες για
το "ακριβό" και "φθηνό" ρεύμα

Του Χάρη Φλουδόπουλου

Τις τελευταίες ημέρες η ΓΕΝΟΠ προκαλεί την κυβέρνηση να αποδείξει ότι η αποκρατικοποίηση της ΔΕΗ θα φέρει φθηνότερο ρεύμα για τους καταναλωτές και δηλώνει ότι εάν αποδειχθεί τεκμηριωμένα κάτι τέτοιο θα δεχθεί την πώληση της εταιρείας. Στις δημοσκοπήσεις, συχνά λένε η απάντηση που θα λάβεις εξαρτάται από το ερώτημα που θα θέσεις. Έξυπνη λοιπόν η τοποθέτηση των συνδικαλιστών, όμως από κάπου …μπάζει.
Κατ΄ αρχάς ας ξεκινήσουμε από το επιχείρημα του φθηνού ρεύματος στην Ελλάδα. Πράγματι με βάση τα στοιχεία της Ε.Ε. η Ελλάδα εμφανίζει τη φθηνότερη κιλοβατώρα για τα νοικοκυριά στην ευρωζώνη και μόνο σε κάποιες χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ (Βουλγαρία, Ρουμανία, Κροατία, Λιθουανία, Εσθονία)υπάρχουν φθηνότερες τιμές. Όμως αυτό είναι η μισή αλήθεια. Η ολόκληρη εικόνα είναι ότι για τους βιομηχανικούς καταναλωτές, η  Ελλάδα εμφανίζεται ακριβότερη από χώρες όπως η Νορβηγία, η Σουηδία, η Φινλανδία, η Ιρλανδία, η Μ. Βρετανία, η Ολλανδία, η Γαλλία, η Πορτογαλία, η Σλοβακία, η Ρουμανία, η Βουλγαρία, η Κροατία και η Σλοβενία (πηγή Eurostat) και μόνο 5 χώρες έχουν ακριβότερο βιομηχανικό ρεύμα από τη χώρα μας. Ας δεχθούμε όμως ότι η στήριξη της ελληνικής βιομηχανίας είναι ψιλά γράμματα για τη ΔΕΗ, όπως φάνηκε  και από τις πρόσφατες επιστολές Ζερβού, που ουσιαστικά καλούσε τους βιομηχανικούς πελάτες να κλείσουν γιατί αυτό θα ωφελούσε την εταιρεία.
Το ερώτημα λοιπόν είναι πόσο πληρώνουμε και σε βάρος ποιου το περίφημο «φθηνό» ρεύμα.
Οι οικονομικότερες τεχνολογίες παραγωγής ηλεκτρικής , στην ελληνική αγορά ηλεκτρικής ενέργειας όπως αυτή λειτουργεί σήμερα , είναι δύο: οι λιγνίτες και τα υδροηλεκτρικά, η εκμετάλλευση των οποίων γίνεται αποκλειστικά από τη ΔΕΗ.
Η ίδια η ΔΕΗ, λοιπόν στο επιχειρησιακό πλάνο που είχε παρουσιάσει προ τετραετίας, είχε παραδεχθεί ότι οι λιγνιτικές της μονάδες απέχουν πολύ από τις βέλτιστες πρακτικές μιας αντίστοιχης μονάδας στο εξωτερικό (μελέτη BoozAllen για λογαριασμό της ΔΕΗ). Αυτό οφείλεται σε έναν συνδυασμό παραγόντων, όπως το υψηλό λειτουργικό κόστος, η παρωχημένη τεχνολογία, η έλλειψη επενδύσεων και η γενικότερη έλλειψη ανταγωνιστικότητας και αποδοτικότητας στη λειτουργία της ΔΕΗ.
Και πως θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά όταν η ΔΕΗ έχει χιλιάδες υπεράριθμο προσωπικό, καταφέρνει να έχει ελλείψεις σε νευραλγικούς τομείς και ταυτόχρονα πάνω από το 10% του προσωπικού της απολαμβάνει κάποιου είδους συνδικαλιστικό προνόμιο (κυρίως άδειες).
Στο διαγωνισμό προσλήψεων που είχε γίνει το 2007, υπήρχαν κραυγαλέες περιπτώσεις μονάδων με ήδη υπεράριθμο προσωπικό (πχ υδροηλεκτρικών), όπου προκηρύχθηκαν επιπλέον θέσεις. Κοινό χαρακτηριστικό αυτών των μονάδων ήταν ότι βρίσκονταν σε εκλογικές περιφέρειες πολιτικών που χειρίζονταν τις τύχες της ενέργειας.Δεν μπορώ να αποδείξω, ούτε ξέρω εάν σε αυτές τις προσλήψεις, είχαν λόγο και οι συνδικαλιστικές παρατάξεις της ΓΕΝΟΠ.
Ένα ακόμη παράδειγμα έρχεται από τη σύγκριση του προσωπικού σε μονάδες φυσικού αερίου όπου υπάρχει και ιδιωτικός ανταγωνισμός: στην Κομοτηνή η ΔΕΗ έχει περίπου 150 άτομα προσωπικό, τα ΕΛΠΕ στη Θεσσαλονίκη έχουν 90 άτομα (όταν δημιουργήθηκε η ΕΝΘΕΣ η διοίκηση των ΕΛΠΕ ήταν υπό τον έλεγχο του δημοσίου) ενώ σήμερα η μονάδες αερίου των άλλων ιδιωτών αλλά και της Elpedison, λειτουργούν με 45 έως 50 άτομα προσωπικό.
Το μεγαλύτερο όμως πρόβλημα είναι ότι όλες αυτές οι ανεπάρκειες και οι σπατάλες γίνονται σε βάρος των επόμενων γενεών. Ο λιγνίτης είναι ένα ορυκτό καύσιμο, τα αποθέματα της χώρας είναι περιορισμένα και σε ορισμένες περιοχές όπως η Μεγαλόπολη, βρισκόμαστε ήδη στη μεταλιγνιτική εποχή. Στη Δ. Μακεδονία, υπάρχουν μερικές δεκαετίες ζωής ακόμη για τα κοιτάσματα, ωστόσο και εκεί έχουμε ήδη μπει σε πτωτική τροχιά. Το ερώτημα λοιπόν που τίθεται είναι, έχουμε την πολυτέλεια να σπαταλάμε έναν πεπερασμένο πόρο, σε μονάδες που κατασκευάστηκαν πριν από δεκαετίες με απόδοση 15 και 20%; Για να γίνει καλύτερα αντιληπτό υπάρχουν μονάδες της ΔΕΗ, οι οποίες δεν αξιοποιούν το 80% της θερμότητας που παράγεται από την καύση ενός τόνου λιγνίτη. Δηλαδή στα χίλια κιλά λιγνίτη, τα 800 πάνε χαμένα, πετιούνται.
Όμως η αλήθεια είναι ότι αυτά τα 800 κιλά λιγνίτη που σπαταλά με  τόση ευκολία ο κ. Φωτόπουλος και οι φίλοι του, υπερασπιζόμενος δήθεν το φθηνό ρεύμα του λαού, στην ουσία αποτελούν κλοπή από τα δικαιώματα των επόμενων γενεών στους εθνικούς πόρους.
Θυμίζουμε ότι τα τελευταία χρόνια η ΔΕΗ δεν έχει επενδύσει ούτε ένα σεντ στον εκσυγχρονισμό των μονάδων της. Συνέχιζε όμως να επιδοτεί ανελλιπώς τα ταξίδια των συνδικαλιστών της ΓΕΝΟΠ, μέχρι που τους έπιασαν στα πράσα.
Στην πραγματικότητα λοιπόν το φθηνό ρεύμα κοστίζει πολύ ακριβά. Και ναι, η απάντηση είναι ότι εάν η εκμετάλλευση των εθνικών πόρων (που δεν ανήκουν ούτε στη ΓΕΝΟΠ, ούτε στη ΔΕΗ) γίνει με αποδοτικότερο τρόπο με λιγότερη σπατάλη και περισσότερη αιδώ απέναντι στις επόμενες γενιές – δυστυχώς για τον κύριο Φωτόπουλο η διεθνής αλλά και η ελληνική πρακτική έχουν αποδείξει ότι κατά τεκμήριο ο ιδιωτικός τομέας μπορεί να το κάνει αυτό –  τότε ναι και τα νοικοκυριά και οι βιομηχανίες και η εθνική οικονομία θα έχουν πραγματικό όφελος.

Πηγή: http://www.capital.gr/articles.asp?id=1556262

Μηδενική ανοχή στο έγκλημα!

Με τον Φαΰλο Κρανιδιώτη έχω διαφωνήσει αρκετές φορές και με τις τοποθετήσεις του σε ζητήματα πολιτικής και με όσα γράφει. Το κείμενο όμως που ακολουθεί και δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ το προσυπογράφω με τα δύο μου χέρια! Ελπίζω ο Πρωθυπουργός αυτήν την φορά να τον ακούσει...

ΔΕΕ

Μηδενική ανοχή στο έγκλημα

Του Φαήλου Μ. Κρανιδιώτη
Δεν φτάνει η φτώχεια, η ανεργία, το γυαλιστερό κι ανοξείδωτο Τευτονικό Μνημόνιο. Δεν φτάνει η αγωνία για το μέλλον. Οι απλοί άνθρωποι έχουν κι άλλο βραχνά.
Όσο πιο λαϊκή η γειτονιά τους, όσο πιο μακριά από το «χρυσό τρίγωνο» Συντάγματος, Πλατείας Κολωνακίου, Αμπελοκήπων ή από τα βόρεια προάστια ή την Γλυφάδα και τα λοιπά καλά φυλασσόμενα «κάστρα» των αστών, αληθινών ή δήθεν, τόσο πιο μαύρη η καθημερινή μοίρα τους. Έχουν και τους κοινωνικούς λύκους από πάνω.Η εισβολή ενόπλων συμμοριών σε βίλες και πολυτελείς μεζονέτες, αποτελεί εξαιρετικό «μηντιακό» γεγονός. Στήνονται λινκ και φρικιούν οι ρεπόρτερ με το μαρκούτσι για το φοβερό γεγονός, πχ στην Κηφισιά. Την ίδια ώρα βέβαια, ποικίλης προελεύσεως κατσαπλιάδες, κάνουν το ίδιο αλλά χωρίς ίχνος γκλαμουριάς σε συνοικίες και χωριά. Εκεί που ζει η πλέμπα, οι άνεργοι, οι αγρότες, οι εργάτες, οι μικροϋπάλληλοι και επαγγελματίες. Τα πλάνα δεν θα δείχνουν πρασιές, πισίνες, αυτόματες γκαραζόπορτες και το παραβιασμένο παράθυρο του play room. Οι χαμοκέλες, τα υπόγεια, τα μικρά διαμερίσματα των πολυκατοικιών της αντιπαροχής και τα αυθαίρετα των συνοικιών που σκαρφαλώνουν στα βουνά του λεκανοπεδίου ή τα χωριατόσπιτα, δεν γράφουν ωραία στην κάμερα. Γιαγιάδες και παππούδες ληστεύονται, βασανίζονται δεμένοι μέχρι θανάτου με καλώδια, για να ομολογήσουν που βρίσκονται τα λεφτά που δεν έχουν. Ο κατσαπλιάς φονιάς δεν ξέρει ότι πριν από αυτόν πέρασε ο Παπακωνσταντίνου, ο ποδηλάτης από τη Μινεσότα και η Τρόικα.Άνθρωποι που έζησαν μια ζωή στενεμένη από την ανέχεια αλλά αξιοπρεπείς, έχουν το πιο τραγικό και αναξιοπρεπές τέλος από τα χέρια λαθρομεταναστών αλητών ή «κοινοτικών» βαλκάνιων, που κάνουν εγκληματικό τουρισμό. Έρχονται πχ από τη Ρουμανία για μερικές εβδομάδες και μετά φορτώνουν τα πλιάτσικα και γυρίζουν στην πατρίδα τους. Πως λέμε εποχιακή εργασία; Εποχιακή ληστεία, διάρρηξη κλπ. Ο Τσάρος, ξέρετε, έλεγε αστειευόμενος «οι Ρουμάνοι δεν είναι εθνικότητα, είναι επάγγελμα». Άδικη γενίκευση, για μια χώρα, ένα λαό, που κάποτε είχε αξιόλογη αστική τάξη και πνευματική ζωή, όμως σήμερα κάνει εξαγωγή δεινών διαρρηκτών και ληστών. Μερικούς, τους πιο αδίστακτους, τους ηρωοποίησαν τα ημέτερα βοθροκάναλα. Ορδές ρουμανόγυφτων περιφέρονται, όπως και κάθε καρυδιάς καρύδι από την Βουλγαρία, την πρώην ΕΣΣΔ, την Ασία και την Αφρική. Λαθρεμπόριο, μαστροπεία, επαιτεία, κλοπές, διαρρήξεις, φόνοι, ναρκεμπόριο. Πλήρης η γκάμα του Ποινικού Κώδικα και πολυεθνική η σύνθεση των δραστών.Όπως και ημέτεροι ελληνότατοι, γύφτοι ή «μπαλαμοί», ξηλώνουν σχάρες υπονόμων, καλώδια και άλλο υλικό του ΟΣΕ, για να πουλήσουν το μέταλλο. Μαύροι λαθρέμποροι, πουλάνε λιανική για την Καμόρα μέσα στα Πανεπιστήμια, μπροστά σε νόμιμα μαγαζιά στην Ερμού κι αλλού. Όλη η χώρα γίνεται σιγά – σιγά ένα παζάρι για λαθραία, πόρνες, πρέζα. Βαριά οπλισμένες συμμορίες κάνουν ντου σε σπίτια και μαγαζιά. Πλέον δεν ληστεύονται τράπεζες, που έχουν διπλές ελεγχόμενες πόρτες αλλά κομμωτήρια, ταβέρνες, ψιλικατζίδικα, επαγγελματίες με τις γλίσχρες εισπράξεις τους, που συχνά αφήνουν ορφανά τα παιδιά τους.
Όλοι δικαιούνται προστασίας. Το ίδιο απεχθές το έγκλημα, είτε λαμβάνει χώρα στην Εκάλη, είτε στο Περιστέρι. Η ασφάλεια δεν είναι «δεξιό» ή «αριστερό» πράγμα. Είναι κοινωνικό αγαθό. Είναι το πρώτιστο δικαίωμα των πολιτών, το θεμέλιο, η προϋπόθεση όλων των άλλων δικαιωμάτων τους, είτε ψηφίζουν ΝΔ, είτε ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ, ΚΚΕ, Χρυσή Αυγή ή ότι άλλο. Ίσα πρέπει να παρέχεται σε όλους.
Αν δεν υπάρχει ασφάλεια, δεν μπορείς να έχεις ανάπτυξη, τουρισμό, υγεία, παιδεία. Τίποτα.Ακούραστα λοιπόν θα το γράφουμε εδώ στη «Δημοκρατία». Η κυβέρνηση πρέπει τάχιστα να κερδίσει την μάχη στους δρόμους των πόλεων μας, στα χωριά και στις γειτονιές. Άλλωστε ήταν και προγραμματική δέσμευση του Πρωθυπουργού. Όποιος απαλλάξει τους πολίτες από αυτό το βραχνά, θα προσφέρει ανυπολόγιστη εθνική υπηρεσία. Κυρίως στους πολλούς και αδύναμους. Αυτούς που δεν μπορούν να έχουν ιδιωτικούς φρουρούς, κάμερες, τρίμετρες μάντρες, ακριβά συστήματα ασφαλείας. Αυτούς που δεν ζουν σε κυριλέ γειτονιές υψηλής φύλαξης.
Βασική προϋπόθεση είναι η κοινή λογική. Δεν χρειάζεται καμιά φοβερή επανάσταση, απλά αυστηρή εφαρμογή των νόμων και πρακτικές πολιτικές.  Πρέπει να σαρωθεί όλη η χώρα. Να γίνεται αυστηρός έλεγχος σε μπλόκα, σε δρόμους, πλατείες, στα σύνορα. Αστυνομικές περιπολίες παντού. Η δουλειά της Αστυνομίας είναι κυρίως στους δρόμους, να φυλάνε τους πολίτες και την περιουσία τους, όχι να ξεροσταλιάζουν περιμένοντας επιχειρηματίες, πολιτικούς και δημοσιογράφους να τελειώσουν τα νταραβέρια και τις γκομενοδουλειές τους ή να ακολουθούν τις κυρίες τους στα ψώνια. Για ποιο λόγο πρέπει κάθε βουλευτής και κυβερνητικό στέλεχος να φυλάσσεται; Όλοι στόχοι είναι; Να αφαιρεθούν οι αστυνομικοί που είναι αποσπασμένοι σε επιχειρηματίες και μεγαλοδημοσιογράφους. Όλοι. Να περιοριστούν δραστικά οι φρουρές των πολιτικών. Αν μάθετε ποιοι φυλάσσονται εξόδοις της Πολιτείας, θα βαράτε το κεφάλι σας στον τοίχο. Κοινοί εκβιαστές του διαδικτύου και των λοιπών ΜΜΕ, κάνουν εχθρούς με την βρώμικη και κερδοφόρα δράση τους και μετά, όταν απειληθούν από θύματα τους ή από τους συνεργούς τους, όταν δεν τα βρουν στη μοιρασιά, το κράτος τους παρέχει και φύλαξη! Έχουν χρήμα, ας πληρώνουν μόνοι τους την ασφάλεια τους. Μπορούν. Να απελευθερωθούν χιλιάδες αστυνομικοί, που θα στελεχώσουν τις μάχιμες υπηρεσίες και τα Τμήματα στις συνοικίες και την επαρχία. Να βγουν στην πρώτη γραμμή, στους δρόμους και στις γειτονιές. Οι φτωχοί και αδύναμοι, που δεν πείραξαν ποτέ κανέναν, δικαιούνται προστασίας πολύ περισσότερο από τις καλοπληρωμένες «φιλιππινέζες» της διαπλοκής και των ΜΜΕ ή τους ίδιους τους «φεουδάρχες» της μεταπολιτευτικής παράγκας. Ας κόψουν την κόκα, ας πουλήσουν το κότερο, ας μην πηγαίνουν κάθε Σαββατοκύριακο στην Μύκονο και θα τους περισσέψουν για ιδιωτική φρουρά. Θα ‘χουν και ρέστα, εκτός από καλύτερη υγεία…

Εφημ. ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Σημ. ΔΕΕ: Οι επισημάνσεις είναι δικές μου.

Το μεγαλείο της Ελληνικής κουτοπονηριάς

Το μεγαλείο της Ελληνικής κουτοπονηριάς

Πριν κάποια χρόνια κάποιος αρμόδιος της Ευρωπαϊκής Ένωσης είχε διατυπώσει την απορία «Πως είναι δυνατόν σε μια χώρα 10 εκ. να έχουν επιμορφωθεί στις νέες τεχνολογίες 12 εκ». Η απάντηση είναι προφανής. Κάποιοι έφαγαν με χρυσά κουτάλια, αλλά κανένας δεν πλήρωσε τίποτα.

Σήμερα δυστυχώς επαναλαμβάνεται η ίδια ιστορία με διαφορετικό – ομολογουμένως και πιο έξυπνο σενάριο (έχει ποικιλία η διαπλοκή της μάσας).

Με όχημα τον θεσμό των αμαρτωλών ΚΕΚ «Κέντρα Επαγγελματικής Κατάρτισης» (τα οποία θα πρέπει να μετονομαστούν μάλλον σε «Κέντρα Επαγγελματικής Κομπίνας»), μοιράζονται εκατομμύρια σε μερικές δεκάδες επιτήδειους ιδιοκτήτες ΚΕΚ (να σημειώσουμε πως τα ΚΕΚ είχαν χρησιμοποιηθεί και για τις εκπαιδεύσεις που έγιναν –στα τέλη της δεκαετίας του ’90 και στις αρχές του 2000- μέσω ευρωπαϊκών επιμορφωτικών προγραμμάτων και είχαν αποδώσει τα μέγιστα στην εξασφάλιση ψήφων για τους πολιτικούς λόγω της πελατειακής σχέσης που είχε αναπτυχθεί, αφού μόνο με πολιτικό μέσον ήταν δυνατόν να εγκριθεί και να παρακολουθήσει κάποιος πολίτης ένα τέτοιο ευρωπαϊκό επιχορηγούμενο πρόγραμμα).

Διαβάστε την ιστορία που λαμβάνει χώρα στην Ξάνθη την οποία γνωρίζω πολύ καλά και μπορείτε κι εσείς από την πλευρά σας να φανταστείτε τι συμβαίνει στην υπόλοιπη επικράτεια…

Στην Ξάνθη, λοιπόν, θα μοιραστούν Voucher εκπαίδευσης στους Υπολογιστές σε 687 δικαιούχους. Έχουμε λοιπόν 687Χ1200 (700 είναι η αμοιβή των ΚΕΚ για την παροχή εκπαίδευσης, όταν την ίδια στιγμή η ελεύθερη αγορά προσφέρει την ίδια εκπαίδευση με 200 – 300 €)

Δικαιούχοι στην μεγάλη πλειοψηφία τους είναι άνθρωποι της ορεινής περιοχής του νομού Ξάνθης, οι γνωστοί Πομάκοι, το μεγαλύτερο μέρος των οποίων στερείται γνώσεων της υποχρεωτικής εκπαίδευσης, αλλά και μεσήλικες (άνω των 40 ετών) μακροχρόνια άνεργοι, οι οποίοι προφανώς θα χρησιμοποιήσουν το Power Point και την Access για να καταρτιστούν αναλόγως και να μπορέσουν να βρουν δουλειά!

Στις εγκαταστάσεις του ΟΑΕΔ Ξάνθης εξελίσσονται σκηνές άπειρου κάλλους, από αυτούς τους ταλαίπωρους ανθρώπους, οι οποίοι προσπαθούν διακαώς να εξασφαλίσουν την συμμετοχή τους στο συγκεκριμένο πρόγραμμα προκειμένου να εισπράξουν το 500άρικο, αφού ποσώς τους ενδιαφέρει να μάθουν.

Τώρα, στο καυτό θέμα.Σε εκδότη εφημερίδας από την Ξάνθη παραχωρείται στο χωριό Κεσσάνη, απόσταση 30 χιλιομέτρων από την πόλη της Ξάνθης το Δημοτικό σχολείο που έκλεισε κι έτσι καταφέρνει εύκολα να αδειοδοτηθεί σαν ΚΕΚ. (Πληροφορίες μας αναφέρουν πως το σχολικό κτίριο ανακαινίσθηκε πριν να το κλείσουν!!! Λέτε να είναι απλή σύμπτωση ή το προετοίμαζαν για να δοθεί σε άρτια κατάσταση για εκμετάλλευση από ιδιώτη;)

Στην συνέχεια, ο ιδιώτης (εκδότης τοπικής εφημερίδας) εκμεταλλευόμενος το νόμο που επιτρέπει την ενοικίαση δομής ΚΕΚ (ο νόμος δεν προβλέπει μόνιμες εγκαταστάσεις, δηλαδή επιτρέπει ακόμη και σε αεριτζήδες να ασχοληθούν με την εκπαίδευση των ΚΕΚ), ζητά και του ΠΑΡΑΧΩΡΕΙΤΑΙ ΔΩΡΕΑΝ το ΚΕΚ του Ψυχολογικού Κέντρου Ξάνθης στο οποίο προεδρεύει ο Δεσπότης. Έτσι ο ιδιώτης (εκδότης τοπικής εφημερίδας) του ΚΕΚ θα εισπράξει πάνω από 300000 € άκοπα και ανέξοδα, αφού –σύμφωνα με πληροφορίες μας- έχει κατορθώσει να μαζέψει ήδη τα 2/3 των επιδοτούμενων (ελέω ανυπαρξίας ανταγωνισμού!!!)

Παραδόξως, το Ψυχολογικό Κέντρο (που προσφέρει δωρεάν τις εγκαταστάσεις του στον εκδότη της τοπικής εφημερίδας για να λειτουργήσει το ΚΕΚ) αντιμετωπίζει σοβαρά οικονομικά προβλήματα.

Ελλάς το μεγαλείο σου…

Η επιστολή αυτή θα μεταφραστεί και θα σταλεί σε αρμόδιους της ΤΡΟΙΚΑΣ

Αναγνώστης

Αφού παραλάβαμε την επιστολή του αναγνώστη και πριν την δημοσιοποιήσουμε, κάναμε κι εμείς από την πλευρά μας την δική μας έρευνα και διαπιστώσαμε όχι μόνο την αλήθεια των καταγγελλομένων, αλλά και την «εμπλοκή» της πρώην υπουργού Παιδείας, η οποία επέμεινε και πίεσε τον τότε υπουργό Εργασίας (κ. Κουτρουμάνη) για την υλοποίηση του συγκεκριμένου προγράμματος εκπαίδευσης αποκλειστικά από τα ΚΕΚ. Το πρόγραμμα ανακοινώθηκε πριν το Πάσχα, οι εγγραφές των ενδιαφερομένων είχαν αρχίσει από την Μεγάλη Εβδομάδα του Πάσχα και λειτούργησαν μέχρι και προεκλογικά (θα μπορούσε κανείς να το χαρακτηρίσει ως προεκλογικό «δόλωμα», εάν πίστευε πως οι πολιτικοί της Ελλάδας είναι διεφθαρμένοι). Γιατί, όμως, αυτή η επιμονή για την υλοποίηση του συγκεκριμένου ευρωπαϊκού προγράμματος αποκλειστικά και μόνο από τα ΚΕΚ; Γιατί δεν επετράπη και η συμμετοχή των επιχειρηματιών ιδιωτών που διατηρούν μόνιμες εγκαταστάσεις; Μήπως επειδή στο παρελθόν υπήρξε αγαστή συνεργασία πολιτικών και ΚΕΚ, με τους εκπαιδευόμενους να εγκρίνονται μόνο μετά από «συστατική επιστολή» κάποιου πολιτικού γραφείου; Μήπως τα ΚΕΚ (που δεν διαθέτουν ούτε μόνιμες εγκαταστάσεις, ούτε σταθερό προσωπικό), διαθέτουν καλύτερο επίπεδο εκπαίδευσης; Μήπως έχουν δίκιο κάποιες «κακές γλώσσες» που αναμιγνύουν πολιτικούς ως αφανείς ιδιοκτήτες ή μετόχους ΚΕΚ σε ολόκληρη την χώρα; Υπάρχει περίπτωση, άραγε, εάν γίνει έρευνα από το ΣΔΟΕ να διαπιστωθεί ποιοι είναι οι ιδιοκτήτες των ΚΕΚ όλης της Ελληνικής Επικράτειας;

Δυστυχώς και προφανώς, δεν θέλουμε να διορθωθούμε. Ευρισκόμενοι οικειοθελώς μέσα σε μία ζώσα διαπλοκή, βιώνουμε σήμερα τα αποτελέσματά της και θα συνεχίσουμε να τα βιώνουμε σε υπερθετικό βαθμό, επειδή εμμένουμε να ακολουθούμε πρακτικές του παρελθόντος, οι οποίες μπορεί να συνεισφέρουν τα μέγιστα σε ελάχιστους, αλλά κατορθώνουν να γίνονται καταστροφικές για τους υπόλοιπους.

Όταν θα μπορέσουμε να δημιουργήσουμε ως κράτος υγιείς δομές για την επιχειρηματικότητα, όταν θα μπορέσουμε να ορίσουμε κανόνες τους οποίους θα ακολουθούμε απαρέγκλιτα, τότε και μόνο τότε θα μπορέσουμε να σταθούμε στα πόδια μας και να αναδείξουμε το Ελληνικό πνεύμα και την επιχειρηματικότητα.

Μέχρι τότε όμως, καλό θα ήταν να αρχίσουμε να προσπαθούμε να γίνουμε αυτό που σήμερα δεν είμαστε. Νομιμόφρονες όχι ως προς τον τύπο, αλλά ως προς την ουσία του νόμου. Κι αυτό επειδή οτιδήποτε νόμιμο δεν είναι απαραίτητα και ηθικό, από τη στιγμή που εμπλέκονται άνθρωποι στην δημιουργία του νόμου.

Κωνσταντίνος

http://kostasxan.blogspot.gr/

Δύο κατάρες

Δύο κατάρες

Πρετεντέρης Γιάννης

Υποθέτω πως όλοι συμφωνούμε ότι το πολιτικό σύστημα κουβαλάει διαχρονικά και διακομματικά δύο κατάρες: τη φαυλότητα και την αναξιοπιστία.

Νομίζω πως το έχουν αντιληφθεί όλοι - πλην ίσως των ίδιων των πολιτικών… Ετσι, ενώ η κοινωνία βοά, αυτοί συνεχίζουν να φορτώνουν στην πλάτη του τις ίδιες κατάρες με την ίδια κουτοπόνηρη αμεριμνησία.

Θα πάρω ένα τυπικό παράδειγμα από τον σχηματισμό της κυβέρνησης: την υπουργοποίηση του πρύτανη του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου.

Πριν από έναν χρόνο, η συντριπτική πλειοψηφία των κομμάτων και των βουλευτών της τότε Βουλής ψήφισε έναν νέο νόμο για τα πανεπιστήμια.

Ο νόμος αυτός επιχειρούσε να βάλει τέλος στο κλίμα ανοργανωσιάς, δοσοληψίας και εκπαιδευτικής ανεπάρκειας που (κατά γενική παραδοχή) επικρατούσε στα ελληνικά ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα.

Δεν θα σταθώ στο περιεχόμενο του νόμου, δεν είναι αυτό σήμερα το ζητούμενο. Υποθέτω θα περιέχει καλές και λιγότερο καλές προβλέψεις - όπως άλλωστε όλοι οι νόμοι...

Θα σταθώ στην αντίδραση της λεγόμενης πανεπιστημιακής κοινότητας και στην άρνησή της να αποδεχτεί τη νομοθεσία της Ελληνικής Δημοκρατίας. Για διάφορους λόγους που επικαλείται ο καθένας αλλά κυρίως επειδή κανένας δεν θέλει να αλλάξει τίποτα στην παθογένεια που τον τρέφει.

Μεταξύ των πρωτοστατούντων στο κύμα αντίδρασης ήταν οι εν ενεργεία πρυτανικές αρχές και μεταξύ αυτών ο αγωνιστής πρύτανης του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου.

Ως εδώ, κανένα πρόβλημα. Δικαίωμά του να αγωνίζεται για ό,τι φρονεί σωστό ή απλώς για ό,τι τον συμφέρει. Το πρόβλημα προκύπτει όταν, δέκα μήνες αργότερα, ο αγωνιστής πρύτανης (του δημοκρατικού, δημόσιου κτλ. πανεπιστημίου) αναλαμβάνει υφυπουργός Παιδείας - ας πούμε ότι από κάποιους εκτιμήθηκαν κάποια προσόντα του.

Αλλά εδώ αρχίζει το παπατζιλίκι.

Διότι τι θα κάνει πλέον ο αγωνιστής-πρύτανης-υφυπουργός;

Θα εφαρμόσει ως υφυπουργός τον νόμο με τον οποίο διαφωνούσε ως πρύτανης;

Ή δεν θα εφαρμόσει ως υφυπουργός τον νόμο επειδή διαφωνούσε ως πρύτανης;

Αν συμβεί το πρώτο, ο πρύτανης εκτός από αγωνιστής θα αποδειχτεί και πρωταθλητής της κωλοτούμπας.

Αν συμβεί το δεύτερο, τότε είναι η δημοκρατική πολιτεία που καλείται να κάνει κωλοτούμπα απέναντι στις οργανωμένες, βίαιες μειοψηφίες των πανεπιστημίων.

Ο,τι από τα δύο κι αν συμβεί όμως ποιο θα είναι το αποτέλεσμα; Οτι η κοινωνία θα συνεχίσει να αντιλαμβάνεται την πολιτική ως ένα σύστημα φαυλότητας και αναξιοπιστίας.

Ενα σύστημα δηλαδή όπου άλλα έλεγες χθες, άλλα σκέφτεσαι σήμερα κι άλλα θα κάνεις αύριο.

Στο όνομα μιας ατέρμονης συναλλαγής που καθορίζεται από αναρίθμητα συμφέροντα. Και από καμία πεποίθηση!

http://www.tovima.gr/opinions/article/?aid=463809&h1=true

Τα 100 πιο εξαγώγιμα ελληνικά προϊόντα

Τα 100 πιο εξαγώγιμα ελληνικά προϊόντα

Στο πρώτο τρίμηνο του 2012

Νέους πρωταγωνιστές, τόσο σε επίπεδο γεωγραφικής στόχευσης όσο και προϊοντικής δυναμικής, αναδεικνύει η έρευνα του Πανελληνίου Συνδέσμου Εξαγωγέων και του Κέντρου Εξαγωγικών Ερευνών και Μελετών για τα 100 πιο εξαγώγιμα προϊόντα και τις 100 κυριότερους προορισμούς των ελληνικών εξαγωγών το πρώτο τρίμηνο του 2012.

Από την έρευνα προκύπτει πως οι χώρες της Αφρικής, και κυρίως της Βόρειας Αφρικής, καθώς και οι Εφοδιασμοί Πλοίων, η Β. Αμερική, η Ινδία και η Κίνα εμφανίζουν σημαντική δυναμική απορρόφησης ελληνικών προϊόντων, υπερκεράζοντας τη μείωση των εξαγωγών από τις χώρες της ΕΕ.

Παράλληλα, το βαμβάκι, η ενέργεια, ο μηχανολογικός εξοπλισμός, καθώς και τα κοσμήματα και ο χρυσός διεκδικούν υψηλές θέσεις κατάταξης και μερίδια στη διεθνή αγορά.

Ειδικότερα, στη λίστα των 100 πιο εξαγώγιμων ελληνικών προϊόντων καταγράφονται 15 νέες είσοδοι, σε σχέση με το αντίστοιχο τρίμηνο του 2011, που αφορούν κυρίως προϊόντα μηχανολογικού εξοπλισμού, δομικά υλικά, κοσμημάτων και πολύτιμων μετάλλων, όπως ο χρυσός, καθώς και είδη οικιακής χρήσης.

Τα στοιχεία αναδεικνύουν τη δυναμική των προϊόντων βάμβακος, σε αντίθεση με τη συνεχιζόμενη κρίση που διέρχεται ο άλλοτε κραταιός κλάδος της κλωστοϋφαντουργίας και της ένδυσης, καθώς και του εξωστρεφούς προσανατολισμού του κλάδου της ενέργειας.

Ειδικότερα, από πλευράς κλάδων παραγωγής, επιβεβαιώνεται η πρωτοκαθεδρία των προϊόντων καυσίμων και ενέργειας, αποσπώντας μερίδιο 34,6% του συνόλου, ακολουθούμενα από τα δομικά υλικά, με ποσοστό 12,15% και από τα τρόφιμα-ποτά με ποσοστό 11,03%. Την πεντάδα συμπληρώνουν τα μηχανήματα-μηχανολογικός εξοπλισμός (5,76%) και τα φάρμακα-καλλυντικά (4%).

Αξίζει να σημειωθεί το γεγονός της αύξησης της συμμετοχής των 100 πρώτων προϊόντων στο σύνολο των ελληνικών εξαγωγών στα επίπεδα του 82%, όταν στο σύνολο του έτους για το 2011 ήταν 76% και όταν για το 2010 είχε διαμορφωθεί στο 57%.

Σημαντικές ανακατατάξεις όμως προκύπτουν και στις κυριότερες αγορές προορισμού των ελληνικών εξαγώγιμων προϊόντων. Η Ιταλία, εξακολουθεί να διατηρεί την πρωτιά που κατέκτησε το 2011, ενώ πλέον η Γερμανία έχει υποχωρήσει στην 3η θέση, πίσω από τους Εφοδιασμούς Πλοίων. Αξιοσημείωτες είναι και οι εντυπωσιακές επιδόσεις που καταγράφουν οι ελληνικές εξαγωγές προς τη Σαουδική Αραβία, την Κίνα και το Ισραήλ.

Στην κατάταξη των 100 πρώτων αγορών προορισμού για τα ελληνικά προϊόντα καταγράφονται 11 νέες είσοδοι χωρών (Γκάνα, Ακτή Ελεφαντοστού, Μπενίν, Μαλαισία, Χιλή, Βιετνάμ, Περού, Σρι Λάνκα, Μαυριτανία, Ομάν, Κολομβία).

«Η νέα έρευνα του ΠΣΕ επικαιροποιεί τα στοιχεία για τις τάσεις του εξωτερικού εμπορίου της χώρας και αναδεικνύει νέους δυναμικούς προορισμούς, που μπορούν να αποτελέσουν αντιστάθμισμα στην οικονομική κρίση σημαντικών εμπορικών εταίρων στην ΕΕ. Παράλληλα, αποδεικνύει την ανάγκη άμεσης υλοποίησης δράσεων υποστήριξης της εξωστρεφούς επιχειρηματικότητας στο πλαίσιο μίας επιθετικής και συνεκτικής Εθνικής Στρατηγικής Εξωστρέφειας από τη νέα Κυβέρνηση, με βάση συγκεκριμένη γεωγραφική και προϊοντική στόχευση», δήλωσε η πρόεδρος του Συνδέσμου, κ. Χριστίνα Σακελλαρίδη.

«Οι χώρες της Βόρειας Αφρικής μπορούν να αποτελέσουν τα Νέα Βαλκάνια για ελληνικές επενδύσεις και ενισχυμένες εμπορικές σχέσεις, ενώ αλματώδεις αύξηση Εφοδιασμών Πλοίων ενισχύουν την πάγια θέση του ΠΣΕ για διασύνδεση των εξαγωγών με τους διεθνοποιημένους κλάδους της οικονομίας, όπως ο τουρισμός και η ναυτιλία. Αποτελούν άμεσες προτεραιότητες, τόσο σε επίπεδο Επίσημης Πολιτείας, όσο και του συνόλου των παραγωγικών δυνάμεων της χώρας, ως εθνικό ζητούμενο, η τόνωση ρευστότητας των εξαγωγικών επιχειρήσεων και η εδραίωση σταθερού επιχειρηματικού περιβάλλοντος, προκειμένου να αξιοποιηθούν ευνοϊκές συγκυρίες, αλλά κυρίως να ανακτηθεί η εμπιστοσύνη των εμπορικών εταίρων προς την Ελλάδα», πρόσθεσε η κ. Σακελλαρίδη.

http://www.naftemporiki.gr/news/cstory.asp?id=2198625

Μνημόνιο και κρίση, αντιμνημόνιο και ανατροπή

Μνημόνιο και κρίση, αντιμνημόνιο και ανατροπή

του Γιώργου Καραμπελιά

Την τελευταία περίοδο, επαναλαμβάνουμε διαρκώς πως δεν αντιμετωπίζουμε απλώς το δίλημμα «Μνημόνιο-Αντιμνημόνιο» αλλά την κρίση ενός οικονομικού και κοινωνικού μοντέλου, η οποία προσέλαβε τη μορφή του Μνημονίου. Επομένως, το ζήτημα για τις αντιμνημονιακές δυνάμεις είναι να προχωρήσουν πέρα από το επιφαινόμενο και να μπουν στις πραγματικές αιτίες της κρίσης και τις δυνατότητες ανάταξής της. Πολλοί αναγνώστες, ιδιαίτερα οι πλέον πρόσφατοι και οι λιγότερο εξοικειωμένοι με τις απόψεις μας, ή δεν κατανοούν την άποψή μας ή, ακόμα περισσότερο, θεωρούν ότι έτσι υπεκφεύγουμε ή ακόμα ότι δίνουμε συγχωροχάρτι στις μνημονιακές δυνάμεις. Γι’ αυτό λοιπόν απαιτούνται ορισμένες επιπρόσθετες αναγκαίες διευκρινίσεις.

Τι άραγε ήταν το μνημόνιο;

Πριν από τις εκλογές του 2009, η κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή, αφού είχε αφήσει για χρόνια αθεράπευτες τις πληγές μιας παρασιτικής οικονομίας, που εκδηλώθηκαν, μετά το 2008, με εκτίναξη του ελλείμματος και του χρέους, κάλεσε τους Έλληνες να αποδεχτούν την κρίση και να περάσουν σε μια εποχή λιτότητας, χωρίς όμως να προσφέρει και ένα διαφορετικό όραμα εξόδου από την κρίση.

 Απέναντί του, το δημαγωγικό κόμμα του ΠΑΣΟΚ, εκφραστής των παρασιτικών στρωμάτων, των νταβατζήδων των «έργων» και των ΜΜΕ, διαβουκολώντας με ψεύτικες υποσχέσεις τις λαϊκές τάξεις, κατέκτησε για μια τελευταία και μοιραία φορά την εξουσία, με το σύνθημα «λεφτά υπάρχουν», που είχε επεξεργαστεί η φοβερή «οικονομική» του σύμβουλος, Λούκα Κατσέλη!

Επειδή όμως, «λεφτά» δεν υπήρχαν, και ήταν αδύνατο να ανακρούσει πρύμναν, δεδομένης της κοινωνικής και εκλογικής του βάσης, ως δόλιος συνωμότης, επεξεργάστηκε ένα σχέδιο προκειμένου να επιβάλει τη λιτότητα στον ελληνικό λαό. Αυτό είχε ως προϋπόθεση να αποκοπεί η δυνατότητα δανεισμού της Ελλάδας από τις αγορές –εξ ου και οι καταγγελίες της χώρας από τον πρωθυπουργό και τους υπουργούς της για μήνες ολόκληρους και η άρνηση δανεισμού με χαμηλό επιτόκιο–  ούτως ώστε η επιβολή των μέτρων να εμφανιστεί ως πίεση από τα πάνω και τους κρατικούς πλέον δανειστές μας, σε συμφωνία με το ΔΝΤ. Όλα αυτά πλέον είναι πολύ γνωστά. Και όμως, μέχρι σήμερα, δεν έχουν αναλυθεί με ευκρίνεια παρά μόνο από το Άρδην. Έτσι το μνημόνιο υπήρξε η συνωμοτικά οργανωμένη επιτάχυνση της κρίσης από εκείνα τα παρασιτικά στρώματα σε πανικό, που ήταν αδύνατο να αναγνωρίσουν την ίδια την πραγματικότητα του παρασιτισμού τους.

Όμως, όπως έχουμε τονίσει, το δόλιο φερέφωνο ήταν ταυτόχρονα και βλάξ. Διότι, όντας συνδεδεμένος με το αμερικανικό σχέδιο και το ΔΝΤ του Στρως Καν, δεν αντελήφθη πως το σύνολο της Ευρώπης αντιμετώπιζε μια συστημική κρίση και πως η Γερμανία είχε διαφορετική στρατηγική από εκείνη του Ομπάμα και του Στρως Καν. Η Γερμανία, όντας πλέον η μόνη πλεονασματική δύναμη στην Ευρώπη και έχοντας εκτιναχθεί στη θέση του δεύτερου παγκόσμιου εξαγωγέα μετά την Κίνα, είναι η μόνη που είχε ήδη κατανοήσει και είχε προσαρμοστεί στη διαπίστωση πως η Δύση δεν μπορεί να επιβιώσει στον ανταγωνισμό με την Κίνα και τις αναδυόμενες χώρες παρά μόνο εάν μεταβάλει το κοινωνικό μοντέλο που είχε κυριαρχήσει στη Δύση τα προηγούμενα χρόνια, ώστε να ολοκληρώσει τη θατσερική και ρηγκανική αντεπανάσταση. Για να το κάνουμε πιο λιανά. Η Δύση, έχοντας απολέσει το πλεονέκτημα της «μητρόπολης», μια και το οικονομικό επίκεντρο του κόσμου μετατοπίζεται εκτός Δύσεως, και έχοντας ταυτόχρονα οικοδομήσει την επίπλαστη ευημερία της πάνω στη χρηματοτραπεζιτική ηγεμονία της, δεν έχει πια τη δυνατότητα να συντηρεί ΚΑΙ τα κέρδη των ελίτ ΚΑΙ το κοινωνικό κράτος, όπως έκανε ορισμένες δεκαετίες πριν. Είναι υποχρεωμένη να επεκτείνει τη λογική της λιτότητας και της «προσαρμογής», ώστε να μπορέσει να ανταγωνιστεί με σχετική επιτυχία τις αναδυόμενες χώρες. Γι’ αυτό εξ άλλου και η παρούσα οικονομική κρίση –για πρώτη φορά στην παγκόσμια ιστορία– δεν αφορά στο σύνολο της παγκόσμιας οικονομίας αλλά, σχεδόν αποκλειστικά, στη Δύση. Η Κίνα, παρ’ ότι επηρεάζεται στις εξαγωγές της, συνεχίζει να έχει ρυθμούς ανάπτυξης πάνω από 8% τον χρόνο, ενώ, για πρώτη φορά τις τελευταίες δεκαετίες, ακόμα και η Αφρική εμφανίζει σημαντικούς ρυθμούς ανάπτυξης.

Η γερμανική στρατηγική

Η Γερμανία, έχοντας διατηρήσει μια βιομηχανική βάση σε μια Δύση που οδηγούνταν στην αποβιομηχάνιση και θέλοντας με νύχια και με δόντια να διατηρήσει την ανταγωνιστική της δυνατότητα έναντι των αναδυομένων χωρών, επέβαλε, αρχικώς στο εσωτερικό της, από το 2000 και μετά, μία πολιτική λιτότητας και σχετικής αποδόμησης του γερμανικού κοινωνικού κράτους. Βέβαια, επειδή αυτή η στρατηγική οδηγούσε σε μείωση ή στασιμότητα  της εσωτερικής ζήτησης, για τη βιομηχανική της παραγωγή, την αντικατέστησε μ’ ένα εξωστρεφές εξαγωγικό μοντέλο και εκτίναξε τις εξαγωγές της προς τις χώρες της νότιας Ευρώπης. Γι’ αυτό, για ορισμένα χρόνια, συναινούσε σε ένα διπλό σύστημα, στο εσωτερικό της ευρωζώνης, ώστε οι λοιπές χώρες, και ιδιαίτερα οι νότιες, να δανείζονται για να μπορούν να αγοράσουν τα γερμανικά προϊόντα. Όμως, η κρίση του 2007-2008 και η ταυτόχρονη ανάπτυξη νέων ταχύτατα επεκτεινόμενων αγορών για τα γερμανικά προϊόντα, ιδιαίτερα στη Μ. Ανατολή, τη Ρωσία και την Άπω Ανατολή, μετέβαλε τα δεδομένα. Στο εξής, η Γερμανία θα έπρεπε να καλύψει τα αυξανόμενα ελλείμματα και τις δανειοδοτικές ανάγκες των χωρών του ευρωπαϊκού Νότου ώστε να συνεχιστεί το ίδιο μοντέλο. Έτσι, όμως, ό,τι κέρδιζε από τη μία πλευρά, θα έπρεπε να το πληρώνει από την άλλη. Γι’ αυτό η Γερμανία υιοθετεί πλέον ανοικτά μια πολιτική επιβολής ενός δυαδικού μοντέλου  για την Ευρώπη:  Ένα μέρος των ευρωπαϊκών χωρών, και κατ’ εξοχήν η «γερμανική» Ευρώπη, να παραμείνει στον σκληρό ευρωπαϊκό πυρήνα και την ευρωζώνη και ένα άλλο κομμάτι, που τείνει να μεταβληθεί σε βάρος για τη Γερμανία, να εκδιωχθεί ή να αποδεχτεί μια πολιτική κοινωνικής καταστροφής τέτοια που θα την μετέβαλλε σε ζώνη χαμηλού κόστους εργασίας και εξαγωγής ειδικευμένων εργατικών χεριών προς τη Γερμανία. Εξάλλου, έτσι συμβαίνει ήδη με άλλες χώρες της Ε.Ε., όπως οι Βαλτικές χώρες, η Βουλγαρία, η Ρουμανία κ.λπ. Η Γερμανία ανακάλυψε ξαφνικά (βλέπε δηλώσεις του Κολ, του Σμιτ κ.ά) πως η Ελλάδα μπήκε με απάτη στη ζώνη του ευρώ, αντί να παραδεχτεί πως, εκείνη την εποχή, αποτελούσε μία επεκτεινόμενη αγορά για τη Γερμανία και γι’ αυτό καλοδεχούμενη.

Η στρατηγική των Αμερικανών και του Στρως Καν ήρθε να σκοντάψει, με ενδιάμεσο τον δόλιο βλάκα, σε αυτή τη νέα γερμανική στρατηγική, η οποία δεν προτάσσει τη σωτηρία της «παλιάς Δύσης» με επίκεντρο τη στρατηγική Ομπάμα, αλλά υιοθετεί μια τευτονική στρατηγική «εκκαθάρισης των ξερών κλαδιών». Και αν οι Έλληνες θα μπορούσαν να αντέξουν μια τέτοια δρακόντεια πολιτική, έχει καλώς. Αν όχι, που είναι και το πιθανότερο, τότε θα οδηγούνταν αναπόφευκτα και στην έξοδο από την ευρωζώνη.

Κατά συνέπεια, η προσφυγή στο ΔΝΤ που είχε συνομολογήσει συνωμοτικά ο ΓΑΠ με τον Στρως Καν μεταβλήθηκε σε πιάσιμο στο δόκανο της Μέρκελ. Το μνημόνιο επιτάχυνε, και εντόπισε στην Ελλάδα, μια κρίση που ούτως ή άλλως ήταν υπαρκτή και μετέβαλε τους Έλληνες στα πειραματόζωα της γερμανικής Ευρώπης.

Κεϋνσιανή πολιτική  ή ανατροπή του παγκοσμιοποιητικού μοντέλου;

Το γεγονός ότι αυτή την ανάλυση, την οποία διακηρύττουμε και επαναλαμβάνουμε με κάθε ευκαιρία και σε όλους τους τόνους, την αγνοούν συστηματικά σχεδόν όλες οι αντιμνημονιακές γραφίδες, δεν θα πρέπει να μας εκπλήσσει. Διότι η συντριπτική πλειοψηφία των «αντιμνημονιακών» θέλει να μας πείσει πως αρκεί η εξάλειψη του μνημονίου για να περάσουμε σε μια πολιτική κεϋνσιανής επέκτασης! Αγνοούν έτσι πως η διαφοροποίηση μεταξύ του Ολάντ και του Ομπάμα, από τη μια, και της Μέρκελ από την άλλη, δεν βρίσκεται στο εάν ή όχι πρέπει να παρθούν μέτρα «δημοσιονομικής προσαρμογής και λιτότητας», αλλά αφορούν μόνο στην ταχύτητα, την τραχύτητα και τον τρόπο με τον οποίο μπορούν να παρθούν αυτά τα μέτρα και επομένως στο ποιος θα διατηρήσει την ηγεμονία στο εσωτερικό της Δύσης. Ο Ολάντ, ο Ομπάμα και οι «αναπτυξιακοί»  θεωρούν πως αυτή η μετάβαση προς ένα μοντέλο ανταγωνιστικό προς εκείνο της Κίνας και των αναδυόμενων χωρών θα πρέπει να γίνει ηπιότερα, σε μεγαλύτερη χρονική διάρκεια, και με μεγαλύτερη κοινωνική συναίνεση. Επιπλέον, δεν θέλουν να γίνει με την ταχύτητα και την τραχύτητα των Γερμανών, διότι αυτό θα παγίωνε την ήδη κατακτηθείσα γερμανική ηγεμονία. Η Γαλλία και η Αμερική θέλουν χρόνο για να επαναβιομηχανοποιήσουν τις οικονομίες  τους και να προσαρμοστούν στην νέα παγκόσμια πραγματικότητα, πράγμα που η Γερμανία το έχει ήδη κάνει.  Γι’ αυτό και, ενώ υποχρεωτικά συμμαχούμε με αυτές τις δυνάμεις απέναντι στη Μέρκελ, διότι κι εμείς δεν επιθυμούμε σήμερα μια καταστροφική επιτάχυνση, δεν μπορούμε και δεν πρέπει να τρέφουμε αυταπάτες για τη δυνατότητα μιας νέας περιόδου κεϋνσιανής πολιτικής στη Δύση.

Το συμπέρασμα, λοιπόν, είναι πως ο Παπανδρέου και η συμμορία του επιτάχυναν και επιδείνωσαν την ΥΠΑΡΚΤΗ κρίση του ελληνικού παρασιτικού μοντέλου, προκαλώντας μια εκτεταμένη κοινωνική καταστροφή με τη βιαιότητα και την ταχύτητα της επιβολής των μέτρων που επέβαλε η γερμανική στρατηγική. Αυτό όμως δεν αναιρεί το γεγονός πως το ελληνικό κοινωνικό και οικονομικό μοντέλο ήταν πλέον αδύνατο να διασωθεί και πως θα οδηγούνταν σε μια αναπόφευκτη κρίση. Όταν, λοιπόν, οι περισσότεροι αντιμνημονιακοί υποστηρίζουν μια λογική επιστροφής στη προ μνημονίου κατάσταση, όχι μόνο αρνούνται την παγκόσμια και ελληνική πραγματικότητα, αλλά, κυρίως, αρνούνται να δουν πως μια συνεπής «αντιμνημονιακή» πολιτική απαιτεί την επαναστατική ανατροπή ενός ολόκληρου μοντέλου. Είναι αντιμνημονιακοί διότι δεν τολμούν να είναι… επαναστάτες.

Ας το διευκρινίσουμε. Για να μπορέσει η Ελλάδα, αλλά και οι περισσότεροι λαοί της Δύσης, να διατηρήσουν ένα επίπεδο ευημερίας ανάλογο με αυτό που διέθεταν στο παρελθόν, θα πρέπει να ανατραπεί το παγκόσμιο καπιταλιστικό μοντέλο της παγκοσμιοποίησης. Θα πρέπει να μειωθεί η παραγωγή άχρηστων ή επιζήμιων προϊόντων και να υπάρξει μια διαφορετική, οικολογικού χαρακτήρα, παραγωγική δομή, με την οποία θα δοθεί προτεραιότητα στην τοπική ανάπτυξη, τον περιορισμό των κοινωνικών ανισοτήτων, το πολυκαλλιεργητικό μοντέλο, την επιστροφή στην επαρχία, την αποκέντρωση, την αποεμπορευματοποίηση πολλών δραστηριοτήτων και εργασιών. Ένα τέτοιο μοντέλο θα επέτρεπε ένα υψηλότερο επίπεδο ευημερίας ακόμα και με χαμηλότερο ύψος εθνικού εισοδήματος. Θα μας έβγαζε δηλαδή έξω από τον θανάσιμο, για  τη φύση και τους ανθρώπους, κύκλο της αέναης οικονομικής επέκτασης. Ένα τέτοιο μοντέλο, που αποτελεί την ελπίδα του 21^ου αιώνα, προϋποθέτει την επανατοπικοποίηση της σκέψης και της παραγωγής, την άρνηση της παγκοσμιοποίησης και, κατά συνέπεια, μια νέα δομή και μια νέα αντίληψη τόσο για την Ευρώπη όσο και για τον κόσμο. Μια τέτοια αλλαγή, που αναδύεται σταδιακά ως το αίτημα και η διεκδίκηση των αντιπαγκοσμιοποιητικών κινημάτων, για την Ελλάδα, αποτελεί ταυτόχρονα και όρο εθνικής επιβίωσης. Χωρίς «επιστροφή» στον εαυτό μας, στην ιστορία, στην παράδοση, την εγχώρια παραγωγή, οι Έλληνες δεν έχουν καμία τύχη. Γι’ αυτό εξάλλου επιμένουμε πως η επαναστατική ανατροπή του υπάρχοντος μοντέλου αποτελεί ταυτόχρονα και προϋπόθεση της εθνικής μας επιβίωσης.

[...]

Γ.Κ.

Εύστοχες προτάσεις Γιάννη Βαρουφάκη

Εύστοχες προτάσεις Γιάννη Βαρουφάκη

Δημήτρης Ε. Ευαγγελίδης

Με τον Γιάννη Βαρουφάκη διαφωνώ σε πολλά. Όχι βέβαια σε εξειδικευμένα οικονομικά θέματα (κάτι τέτοιο θα ήταν εντελώς άτοπο εκ μέρους μου), αλλά σε γενικότερες θέσεις και απόψεις του. Αυτό όμως δεν έχει καμιά ουσιαστική σημασία. Στο χείλος του γκρεμού που βρίσκεται πλέον η χώρα, δεν χρειαζόμαστε πια άχρηστους, ανίκανους και ανεπαρκείς πολιτικούς. Από τέτοιους, θα γεμίσουν τα έδρανα της Βουλής την επομένη των επερχομένων εκλογών της 17ης Ιουνίου. Αντίθετα πιστεύω ακράδαντα (υποθέτω το ίδιο πιστεύει και η πλειονότητα των σοβαρών πολιτών) ότι χρειαζόμαστε πια επειγόντως ανθρώπους ικανούς, παραγωγικούς και δραστήριους, με μεράκι και αγάπη γι’ αυτό που κάνουν, σε κάθε τομέα της κοινωνικής, οικονομικής και πνευματικής δραστηριότητας. Και τέτοιους γνωρίζω καλά ότι διαθέτει η χώρα, άσχετα αν είναι παραγκωνισμένοι και περιθωριοποιημένοι. Και τούτο διότι το καθεστώς της μεταπολίτευσης προτιμούσε να προβάλει τα κάθε είδους «κομματόσκυλα», τους εγκάθετους τους συστήματος, τους απατεώνες, τους βολεψάκηδες και γενικά ότι πιο σκάρτο κυκλοφορούσε στην αγορά.

Ο Γιάννης Βαρουφάκης έχει αποδείξει ότι κατέχει καλά το επιστημονικό του αντικείμενο και μάλιστα χωρίς ναρκισσισμούς και περιαυτολογίες, σε αντίθεση με κάποιους προβεβλημένους τενεκέδες των τηλεοπτικών παραθύρων.

Στις κρίσιμες ώρες που περνάμε θεωρώ ότι αξίζει να δοθεί ευρύτερη δημοσιότητα σε κάποιες προτάσεις του, τις οποίες διατύπωσε σε ένα εξαιρετικό άρθρο του πριν λίγες μέρες με τον τίτλο «Αυτά που μας έμειναν» (ολόκληρο το κείμενο υπάρχει εδώ: http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.article&id=15732).

Οι προτάσεις αυτές, με την μορφή δεκαλόγου, είναι οι εξής:

1. Να λειτουργούμε και να συμπεριφερόμαστε όλοι, η κάθε μία και ο καθένας μας, σαν να ζούμε στο Πανοπτικόν του Jeremy Bentham. Σαν όλος ο πλανήτης να μας βλέπει ανά πάσα στιγμή στις οθόνες όλων των κινητών, όλων των τηλεοράσεων, όλων των matrix στα στάδια της γης.

2. Να ξαφνιάζονται θετικά οι ξένοι κάθε φορά που έρχονται σε επαφή μαζί μας (ως τουρίστες, επιχειρηματίες, φοιτητές, δημοσιογράφοι, πολιτικοί, γραφειοκράτες), κάνοντάς τους έτσι να ανατρέπουν τις στερεότυπες προσδοκίες τους για εμάς.

3. Να νιώθουμε ντροπή κάθε φορά που βλέπουμε μια μεταχρονολογημένη επιταγή (είτε όταν την εισπράττουμε είτε όταν την εκδίδουμε).

4. Να νιώθουμε ντροπή που στην χώρα μας υπάρχει η έννοια των «αντικειμενικών αξιών» και τριπλή ντροπή αν συμμετάσχουμε σε αγοραπωλησία όπου δηλώνεται αυτή η «αξία» και όχι η πραγματική.

5. Να νιώθουμε ντροπή για κάθε εργαζόμενο που εργάζεται με μπλοκάκι, όσο ντροπή νιώθουμε όταν γιατρός ζητά φακελάκι (ή του προσφέρεται).

6. Κάθε φορά που νιώθουμε τέτοια ντροπή, να την δημοσιοποιούμε στο facebook και στο twitter, με ονόματα και διευθύνσεις.

7. Να διεθνοποιήσουμε τα μέτρα σύγκρισής μας: Κάθε φορά που πίνουμε καφέ, πάμε στο πανεπιστήμιο, μπαίνουμε στο λεωφορείο, ετοιμαζόμαστε να ανάψουμε τσιγάρο, να σκεφτόμαστε πως θα συμπεριφερόμασταν αν είμασταν στην Βιέννη ή στην Νέα Υόρκη – και να πράττουμε ανάλογα.

8. Να απαιτήσουμε η κοινή μας αναξιοποίητη, δημόσια περιουσία που πάει για ιδιωτικοποίηση να μην πουληθεί αλλά να δοθεί για 50 χρόνια το κάθε ακίνητο, ο ΟΣΕ ολόκληρος, για €1 το κομμάτι αλλά σε ανθρώπους με μεράκι, στην βάση του τι έχουν ήδη πετύχει στην ζωή τους, πόσα κεφάλαια θα φέρουν, του business plan που καταθέτουν.

9. Να σκεφτόμαστε συνεχώς όλοι μας πως θα κλέψουμε δουλειές, θέσεις εργασίας, όχι από τις γειτονικές χώρες, αλλά από τις χώρες των δανειστών μας. Ως καταναλωτές που κατευθύνουν τις αγορές τους έξυπνα. Ως παραγωγοί που ντρέπονται να μην εξάγουν ούτε ένα κοντέινερ τον χρόνο στην Γερμανία (ή που εξάγουν ελαιόλαδο στην Ιταλία, όπου συσκευάζεται ως ιταλικό).

Στην Ελλάδα πάσχουμε από Ναπολεόντειο Σύνδρομο. Θεωρούμε ότι τα πάντα πρέπει να έρθουν από «τα πάνω», είτε πρόκειται για την κρατική επιδότηση είτε για τις μεταρρυθμίσεις που κι αυτές από «τα πάνω» τις περιμένουμε. Κι όμως. Σχεδόν τίποτα δεν πρέπει πλέον να περιμένουμε από εκεί. Εκεί «πάνω» το μόνο που υπάρχει είναι κρανίου τόπος. Μένουμε εμείς οι «μικροί» άνθρωποι εδώ στα «κάτω». Στο χέρι μας είναι οι «μεταρρυθμίσεις» που έχουμε πραγματικά ανάγκη και τις οποίες δεν χρειαζόμαστε κανέναν πολιτικό να τις εισαγάγει.

ΥΓ. Ξέρω, ξέρω. Υποσχέθηκα δεκάλογο και κατέθεσα εννέα σημεία μόνο. Το δέκατο δεν χρειάζεται, όσοι διαβάζετε αυτή την στήλη συστηματικά, να το περιλάβω επισήμως. Το γνωρίζετε καλά. Το αναφέρω για όσους «τυχερούς» με διαβάζετε για πρώτη φορά: «Να πούμε ΟΧΙ στην επόμενη δόση του Μνημονιακού δανείου, όσο δεν ακολουθείται από ένα πλάνο του πως θα ξοδευτεί το ποσό αυτό με τρόπο που να αφήνει περιθώριο αισιοδοξίας, έστω και μικρής, ότι θα μπορέσουμε να αποπληρώσουμε τόσo αυτό το ποσό όσο και τα υπόλοιπα χρέη».

Πιστεύω ότι αξίζει να μελετήσουμε αυτές τις προτάσεις και να προβληματιστούμε.

Δ.Ε.Ε.